Elektrische Seagliders beloven sneller kustvervoer tegen 2028

Door Lawrence Ulrich 22 oktober 2026

Bijschrift: Boven Narragansett Bay in Rhode Island nadert het maritieme vaartuig Viceroy van Regent zijn kruishoogte van 10 meter. (REGENT Craft)

De Sovjet-Unie was een pionier op het gebied van vluchten met grondeffect met hun "ekranoplan", het 'Monster van de Kaspische Zee' dat in 1967 voor het eerst werd gespot door een Amerikaanse spionagesatelliet. Het enorme vaartuig, dat langer was dan een Boeing 747, was een hybride tussen een boot en een vliegtuig en steeg net boven het wateroppervlak om daaroverheen te glijden.

Wie vandaag de dag aandachtig kijkt naar Narragansett Bay in Rhode Island, kan een 21e-eeuwse versie hiervan in testfase zien: de Regent Viceroy Seaglider. Dit is een wing-in-ground (WIG)-vaartuig. Bij het aerodynamische fenomeen dat bekend staat als het 'grondeffect', zorgt de nabijheid van het wateroppervlak ervoor dat de lucht onder de vleugels van het vaartuig wordt samengeperst. Dit vermindert de luchtweerstand en verhoogt de lift, waardoor er aanzienlijk minder voortstuwingskracht nodig is dan bij vluchten op grote hoogte.

Het in Rhode Island gevestigde Regent Craft positioneert de Viceroy als een veelzijdige, duurzame mobiliteitsoplossing voor kusttransport van passagiers, defensie of vrachtvervoer. Voorstanders van elektrische WIG's beschouwen ze als een praktischer alternatief voor eVTOL's (electric vertical take-off and landing), die te maken hebben met grote barrières voor adoptie vanwege operationele beperkingen en regelgevende uitdagingen.

De opvallende, 16,8 meter lange Viceroy maakte op 2 september zijn eerste vlucht, waarmee het het grootste elektrische WIG-vaartuig is dat ooit met mensen aan boord heeft gevlogen. Tijdens deze vlucht, gevolgd door vier andere, legde de Viceroy een afstand van 596 meter af in 30 seconden nabij het hoofdkantoor van Regent aan Narragansett Bay, met twee kapiteins aan boord. Net als vergelijkbare "Type A" WIG's is de voorkeurshoogte van de Viceroy ongeveer de helft van de spanwijdte van 19,8 meter, oftewel 10 meter boven het water. Wanneer het vaartuig veel hoger vliegt, kan het het aerodynamische voordeel van het grondeffect niet langer benutten en verliest het stabiliteit.

Grondeffect-vluchten voor de massa

De Viceroy is ontworpen om te "floaten, foilen of vliegen", aldus directieleden van het bedrijf. Het vaartuig werkt als een boot nabij kades, om vervolgens bij hogere snelheden op een hydrofoil (watervleugel) te gaan drijven ter voorbereiding op de start. Het toestel wordt aangedreven door een dozijn elektrische motoren en propellers die op composietvleugels zijn gemonteerd. Een batterijpakket van ongeveer 500 kilowattuur onder het dek is vergelijkbaar met de batterijen van vijf Tesla Model S-sedans.

Billy Thalheimer, de 34-jarige CEO en medeoprichter, stelt dat er een soort "Tesla-moment" aan komt voor de luchtvaart. "Dit zal het regionale transport ontregelen op routes waar je snel wilt reizen," zegt Thalheimer in een interview, "maar routes die te lang zijn om te rijden en te kort om te vliegen, omdat je langer op de luchthaven zit dan in het vliegtuig zelf."

Thalheimer, een in MIT opgeleide lucht- en ruimtevaartingenieur en aerobatic-piloot, ziet een onbenutte reismarkt met groot potentieel. "We gaan ons concentreren op kustlijnen door de technologie van het wing-into-ground effect af te stoffen," zegt Thalheimer, die eerder werkte bij Aurora Flight Sciences (een dochteronderneming van Boeing), Blue Origin en Virgin Galactic.

Denk hierbij aan island-hopping — of het nu gaat om Hawaï, Nantucket, het Caribisch gebied of de Middellandse Zee — waar luchthavens klein, overbelast of afwezig kunnen zijn. Ook kustroutes die verstopt zijn door verkeer, wat een nachtmerrie is voor automobilisten en exorbitant duur voor vliegreizen (zoals van New York naar de Hamptons), zijn interessante doelwitten. Het bedrijf heeft meer dan 340 miljoen Amerikaanse dollar aan financiering opgehaald van Lockheed Martin Ventures en andere investeerders. Regent claimt een orderportefeuille van 10 miljard dollar voor de Seaglider, waarbij de commerciële productie eind 2027 moet beginnen.

The Twenty Five, een luxe kustreisbedrijf, heeft een bestelling geplaatst voor maximaal 60 Seagliders voor routes aan de Amerikaanse oostkust, waarbij de focus aanvankelijk ligt op het noordoosten en Florida, in partnerschap met de maritieme operator Hornblower.

Het veelzijdige vaartuig van Regent kan vliegen met een snelheid tot 290 kilometer per uur, wat ongeveer negen keer de snelheid van een standaard passagiersveer is, met een bereik van 290 kilometer. De Viceroy kan 12 volwassen passagiers en bagage vervoeren, naast de twee kapiteins, wat meer is dan de meeste privéhelikopters en kleine vliegtuigen. De ramen zijn ruim en er is veel beenruimte. De maximale payload wordt geschat op 1.588 kilogram, ongeveer 3,5 keer die van een Archer Midnight eVTOL, die beperkt is tot vier passagieren.

Regent stelt dat hun unieke vlieger nog een ander voordeel heeft ten opzichte van eVTOL's. Volgens de Amerikaanse wetgeving en het internationaal maritiem recht worden WIG-vaartuigen op lage hoogte momenteel geclassificeerd als maritieme vaartuigen en niet als vliegtuigen, in tegenstelling tot eVTOL's en watervliegtuigen. Voorstanders beweren dat WIG's hiermee onder de regelgeving van de Amerikaanse kustwacht vallen en niet onder die van de FAA (Federal Aviation Administration). Dit betekent dat WIG's in staat lijken om de onopgeloste kwesties rondom certificering, luchtruim en pilotentraining te omzeilen die eVTOL's de afgelopen jaren in een regelgevend vacuüm hebben gelaten. De nieuwe financieringswet van de FAA vereist echter wel dat de instantie gedurende een periode van twee jaar samenwerkt met de kustwacht om het toezicht op WIG's af te stemmen.

In tegenstelling tot een vliegtuig dat op 5.000 meter hoogte kruist, kan de Viceroy worden bediend door een gecertificeerde master mariner (de hoogste graad van professionele kwalificatie voor een scheepsdeksofficier) met enige aanvullende instructie. Ter vergelijking: gelicentieerde vliegpiloten hebben een relatief uitgebreide en kostbare training nodig.

Geavanceerde besturingsalgoritmen maken vliegen eenvoudig

In de productiefaciliteit van Regent in North Kingstown, R.I., is het mogelijk om via een simulator de werking te ervaren. Dankzij zeer geavanceerde besturingsalgoritmen hoeven kapiteins zich slechts bezig te houden met twee hoofdbedieningen: een centrale hendel voor de snelheid en een joystick om de Viceroy naar links of rechts te sturen (banken). Via een schakelaar op het scherm kunnen bijna autonome overgangen worden gemaakt tussen vier operationele modi:

• Dock (Aanleggen)
• Float (Drijven)
• Foil (Foilen/Watervleugel)
• Fly (Vliegen)

In de Float-modus werkt het vaartuig als een boot, waarbij uitlopers aan de vleugeltips zorgen voor zijwaartse stabiliteit. Bij de overgang naar de Foil-modus tilt de Viceroy zich gedeeltelijk uit het water. De overgang van foilen naar vliegen is het meest kritieke punt, omdat een WIG-vaartuig dan een snelheid heeft die te hoog is voor een boot, maar extreem laag voor een vliegtuig: tussen de 60 en 84 km/u.

Sovjet-militaire versies gingen destijds ten onder aan gevaarlijke starts en lastige besturing op lage hoogte. Piloten moesten constant handmatige aanpassingen maken om een catastrofale crash in de golven te voorkomen. De oorspronkelijke Sovjet "KM" ekranoplan crashte in 1980 in de Kaspische Zee door een menselijke fout. De ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1991 markeerde het einde van de ekranoplans.

Een belangrijke doorbraak is volgens Thalheimer het vermogen van de Viceroy om te hydrofoilen terwijl hij de startsnelheid nadert, wat de waterweerstand vermindert en passagiers een soepelere overgang naar de vlucht biedt. Redundantie op vliegtuigstandaard omvat meerdere back-ups voor elektrische stroom, computers en verbindingen met welvingskleppen en andere besturingsvlakken. Moderne avionica automatiseert vrijwel het gehele proces. De Seaglider is ontworpen om zeegangen tot anderhalf meter hoog te hanteren.

Zodra het vaartuig in de lucht is, helpen camera's en andere sensoren om langzamere vaartuigen te spotten die altijd voorrang hebben. Dit is essentieel, omdat de Viceroy lager vliegt dan de masten van grotere zeilboten en veel lager dan de bovendekken van cruiseschepen.

Regent test daarnaast een kleiner, onbemand WIG-vaartuig, de Squire Seaglider. De Squire wordt gedemonstreerd voor gebruik in mobiele communicatie met onderzeeërs of andere schepen, evenals voor medische toepassingen.

Thalheimer wijst op nog een voordeel van de WIG wat betreft veiligheid, bereik en levensvatbaarheid: in vergelijking met vliegtuigen die hoger vliegen, hoeft de Viceroy geen reservebrandstof mee te nemen om een noodluchthaven te bereiken. Al wat hij nodig heeft is water, waar dat zich ook bevindt.

"Je bevindt je altijd boven je landingsplaats," merkt Thalheimer op.