NASA heeft via de zogenaamde 'Big Bang'-aanpassing het stroomverbruik van de Voyager 2-sonde verlaagd. Door niet-essentiële systemen uit te schakelen, kunnen de resterende drie wetenschappelijke instrumenten nog minstens een jaar langer functioneren, ondanks de afnemende energievoorraad van de nucleaire batterijen. Een soortgelijke aanpassing is in de nabije toekomst ook nodig voor Voyager 1, die momenteel het verste menselijke object van de aarde is.
NASA vindt manier om 48 jaar oude Voyager 2-sonde nog een jaar langer operationeel te houden
Voyager 2 had later dit jaar een van zijn laatste overgebleven instrumenten moeten uitschakelen, totdat NASA enkele aanpassingen in het stroomverbruik doorvoerde.
Afbeelding: Een artistieke weergave van NASA's Voyager 2-sonde. (Beeldcredits: NASA/JPL-Caltech)
De "Big Bang"-aanpassing
NASA heeft zojuist een interstellaire aanpassing doorgevoerd bij het ruimtevaartuig Voyager 2, bekend als de "Big Bang", om de resterende wetenschappelijke instrumenten van 50 jaar oud iets langer operationeel te houden.
Voyager 2 en zijn tweelingbroer, Voyager 1 (beide gelanceerd in 1977), vertrouwen op een vorm van nucleaire batterij die bekend staat als een radio-isotoop thermische generator. Deze generator maakt gebruik van de warmte die vrijkomt bij het verval van plutonium. Het plutoniumvoorraad op elke sonde neemt echter af met ongeveer vier watt per jaar.
Om de sonde draaiende te houden op deze krimpende energievoorraad, hebben ingenieurs onlangs de stroomvereisten van Voyager 2 verlaagd door een aantal niet-wetenschappelijke apparaten uit te schakelen en gebruik te maken van "alternatieven met een lager vermogen". Volgens NASA-functionarissen in een verklaring zijn deze alternatieven nog steeds effectief genoeg om het ruimtevaartuig warm te houden, nu het zich zo ver van de zon bevindt.
"De energiemarges van het ruimtevaartuig zijn extreem klein geworden, waardoor het team energie moet besparen door niet-essentiële apparaten en systemen uit te schakelen," schreven NASA-functionarissen over de missie, die wordt beheerd door het Jet Propulsion Laboratory van het agentschap.
Impact op wetenschappelijke instrumenten
De daling in vermogen heeft een meetbare impact op de wetenschap van beide ruimtevaartuigen; sinds 2024 heeft elk toestel al twee van zijn wetenschappelijke instrumenten uitgeschakeld. Hoewel sommige van deze instrumenten werden uitgeschakeld nadat de ruimtevaartuigen decennia geleden hun historische fly-bys langs planeten hadden voltooid, werden andere uitgeschakeld vanwege de stroomvereisten.
Beide ruimtevaartuigen werden oorspronkelijk gelanceerd met 10 instrumenten. Voyager 2 is nu teruggebracht tot slechts drie instrumenten. In eerste instantie leek het erop dat Voyager 2 later dit jaar nog een van deze instrumenten zou moeten uitschakelen, maar gelukkig zorgen de nieuwe stroomverschuivingen ervoor dat alle drie de instrumenten "voor ten minste nog een jaar" kunnen blijven functioneren, aldus NASA.
Voyager 1 en de afstanden
Voyager 1 zal in de komende maanden dezelfde "Big Bang"-stroomaanpassing moeten ondergaan. Een signaal naar elk ruimtevaartuig doet er bijna 24 uur over (of één lichtdag) voor een enkele reis. De functionarissen merkten op dat Voyager 1 verder van de aarde verwijderd is dan zijn tweelingbroer:
- Voyager 2: bevindt zich op ongeveer 142 astronomische eenheden (AU, de afstand zon-aarde).
- Voyager 1: nadert de 171 AU.
Historische missie en interstellaire ruimte
De twee ruimtevaartuigen werden oorspronkelijk gelanceerd om te profiteren van een zeldzame uitlijning tussen de gasreuzen in het buitenste zonnestelsel: Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus. Beide Voyager-ruimtevaartuigen vlogen eerst langs Jupiter en Saturnus, waarbij ze ongekende beelden van de planeten en hun manen maakten.
Afbeelding: NASA's Voyager 2-sonde legde deze afbeelding vast van Europa, de kleinste van de vier Galileïsche manen van Jupiter, op 9 juli 1979. (Beeldcredits: NASA/JPL)
Vervolgens werd Voyager 1 gedirigeerd om boven het vlak van het zonnestelsel (ook bekend als de ecliptica) te vliegen, terwijl Voyager 2 verder vloog langs Uranus en Neptunus. Hiermee was Voyager 2 het eerste ruimtevaartuig dat deze werelden en hun manen zag; de laatste planetaire fly-by van Voyager 2 vond plaats in 1989.
Beide ruimtevaartuigen blijven wetenschappelijke gegevens verzenden vanuit de interstellaire ruimte. Voyager 1 betrad deze regio in 2012, terwijl Voyager 2 dat in 2018 deed. Volgens NASA is Voyager 1 het verste ruimtevaartuig van de aarde, momenteel ongeveer 15,9 miljard mijl (25,5 miljard kilometer) van ons verwijderd.
NASA vindt manier om 48 jaar oude Voyager 2-sonde nog een jaar langer operationeel te houden
Voyager 2 had later dit jaar een van zijn laatste overgebleven instrumenten moeten uitschakelen, totdat NASA enkele aanpassingen in het stroomverbruik doorvoerde.
Afbeelding: Een artistieke weergave van NASA's Voyager 2-sonde. (Beeldcredits: NASA/JPL-Caltech)
De "Big Bang"-aanpassing
NASA heeft zojuist een interstellaire aanpassing doorgevoerd bij het ruimtevaartuig Voyager 2, bekend als de "Big Bang", om de resterende wetenschappelijke instrumenten van 50 jaar oud iets langer operationeel te houden.
Voyager 2 en zijn tweelingbroer, Voyager 1 (beide gelanceerd in 1977), vertrouwen op een vorm van nucleaire batterij die bekend staat als een radio-isotoop thermische generator. Deze generator maakt gebruik van de warmte die vrijkomt bij het verval van plutonium. Het plutoniumvoorraad op elke sonde neemt echter af met ongeveer vier watt per jaar.
Om de sonde draaiende te houden op deze krimpende energievoorraad, hebben ingenieurs onlangs de stroomvereisten van Voyager 2 verlaagd door een aantal niet-wetenschappelijke apparaten uit te schakelen en gebruik te maken van "alternatieven met een lager vermogen". Volgens NASA-functionarissen in een verklaring zijn deze alternatieven nog steeds effectief genoeg om het ruimtevaartuig warm te houden, nu het zich zo ver van de zon bevindt.
"De energiemarges van het ruimtevaartuig zijn extreem klein geworden, waardoor het team energie moet besparen door niet-essentiële apparaten en systemen uit te schakelen," schreven NASA-functionarissen over de missie, die wordt beheerd door het Jet Propulsion Laboratory van het agentschap.
Impact op wetenschappelijke instrumenten
De daling in vermogen heeft een meetbare impact op de wetenschap van beide ruimtevaartuigen; sinds 2024 heeft elk toestel al twee van zijn wetenschappelijke instrumenten uitgeschakeld. Hoewel sommige van deze instrumenten werden uitgeschakeld nadat de ruimtevaartuigen decennia geleden hun historische fly-bys langs planeten hadden voltooid, werden andere uitgeschakeld vanwege de stroomvereisten.
Beide ruimtevaartuigen werden oorspronkelijk gelanceerd met 10 instrumenten. Voyager 2 is nu teruggebracht tot slechts drie instrumenten. In eerste instantie leek het erop dat Voyager 2 later dit jaar nog een van deze instrumenten zou moeten uitschakelen, maar gelukkig zorgen de nieuwe stroomverschuivingen ervoor dat alle drie de instrumenten "voor ten minste nog een jaar" kunnen blijven functioneren, aldus NASA.
Voyager 1 en de afstanden
Voyager 1 zal in de komende maanden dezelfde "Big Bang"-stroomaanpassing moeten ondergaan. Een signaal naar elk ruimtevaartuig doet er bijna 24 uur over (of één lichtdag) voor een enkele reis. De functionarissen merkten op dat Voyager 1 verder van de aarde verwijderd is dan zijn tweelingbroer:
- Voyager 2: bevindt zich op ongeveer 142 astronomische eenheden (AU, de afstand zon-aarde).
- Voyager 1: nadert de 171 AU.
Historische missie en interstellaire ruimte
De twee ruimtevaartuigen werden oorspronkelijk gelanceerd om te profiteren van een zeldzame uitlijning tussen de gasreuzen in het buitenste zonnestelsel: Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus. Beide Voyager-ruimtevaartuigen vlogen eerst langs Jupiter en Saturnus, waarbij ze ongekende beelden van de planeten en hun manen maakten.
Afbeelding: NASA's Voyager 2-sonde legde deze afbeelding vast van Europa, de kleinste van de vier Galileïsche manen van Jupiter, op 9 juli 1979. (Beeldcredits: NASA/JPL)
Vervolgens werd Voyager 1 gedirigeerd om boven het vlak van het zonnestelsel (ook bekend als de ecliptica) te vliegen, terwijl Voyager 2 verder vloog langs Uranus en Neptunus. Hiermee was Voyager 2 het eerste ruimtevaartuig dat deze werelden en hun manen zag; de laatste planetaire fly-by van Voyager 2 vond plaats in 1989.
Beide ruimtevaartuigen blijven wetenschappelijke gegevens verzenden vanuit de interstellaire ruimte. Voyager 1 betrad deze regio in 2012, terwijl Voyager 2 dat in 2018 deed. Volgens NASA is Voyager 1 het verste ruimtevaartuig van de aarde, momenteel ongeveer 15,9 miljard mijl (25,5 miljard kilometer) van ons verwijderd.
Groetjes,