Nieuwe gegevens van het National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH) tonen een alarmerende stijging van pneumoconiose, beter bekend als 'zwarte long', onder mijnwerkers in Kentucky, Virginia en West Virginia. Onder ervaren mijnwerkers is de prevalentie gestegen naar 32,5%, een niveau dat niet meer is voorgekomen sinds 1978.
De belangrijkste oorzaak is de toename van blootstelling aan silica-stof. Omdat de dikkere kolenlagen in Appalachia zijn uitgeput, moeten mijnwerkers door meer gesteente graven om dunnere lagen te bereiken. Hierbij komt kwarts vrij, wat leidt tot een wolk van toxisch silica-stof dat tot twintig keer schadelijker is dan kolenstof alleen en littekenweefsel in de longen veroorzaakt.
Wetgeving en handhaving: Hoewel de regering-Biden in 2024 strengere regels introduceerde om de blootstelling te beperken, is de handhaving hiervan door rechtszaken van de mijnbouwsector en politieke beslissingen (onder zowel Biden als Trump) opgeschort. Het gebruik van stofmaskers wordt door experts als onvoldoende gezien vanwege praktische belemmeringen in de gevaarlijke werkomgeving.
Impact: De crisis heeft een zware menselijke en financiële tol. Naast duizenden zieken en honderden doden, is er sprake van een enorme schuld bij het federale trustfonds voor zwarte long, terwijl publieke middelen worden ingezet voor extreem kostbare longtransplantaties.
Zwarte long-cijfers in Appalachia opnieuw zo hoog als in de jaren 70; duizenden mijnwerkers ziek
"Elk van deze kaartjes vertegenwoordigt een leven dat verloren is gegaan aan de zwarte long," legt Freeman uit terwijl ze door de programma's bladert en namen en afbeeldingen herkent. "Dit zijn echtgenoten. Dit zijn broers. Deze mannen waren gewoon hardwerkende mensen; het enige wat ze deden was naar hun werk gaan om voor hun gezin te zorgen. En dat heeft hen alles gekost. Dit is het resultaat van de zwarte long."
Dit resultaat is nijpender dan zelfs klinici en onderzoekers van de ziekte hadden verwacht, volgens nieuwe gegevens die woensdag zijn gepubliceerd in het American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine. De data verschijnen in een door vakgenoten getoetste onderzoeksbrief van het National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH), een federaal onderzoeksagentschap.
Alarmerende cijfers
Onderzoekers van NIOSH stelden vast dat actieve, ervaren ondergronds mijnwerkers in centraal Appalachia lijden aan de ongeneeslijke en dodelijke longziekte tegen de hoogste percentages in bijna 50 jaar.
Mijnwerkers in Kentucky, Virginia en West Virginia die minstens 25 jaar ondergronds hebben gewerkt, vertonen de slechtste cijfers van pneumoconiose (stoflong), beter bekend als de zwarte long. Een op de drie — 32,5% — testte positief tijdens röntgenonderzoeken die door NIOSH in de afgelopen vijf jaar zijn uitgevoerd.
De laatste keer dat het percentage voor mijnwerkers met dezelfde werkervaring zo hoog was, was in 1978. Ter vergelijking: in 2018, toen NIOSH voor het laatst cijfers rapporteerde, lag dit percentage op 20,6%. Het nieuwe onderzoek toont aan dat zelfs mijnwerkers met slechts 15 jaar ondergrondse ervaring hogere percentages zwarte long vertonen — cijfers die in bijna 40 jaar niet zijn gezien.
Scott Laney, een epidemiologisch onderzoeker bij NIOSH en hoofdauteur van de onderzoeksbrief, uit zijn ongenoegen: "Ik ben walgend. Dit gaat niet verbeteren vanwege alle ziektegevallen die al in de pijplijn zitten. Deze mannen worden behandeld als wegwerpproducten, niet als menselijke wezens. We zien ze recht voor onze ogen sterven."
Volgens een eerder NIOSH-onderzoek zijn er tussen 2020 en 2023 meer dan 1.700 mijnwerkers overleden aan de zwarte long.
Oorzaken: De rol van silica-stof
In recente decennia zijn de grootste kolenlagen in Appalachia uitgeput. Mijnbouwbedrijven zijn overgestapt op dunnere lagen, wat betekent dat ze door bergen heen moeten graven om deze te bereiken. Dit vereist het doorsnijden van grote hoeveelheden gesteente. In Appalachia bevat dit gesteente doorgaans kwarts, dat rijk is aan silica. Het resultaat is een wolk van zowel kolenstof als zeer toxisch silica-stof.
"Overmatige inademing van kolenmijnstof is de enige oorzaak van zwarte long bij mijnwerkers," aldus de onderzoeksbrief van NIOSH. "Substantieel bewijs toont aan dat blootstelling aan het inadembare kristallijne silica-component van kolenmijnstof een belangrijke rol speelt in de hedendaagse ziektepatronen."
Silica-stof is 20 keer toxischer dan kolenstof alleen en bevat fijne deeltjes die gemakkelijk worden ingeademd. Silica-deeltjes zorgen ervoor dat de longen reageren met fibreus weefsel (littekenweefsel) dat zich opbouwt, wat het ademhalen ernstig belemmert.
Tim Balthis, een voormalig mijnwerker en opzichter in Kentucky en Virginia, legt uit: "De dikte van de kolen is er niet meer. Het is niet zoals in de tijd dat de grootvaders de grote kolenlagen ontgoten. Je moet nu meer gesteente weghalen, wat op zijn beurt silica-stof creëert."
Wetgeving en handhaving
Sinds 1969 heeft het Congres strikte limieten opgelegd aan de blootstelling aan kolenmijnstof. De prevalentie van de ziekte daalde daarna dramatisch tot een dieptepunt van slechts 7% in 1999. Sinds die tijd is deze trend echter omgekeerd, vooral in Appalachia.
In 2024 slaagde de regering-Biden erin om een nieuwe silica-stofregulering voor mijnbouw in te voeren, waardoor de blootstellingslimiet twee keer zo restrictief werd. Voor het eerst was er een directe regulatoire reactie op overblootstelling, inclusief strengere beperkingen en mogelijke boetes bij niet-naleving.
De mijnbouwindustrie spande echter rechtszaken aan; zij waren het eens met de strengere limiet, maar niet met het handhavingsmechanisme. Federale rechtbanken reageerden hierop met een onbepaalde uitstel van de handhaving van de strengere silica-limieten. De regering-Trump heeft dit uitstel niet tegengegaan en kondigde aan dat ook zij de handhaving zouden opschorten.
Discussie over beschermingsmiddelen
De mijnbouwsector, vertegenwoordigd door de National Mining Association (NMA), stelt dat ze stofmaskers moeten kunnen vereisen als andere beheersmaatregelen falen. Federale wetgeving (de Mine Safety and Health Act) stelt echter dat bedrijven onveilige en ongezonde omstandigheden moeten voorkomen, zodat mijnwerkers hun hele carrière in een omgeving kunnen werken die voldoende vrij is van inadembaar stof.
Dustmasks en respirators zijn problematisch:
- Ze belemmeren de communicatie in een gevaarlijke en luidruchtige omgeving.
- Ze raken verstopt met stof.
- Ze worden te warm tijdens het werk.
- Ze filteren fijnere partikels vaak onvoldoende.
Zelfs modernere apparatuur, zoals helmen die verse lucht over het gezicht blazen, wordt door de MSHA (Mine Safety and Health Administration) niet gezien als een permanente oplossing, omdat ze het zicht en het situationele bewustzijn kunnen beperken, wat het werk gevaarlijk maakt.
De menselijke en financiële impact
Dr. Drew Harris, longarts bij de Stone Mountain-klinieken in Virginia, noemt de nieuwe bevindingen van NIOSH "schandalig". In de afgelopen vijf jaar heeft zijn kliniek alleen al 2.400 nieuwe gevallen van zwarte long gediagnosticeerd.
"Als je je voorstelt dat één op de drie leraren een ongeneeslijke longziekte zou krijgen door iets waar ze op hun werk aan worden blootgesteld, zou het hele land protesteren en deze blootstelling onmiddellijk stopzetten," zegt Harris. "Maar dit treft grotendeels plattelandsbewoners in Appalachia die geen stem hebben."
De toenemende ziektecijfers leiden tot een constante stroom mijnwerkers die aanspraak maken op staats- en federale uitkeringen voor levensonderhoud en medische kosten:
- In 2024 ontvingen meer dan 26.000 mijnwerkers of hun nabestaanden 175 miljoen dollar uit een federaal trustfonds voor zwarte long.
- Het fonds is echter in mindering gegaan; door faillissementen en onderverzekering van bedrijven is er nu een schuld van meer dan 6,5 miljard dollar aan de Amerikaanse schatkist.
- Openbare middelen betalen voor een groeiend aantal longtransplantaties, die tot 2 miljoen dollar per stuk kunnen kosten.
Voor mijnwerkers zoals Tim Balthis maakt de ziekte het leven uitdagend. De 57-jarige Balthis lijdt aan "gecompliceerde zwarte long", het gevorderde en fatale stadium. Hij bezoekt twee keer per week een revalidatiekliniek voor lichte oefeningen, zoals wandelen op een loopband met een snelheid van slechts 3 km/u, om zijn longen te versterken.
"Het is alsof er een sneetje in je mannelijkheid is gemaakt," zegt Balthis over het feit dat hij een noodinhalator moet gebruiken om enkele minuten met zijn kleinkinderen te kunnen spelen of in de kerk te kunnen zingen. "Ik heb verschillende artsen gehad die zeiden dat ik eigenlijk al dood had moeten zijn... Maar ik zeg hen: God is nog niet klaar met mij."
Zwarte long-cijfers in Appalachia opnieuw zo hoog als in de jaren 70; duizenden mijnwerkers ziek
"Elk van deze kaartjes vertegenwoordigt een leven dat verloren is gegaan aan de zwarte long," legt Freeman uit terwijl ze door de programma's bladert en namen en afbeeldingen herkent. "Dit zijn echtgenoten. Dit zijn broers. Deze mannen waren gewoon hardwerkende mensen; het enige wat ze deden was naar hun werk gaan om voor hun gezin te zorgen. En dat heeft hen alles gekost. Dit is het resultaat van de zwarte long."
Dit resultaat is nijpender dan zelfs klinici en onderzoekers van de ziekte hadden verwacht, volgens nieuwe gegevens die woensdag zijn gepubliceerd in het American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine. De data verschijnen in een door vakgenoten getoetste onderzoeksbrief van het National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH), een federaal onderzoeksagentschap.
Alarmerende cijfers
Onderzoekers van NIOSH stelden vast dat actieve, ervaren ondergronds mijnwerkers in centraal Appalachia lijden aan de ongeneeslijke en dodelijke longziekte tegen de hoogste percentages in bijna 50 jaar.
Mijnwerkers in Kentucky, Virginia en West Virginia die minstens 25 jaar ondergronds hebben gewerkt, vertonen de slechtste cijfers van pneumoconiose (stoflong), beter bekend als de zwarte long. Een op de drie — 32,5% — testte positief tijdens röntgenonderzoeken die door NIOSH in de afgelopen vijf jaar zijn uitgevoerd.
De laatste keer dat het percentage voor mijnwerkers met dezelfde werkervaring zo hoog was, was in 1978. Ter vergelijking: in 2018, toen NIOSH voor het laatst cijfers rapporteerde, lag dit percentage op 20,6%. Het nieuwe onderzoek toont aan dat zelfs mijnwerkers met slechts 15 jaar ondergrondse ervaring hogere percentages zwarte long vertonen — cijfers die in bijna 40 jaar niet zijn gezien.
Scott Laney, een epidemiologisch onderzoeker bij NIOSH en hoofdauteur van de onderzoeksbrief, uit zijn ongenoegen: "Ik ben walgend. Dit gaat niet verbeteren vanwege alle ziektegevallen die al in de pijplijn zitten. Deze mannen worden behandeld als wegwerpproducten, niet als menselijke wezens. We zien ze recht voor onze ogen sterven."
Volgens een eerder NIOSH-onderzoek zijn er tussen 2020 en 2023 meer dan 1.700 mijnwerkers overleden aan de zwarte long.
Oorzaken: De rol van silica-stof
In recente decennia zijn de grootste kolenlagen in Appalachia uitgeput. Mijnbouwbedrijven zijn overgestapt op dunnere lagen, wat betekent dat ze door bergen heen moeten graven om deze te bereiken. Dit vereist het doorsnijden van grote hoeveelheden gesteente. In Appalachia bevat dit gesteente doorgaans kwarts, dat rijk is aan silica. Het resultaat is een wolk van zowel kolenstof als zeer toxisch silica-stof.
"Overmatige inademing van kolenmijnstof is de enige oorzaak van zwarte long bij mijnwerkers," aldus de onderzoeksbrief van NIOSH. "Substantieel bewijs toont aan dat blootstelling aan het inadembare kristallijne silica-component van kolenmijnstof een belangrijke rol speelt in de hedendaagse ziektepatronen."
Silica-stof is 20 keer toxischer dan kolenstof alleen en bevat fijne deeltjes die gemakkelijk worden ingeademd. Silica-deeltjes zorgen ervoor dat de longen reageren met fibreus weefsel (littekenweefsel) dat zich opbouwt, wat het ademhalen ernstig belemmert.
Tim Balthis, een voormalig mijnwerker en opzichter in Kentucky en Virginia, legt uit: "De dikte van de kolen is er niet meer. Het is niet zoals in de tijd dat de grootvaders de grote kolenlagen ontgoten. Je moet nu meer gesteente weghalen, wat op zijn beurt silica-stof creëert."
Wetgeving en handhaving
Sinds 1969 heeft het Congres strikte limieten opgelegd aan de blootstelling aan kolenmijnstof. De prevalentie van de ziekte daalde daarna dramatisch tot een dieptepunt van slechts 7% in 1999. Sinds die tijd is deze trend echter omgekeerd, vooral in Appalachia.
In 2024 slaagde de regering-Biden erin om een nieuwe silica-stofregulering voor mijnbouw in te voeren, waardoor de blootstellingslimiet twee keer zo restrictief werd. Voor het eerst was er een directe regulatoire reactie op overblootstelling, inclusief strengere beperkingen en mogelijke boetes bij niet-naleving.
De mijnbouwindustrie spande echter rechtszaken aan; zij waren het eens met de strengere limiet, maar niet met het handhavingsmechanisme. Federale rechtbanken reageerden hierop met een onbepaalde uitstel van de handhaving van de strengere silica-limieten. De regering-Trump heeft dit uitstel niet tegengegaan en kondigde aan dat ook zij de handhaving zouden opschorten.
Discussie over beschermingsmiddelen
De mijnbouwsector, vertegenwoordigd door de National Mining Association (NMA), stelt dat ze stofmaskers moeten kunnen vereisen als andere beheersmaatregelen falen. Federale wetgeving (de Mine Safety and Health Act) stelt echter dat bedrijven onveilige en ongezonde omstandigheden moeten voorkomen, zodat mijnwerkers hun hele carrière in een omgeving kunnen werken die voldoende vrij is van inadembaar stof.
Dustmasks en respirators zijn problematisch:
- Ze belemmeren de communicatie in een gevaarlijke en luidruchtige omgeving.
- Ze raken verstopt met stof.
- Ze worden te warm tijdens het werk.
- Ze filteren fijnere partikels vaak onvoldoende.
Zelfs modernere apparatuur, zoals helmen die verse lucht over het gezicht blazen, wordt door de MSHA (Mine Safety and Health Administration) niet gezien als een permanente oplossing, omdat ze het zicht en het situationele bewustzijn kunnen beperken, wat het werk gevaarlijk maakt.
De menselijke en financiële impact
Dr. Drew Harris, longarts bij de Stone Mountain-klinieken in Virginia, noemt de nieuwe bevindingen van NIOSH "schandalig". In de afgelopen vijf jaar heeft zijn kliniek alleen al 2.400 nieuwe gevallen van zwarte long gediagnosticeerd.
"Als je je voorstelt dat één op de drie leraren een ongeneeslijke longziekte zou krijgen door iets waar ze op hun werk aan worden blootgesteld, zou het hele land protesteren en deze blootstelling onmiddellijk stopzetten," zegt Harris. "Maar dit treft grotendeels plattelandsbewoners in Appalachia die geen stem hebben."
De toenemende ziektecijfers leiden tot een constante stroom mijnwerkers die aanspraak maken op staats- en federale uitkeringen voor levensonderhoud en medische kosten:
- In 2024 ontvingen meer dan 26.000 mijnwerkers of hun nabestaanden 175 miljoen dollar uit een federaal trustfonds voor zwarte long.
- Het fonds is echter in mindering gegaan; door faillissementen en onderverzekering van bedrijven is er nu een schuld van meer dan 6,5 miljard dollar aan de Amerikaanse schatkist.
- Openbare middelen betalen voor een groeiend aantal longtransplantaties, die tot 2 miljoen dollar per stuk kunnen kosten.
Voor mijnwerkers zoals Tim Balthis maakt de ziekte het leven uitdagend. De 57-jarige Balthis lijdt aan "gecompliceerde zwarte long", het gevorderde en fatale stadium. Hij bezoekt twee keer per week een revalidatiekliniek voor lichte oefeningen, zoals wandelen op een loopband met een snelheid van slechts 3 km/u, om zijn longen te versterken.
"Het is alsof er een sneetje in je mannelijkheid is gemaakt," zegt Balthis over het feit dat hij een noodinhalator moet gebruiken om enkele minuten met zijn kleinkinderen te kunnen spelen of in de kerk te kunnen zingen. "Ik heb verschillende artsen gehad die zeiden dat ik eigenlijk al dood had moeten zijn... Maar ik zeg hen: God is nog niet klaar met mij."
Groetjes,