Ik heb een drone 'gevibecode'

Omdat ik wilde deelnemen aan de Darpa Lift Challenge, maar geen medewerkers had (en ook geen noemenswaardige kennis van luchtvaarttechniek), heb ik een vliegend object van 50 pond 'gevibecode'. "Vliegend" is hier het sleutelwoord. Hier volgen de hoogtepunten. Gebruikte chats: chatty g, claude.

Het proces en de tijdlijn

  • 10 januari 2026: Eerste concept ingediend. Een quadplane, met een paramotor die een turbine aandrijft die weer een quadcopter aandrijft!
  • 5 juni: "Laat wat echte voortgang zien, anders kun je niet komen :("
  • 12 juni: De boom draait!
  • 19-23 juni: Verwarring over de vraag of ik documentatie heb ingediend die Darpa daadwerkelijk kan bekijken. Uiteindelijk plaats ik het gewoon op Instagram en stuur ik hen een link.
  • 23 juni: Afgewezen :(
  • 24 juni: Grapje: uitgenodigd! Ik moet wat koolstofvezel bestellen... enzovoort.

Tussen deze tijd ga ik, in plaats van aan het werk te gaan, speervissen tot 3 juli... en daarna wat vuurwerk, want 'merica.

  • 5 juli: Oké, laten we beginnen. Schuim → vleugels.
  • 7 juli: Nichrome-draad + elektriciteit = schuimsnijder.
  • 8 juli: Het lijkt vaagweg op een vleugel!
  • 10 juli: Luxe buizen en vele andere pakketjes.
  • 11 juli: Meer vermogen!
  • 12 juli: Magneten voor het maken van een test-opstelling voor opladen en balanceren.
  • 14 juli: Puntlassen.
  • 18 juli: Zal een unidirectioneel versterkte koolstofvezelbuis het houden?
  • 19 juli: Het begint vaagweg op vleugels te lijken!
  • 21 juli: Glasvezel aanbrengen.
  • 23 juli: En veel te zwaar :( Verdomme. Bovendien lijken noch ik, noch de AI-modellen, nagedacht te hebben over de vraag of het fysiek mogelijk is om met vleugels van deze grootte te draaien binnen de vastgestelde grenzen... Stoppen?
  • 23 juli: Laat maar zitten, we strippen het geheel af. Prototype van een H-frame beugel in creamsicle-kleur.
  • 25 juli: Verbazingwekkend genoeg zou dit zomaar eens kunnen vliegen.
  • 27 juli: Motoren op het frame, inclusief de avionica!
  • 29 juli: Vliegen... of in ieder geval proberen.
  • Onthoud: koolstofvezel is geleidend. Dit is wat er gebeurt als messing bouten die als batterijterminals dienen direct contact maken met het frame :( Opmerkelijk genoeg is alles in orde, behalve één XT90-connector!
  • 30 juli: Een soort kleine hop. Het is donderdag en de competitie begint maandag... in Ohio... wat niet in Californië is.
  • 31 juli: Last-minute verbindingen van koolstofvezel. Die kunnen tijdens de reis verder drogen.
  • 1 augustus: De uitrusting is aangekomen, en UPS was vriendelijk genoeg om 7 minuten langer open te blijven zodat ik mijn batterijcellen voor nieuwe packs kon halen (ik kon geen aangepaste packs op tijd verzenden of ermee vliegen). Hotelkamer-batterijlab. Dek de rookmelder af met een plastic zak, voor het geval dat ;) Joepi, de eerste twee packs zijn gebouwd en laden op!
  • 2 augustus: De laatste dingen ter plaatse afwerken... net als veel andere teams.
  • 3 augustus: Klaar om misschien zelfs te vliegen!
  • Hop!
  • Verdomme, we doen het gewoon: send it.
  • Het puin. Geen batterijen zijn ontploft!

Conclusie

Uiteindelijk ben ik twee motoren, enkele propellers en een paar batterijen kwijt (ik heb deze afgebroken tot individuele cellen en de rest teruggestuurd naar Oakland!), en heb ik een zeer hectische maand achter de rug. Dit zal niet de laatste iteratie zijn van een domme heavy-lift drone die ik bouw... noch het laatste grote project dat ik terloops aanpak. Het blijkt dat hard werken aan interessante nieuwe dingen ervoor zorgt dat je snel veel leert en dat het leuk is, ongeacht hoe snel je aan onderdelen van 15.000 dollar uit de lucht ziet vallen ;)