Het artikel bespreekt Idol Mahjong Final Romance van Video System, een strip-mahjongspel dat door zijn technische beperkingen aanvoelt als een diavoorstelling.
De belangrijkste punten uit het artikel zijn:
- Gameplay: De speler speelt riichi-mahjong tegen acht vrouwen in een vaste volgorde. Het spel focust sterker op de mahjong-mechanieken dan vergelijkbare titels van concurrenten, met functionele AI en handige itemshops.
- Hardware: Het systeem maakt gebruik van twee 6MHz Z80 CPU's en een YM2413 audiochip. Opvallend is de strikte taakverdeling waarbij de master-CPU geen directe toegang heeft tot het audio- of videocircuit.
- Visuele beperkingen: Door het gebruik van ongebruikelijke 8x4 pixel tilemaps en een gebrek aan scrollende lagen bewegen objecten op het scherm nauwelijks, wat bijdraagt aan het statische karakter van het spel.
- Evolutie: Waar het eerste deel gebruikmaakte van gerotoscopede foto's, stapte de serie in latere delen (zoals Taisen Idol Mahjong Final Romance 2) over op een anime-stijl. Dit was waarschijnlijk een gevolg van zowel markttrends als juridische problemen met portretrechten van echte modellen.
Idol Mahjong Final Romance: Een diavoorstelling vermomd als videogame
De laatste romance
Het eerste spel in de Idol Mahjong-serie was eigenlijk Idol Mahjong Housoukyoku uit 1988, maar alle daaropvolgende spellen volgden het voorbeeld van deze titel uit 1991: Idol Mahjong Final Romance.
Het doel van het spel is simpel: je gaat op date met acht verschillende vrouwen en speelt met hen strip-mahjong. Er is geen uitgebreid plot (zoals bij Nichibutsu), en in tegenstelling tot Jaleco's Mahjong Daireikai heb je geen keuze uit welke vrouw je tegenkomt; je doorloopt ze altijd in dezelfde volgorde.
Idol Mahjong Final Romance heeft veel esthetische elementen die in latere delen van de serie verdwijnen. Zo wordt de man die de itemshop tussen de levels beheert, in latere delen vervangen door een meid; sterker nog, het is onduidelijk of er in de Final Romance-serie daarna überhaupt nog een man voorkomt. De werking van de itemshops blijft echter vrijwel gelijk.
Wanneer je bij een vrouw terechtkomt, krijg je diverse beelden die de scène zetten, vergezeld van gesamplede stemmen met een zeer lage bitrate. Daarna speel je de riichi-variant van mahjong, met aanzienlijk minder punten dan gebruikelijk, met als doel drie rondes te winnen zodat de vrouw voldoende ontbloot raakt.
Een positief aspect van het spel is dat elke munt, zelfs de eerste, je start met genoeg geld om het item te kopen waarmee je je beginhand opnieuw mag trekken. Bovendien kun je pas beslissen of je dit wilt doen nadat je de eerste kaarten hebt gezien, wat zeer nuttig is bij een slechte start.
Dit spel is meer gericht op mahjong dan de titels van Nichibutsu. De vrouw verschijnt bijvoorbeeld niet tijdens de matches, terwijl bij Mahjong Koi no Magic Potion het beeld van de vrouw het scherm domineerde en soms zelfs de tegels van de tegenstander verborg. Bovendien kan de AI-speler acties zoals chii en pon uitvoeren.
De benadering met gerotoscopede foto's is visueel interessant, al zijn de animaties uitgevoerd in een zeer laag aantal frames per seconde. Af en toe kan er voor één enkel frame een vreemde weergave ontstaan.
Hardware
De PCB van Idol Mahjong Final Romance is standaard voor de mahjong-spellen van Video System uit het eind van de jaren 80 en begin jaren 90. De printplaat met code VS-Z80-7 vertoont nauwelijks verschillen met bijvoorbeeld Mahjong Daiyogen (VS-Z80-6), behalve dat er minder componenten op de plaat zijn geplaatst.
De hardware bestaat uit:
- Een audiocircuit met een YM2413 (dezelfde synthesizer als in de Master System FM add-on) en een OKI MSM5205 ADPCM-chip voor het afspelen van samples.
- Twee 6MHz Z80 CPU's.
Het audiocircuit is wat twijfelachtig; er is sprake van een constante zoem die in emulaties vaak wordt weggelaten, maar die wel interessant interacteert met de geluidseffecten.
De taakverdeling tussen de CPU's is opmerkelijk: de master-CPU heeft geen directe toegang tot het audio- of videocircuit; dat is enkel voorbehouden aan de sub-CPU. De master-CPU handelt daarentegen de VBlank-interrupt af en leest de controllers uit. Dit suggereert dat de master-CPU het grootste deel van zijn tijd besteedt aan het draaien van de mahjong-engine. Andere mahjong-titels gebruikten vaak een krachtigere 68000 CPU, of schaalden (zoals bij Nichibutsu) de engine terug door functies zoals opponent calling te verwijderen.
Het videocircuit bestaat bijna volledig uit discrete logica, met uitzondering van één component: de V-System GGA (Graphics Gate Array). Deze chip is ook terug te vinden in andere mahjong-borden en niet-mahjong spellen zoals Pipe Dream en Welltris. De GGA biedt waarschijnlijk timing-assistentie, vergelijkbaar met de Motorola 6845.
Tilemaps
De V-System hardware in dit spel maakt gebruik van twee tilemaps met scrollmogelijkheden en kleuren in 5-bit RGB-paletten (16 kleuren per tegel). Een interessante eigenaardigheid is dat de tegels 8x4 pixels zijn, in tegenstelling tot de bijna universele standaard van 8x8.
Dit is alles wat de hardware biedt. Hoewel dit niet ongebruikelijk is voor mahjong-spellen (bijvoorbeeld Mahjong Dairekai had ook alleen tilemaps), had dat spel er wel vier. Omdat objecten op het scherm alleen in stappen kleiner dan een tegel kunnen bewegen als ze op hun eigen scrollende laag staan, beweegt er in Idol Mahjong Final Romance praktisch niets. Handen verschijnen niet over de tegels en tegels springen simpelweg op hun plek. Dit draagt bij aan het gevoel dat het spel eigenlijk een diavoorstelling is.
Dit effect wordt versterkt door de manier waarop tilemaps worden geladen: het palet wordt eerst zwart gemaakt en daarna pas ingeladen om visuele fouten te voorkomen. Dit gebeurt in fasen; wanneer een vrouw in beeld komt, vervaagt ze in verschillende delen (het lichaamspalet en het gezichtspalet wisselen elkaar af per cyclus).
Uiteindelijk geeft deze hardwarebeperking het spel een uniek "after-dark" gevoel. Zonder de sfeer van de diavoorstelling en de audiozoem zou het spel wellicht iets van zijn karakter verliezen.
Beelden en evolutie
De serie zette later een andere richting in. Het vervolg, Taisen Idol Mahjong Final Romance 2, verscheen in 1995. De toevoeging "Taisen" verwijst naar het feit dat twee arcadekasten met elkaar verbonden konden worden voor echte twee-speler mahjong (om te voorkomen dat de tegenstander je scherm kon zien).
Een interessante versie is de Neo Geo CD-port, die exclusief was voor dit systeem totdat aftermarket-versies het spel terugbrachten naar de MVS. Op het disc-label wordt het een "Surreal Mah-Jong Game" genoemd.
De gameplay in de singleplayer-modus blijft vrijwel ongewijzigd: je volgt dezelfde vaste volgorde van vrouwen en de itemshop werkt hetzelfde. Het grootste verschil is echter de visuele stijl: de artwork van de vrouwen is niet langer gebaseerd op gerotoscopede foto's, maar is uitgevoerd in anime-stijl.
Deze verschuiving was algemener in die periode. Dit zou kunnen komen door de toegenomen populariteit van anime en specifiek hentai-kunst, waardoor een jonger publiek werd aangesproken dan de traditionele mahjong-basis. Volgens Atwiki was er echter sprake van een juridisch probleem: het gebruik van echte modellen werd complexer naarmate zij meer rechten claimden over hun portretten. Dit zou ook verklaren waarom de moderne heruitgave Idol Mahjong Final Romance 2-R-4 Special het originele eerste deel niet heeft toegevoegd.
Idol Mahjong Final Romance: Een diavoorstelling vermomd als videogame
De laatste romance
Het eerste spel in de Idol Mahjong-serie was eigenlijk Idol Mahjong Housoukyoku uit 1988, maar alle daaropvolgende spellen volgden het voorbeeld van deze titel uit 1991: Idol Mahjong Final Romance.
Het doel van het spel is simpel: je gaat op date met acht verschillende vrouwen en speelt met hen strip-mahjong. Er is geen uitgebreid plot (zoals bij Nichibutsu), en in tegenstelling tot Jaleco's Mahjong Daireikai heb je geen keuze uit welke vrouw je tegenkomt; je doorloopt ze altijd in dezelfde volgorde.
Idol Mahjong Final Romance heeft veel esthetische elementen die in latere delen van de serie verdwijnen. Zo wordt de man die de itemshop tussen de levels beheert, in latere delen vervangen door een meid; sterker nog, het is onduidelijk of er in de Final Romance-serie daarna überhaupt nog een man voorkomt. De werking van de itemshops blijft echter vrijwel gelijk.
Wanneer je bij een vrouw terechtkomt, krijg je diverse beelden die de scène zetten, vergezeld van gesamplede stemmen met een zeer lage bitrate. Daarna speel je de riichi-variant van mahjong, met aanzienlijk minder punten dan gebruikelijk, met als doel drie rondes te winnen zodat de vrouw voldoende ontbloot raakt.
Een positief aspect van het spel is dat elke munt, zelfs de eerste, je start met genoeg geld om het item te kopen waarmee je je beginhand opnieuw mag trekken. Bovendien kun je pas beslissen of je dit wilt doen nadat je de eerste kaarten hebt gezien, wat zeer nuttig is bij een slechte start.
Dit spel is meer gericht op mahjong dan de titels van Nichibutsu. De vrouw verschijnt bijvoorbeeld niet tijdens de matches, terwijl bij Mahjong Koi no Magic Potion het beeld van de vrouw het scherm domineerde en soms zelfs de tegels van de tegenstander verborg. Bovendien kan de AI-speler acties zoals chii en pon uitvoeren.
De benadering met gerotoscopede foto's is visueel interessant, al zijn de animaties uitgevoerd in een zeer laag aantal frames per seconde. Af en toe kan er voor één enkel frame een vreemde weergave ontstaan.
Hardware
De PCB van Idol Mahjong Final Romance is standaard voor de mahjong-spellen van Video System uit het eind van de jaren 80 en begin jaren 90. De printplaat met code VS-Z80-7 vertoont nauwelijks verschillen met bijvoorbeeld Mahjong Daiyogen (VS-Z80-6), behalve dat er minder componenten op de plaat zijn geplaatst.
De hardware bestaat uit:
- Een audiocircuit met een YM2413 (dezelfde synthesizer als in de Master System FM add-on) en een OKI MSM5205 ADPCM-chip voor het afspelen van samples.
- Twee 6MHz Z80 CPU's.
Het audiocircuit is wat twijfelachtig; er is sprake van een constante zoem die in emulaties vaak wordt weggelaten, maar die wel interessant interacteert met de geluidseffecten.
De taakverdeling tussen de CPU's is opmerkelijk: de master-CPU heeft geen directe toegang tot het audio- of videocircuit; dat is enkel voorbehouden aan de sub-CPU. De master-CPU handelt daarentegen de VBlank-interrupt af en leest de controllers uit. Dit suggereert dat de master-CPU het grootste deel van zijn tijd besteedt aan het draaien van de mahjong-engine. Andere mahjong-titels gebruikten vaak een krachtigere 68000 CPU, of schaalden (zoals bij Nichibutsu) de engine terug door functies zoals opponent calling te verwijderen.
Het videocircuit bestaat bijna volledig uit discrete logica, met uitzondering van één component: de V-System GGA (Graphics Gate Array). Deze chip is ook terug te vinden in andere mahjong-borden en niet-mahjong spellen zoals Pipe Dream en Welltris. De GGA biedt waarschijnlijk timing-assistentie, vergelijkbaar met de Motorola 6845.
Tilemaps
De V-System hardware in dit spel maakt gebruik van twee tilemaps met scrollmogelijkheden en kleuren in 5-bit RGB-paletten (16 kleuren per tegel). Een interessante eigenaardigheid is dat de tegels 8x4 pixels zijn, in tegenstelling tot de bijna universele standaard van 8x8.
Dit is alles wat de hardware biedt. Hoewel dit niet ongebruikelijk is voor mahjong-spellen (bijvoorbeeld Mahjong Dairekai had ook alleen tilemaps), had dat spel er wel vier. Omdat objecten op het scherm alleen in stappen kleiner dan een tegel kunnen bewegen als ze op hun eigen scrollende laag staan, beweegt er in Idol Mahjong Final Romance praktisch niets. Handen verschijnen niet over de tegels en tegels springen simpelweg op hun plek. Dit draagt bij aan het gevoel dat het spel eigenlijk een diavoorstelling is.
Dit effect wordt versterkt door de manier waarop tilemaps worden geladen: het palet wordt eerst zwart gemaakt en daarna pas ingeladen om visuele fouten te voorkomen. Dit gebeurt in fasen; wanneer een vrouw in beeld komt, vervaagt ze in verschillende delen (het lichaamspalet en het gezichtspalet wisselen elkaar af per cyclus).
Uiteindelijk geeft deze hardwarebeperking het spel een uniek "after-dark" gevoel. Zonder de sfeer van de diavoorstelling en de audiozoem zou het spel wellicht iets van zijn karakter verliezen.
Beelden en evolutie
De serie zette later een andere richting in. Het vervolg, Taisen Idol Mahjong Final Romance 2, verscheen in 1995. De toevoeging "Taisen" verwijst naar het feit dat twee arcadekasten met elkaar verbonden konden worden voor echte twee-speler mahjong (om te voorkomen dat de tegenstander je scherm kon zien).
Een interessante versie is de Neo Geo CD-port, die exclusief was voor dit systeem totdat aftermarket-versies het spel terugbrachten naar de MVS. Op het disc-label wordt het een "Surreal Mah-Jong Game" genoemd.
De gameplay in de singleplayer-modus blijft vrijwel ongewijzigd: je volgt dezelfde vaste volgorde van vrouwen en de itemshop werkt hetzelfde. Het grootste verschil is echter de visuele stijl: de artwork van de vrouwen is niet langer gebaseerd op gerotoscopede foto's, maar is uitgevoerd in anime-stijl.
Deze verschuiving was algemener in die periode. Dit zou kunnen komen door de toegenomen populariteit van anime en specifiek hentai-kunst, waardoor een jonger publiek werd aangesproken dan de traditionele mahjong-basis. Volgens Atwiki was er echter sprake van een juridisch probleem: het gebruik van echte modellen werd complexer naarmate zij meer rechten claimden over hun portretten. Dit zou ook verklaren waarom de moderne heruitgave Idol Mahjong Final Romance 2-R-4 Special het originele eerste deel niet heeft toegevoegd.
Groetjes,