Na veertien jaar keert de auteur terug naar zijn blog met een persoonlijk bericht over mentale rust. Hij beschrijft hoe hij onbewust de gewoonte had ontwikkeld om elk stil moment op te vullen met podcasts, audioboeken of sociale media, waardoor hij het contact met zijn eigen innerlijke stem en het vermogen tot 'traag denken' verloor.
De auteur concludeert dat deze constante stroom van informatie hem belette om ideeën echt te verkennen. Door bewust te kiezen voor stilte tijdens dagelijkse klusjes, herontdekte hij het plezier van zijn eigen gedachten en moedigt hij de lezer aan om ook momenten van volledige stilte op te zoeken.
Hallo, ik. Het is een tijd geleden.
De gewoonte om stilte te vullen
Een van de subtiele veranderingen die in de loop der jaren stilletjes mijn leven binn kroop, was het vullen van de stilte. Naarmate de verantwoordelijkheden zich opstapelden, werd vrije tijd schaars. Bijna zonder dat ik het doorhad, begon ik elk stil moment te vullen met podcasts, audioboeken of sociale media. Of ik nu in de sportschool was, aan het koken of aan het schoonmaken, er speelde vaak iets op mijn koptelefoon. Uiteindelijk ontwikkelde ik een gewoonte: zodra het stil was, was mijn onmiddellijke instinct om iets aan te zetten.
Dat is een van de grootste verschillen tussen hoe mijn dagen er nu uitzien en hoe ze dat een decennium geleden deden. Ik praatte vroeger veel meer met mezelf.
De waarde van traag denken
Ik ben een langzame denker, echt heel langzaam. Het duurt een paar minuten voordat mijn gedachten in een bepaalde richting bewegen. Maar zodra ze momentum oppikken, kan ik gemakkelijk vijftien of dertig minuten besteden aan het verkennen van een idee en het afwegen van verschillende opties, en daar geniet ik oprecht van. Mijn gedachten zijn misschien niet zo groots of baanbrekend als die van alle experts online, maar het is mijn eigen stem. Niemand anders heeft er toegang toe. En het is een belangrijk deel van mijn leven.
In mijn vaste baan doe ik mentaal werk, en tijdens gesprekken met anderen concentreer ik me op het luisteren of het delen van wat ik al weet, heb ervaren of heb doordacht. Geen van beide geeft me de ruimte voor traag, ongehaast denken. Mijn routine werd daardoor een loop van focus en vergaderingen, waardoor ik geen tijd meer overhield om mezelf daadwerkelijk te horen.
Terugkeer naar de innerlijke stem
Onlangs stopte ik, terwijl ik uit gewoonte naar de afspeelknop reikte. Ik dacht: wat als ik dit klusje vandaag gewoon in stilte doe?
In het begin voelde het ongemakkelijk. Maar na een moment begonnen mijn gedachten te stromen. En dat voelde zoveel beter dan ze weg te drukken met een andere podcast. Ik had die stem gemist. En ik ben blij dat hij er nog is.
Als jij iemand bent die gaandeweg je innerlijke stem is kwijtgeraakt (misschien zonder dat je het doorhad), geef het dan eens een kans. Zet niets op de achtergrond, zet je favoriete serie niet aan. Ga gewoon een moment in stilte zitten en kijk wat er gebeurt. Je vindt het misschien wel leuk.
Hallo, ik. Het is een tijd geleden.
De gewoonte om stilte te vullen
Een van de subtiele veranderingen die in de loop der jaren stilletjes mijn leven binn kroop, was het vullen van de stilte. Naarmate de verantwoordelijkheden zich opstapelden, werd vrije tijd schaars. Bijna zonder dat ik het doorhad, begon ik elk stil moment te vullen met podcasts, audioboeken of sociale media. Of ik nu in de sportschool was, aan het koken of aan het schoonmaken, er speelde vaak iets op mijn koptelefoon. Uiteindelijk ontwikkelde ik een gewoonte: zodra het stil was, was mijn onmiddellijke instinct om iets aan te zetten.
Dat is een van de grootste verschillen tussen hoe mijn dagen er nu uitzien en hoe ze dat een decennium geleden deden. Ik praatte vroeger veel meer met mezelf.
De waarde van traag denken
Ik ben een langzame denker, echt heel langzaam. Het duurt een paar minuten voordat mijn gedachten in een bepaalde richting bewegen. Maar zodra ze momentum oppikken, kan ik gemakkelijk vijftien of dertig minuten besteden aan het verkennen van een idee en het afwegen van verschillende opties, en daar geniet ik oprecht van. Mijn gedachten zijn misschien niet zo groots of baanbrekend als die van alle experts online, maar het is mijn eigen stem. Niemand anders heeft er toegang toe. En het is een belangrijk deel van mijn leven.
In mijn vaste baan doe ik mentaal werk, en tijdens gesprekken met anderen concentreer ik me op het luisteren of het delen van wat ik al weet, heb ervaren of heb doordacht. Geen van beide geeft me de ruimte voor traag, ongehaast denken. Mijn routine werd daardoor een loop van focus en vergaderingen, waardoor ik geen tijd meer overhield om mezelf daadwerkelijk te horen.
Terugkeer naar de innerlijke stem
Onlangs stopte ik, terwijl ik uit gewoonte naar de afspeelknop reikte. Ik dacht: wat als ik dit klusje vandaag gewoon in stilte doe?
In het begin voelde het ongemakkelijk. Maar na een moment begonnen mijn gedachten te stromen. En dat voelde zoveel beter dan ze weg te drukken met een andere podcast. Ik had die stem gemist. En ik ben blij dat hij er nog is.
Als jij iemand bent die gaandeweg je innerlijke stem is kwijtgeraakt (misschien zonder dat je het doorhad), geef het dan eens een kans. Zet niets op de achtergrond, zet je favoriete serie niet aan. Ga gewoon een moment in stilte zitten en kijk wat er gebeurt. Je vindt het misschien wel leuk.
Groetjes,