De auteur reflecteert op de documentaire You Can See Everything over Elizabeth Holmes. In plaats van in te gaan op de morele kwestie van Holmes' bedrog, richt het artikel zich op de kracht van storytelling en psychologische manipulatie. De filmmakers maken gebruik van framing, montage en cameravoering om de emoties en overtuigingen van het publiek doelbewust te sturen.
Het artikel belicht twee belangrijke punten:
- De invloed van framing: Met een voorbeeld van een Canon-experiment wordt aangetoond dat de manier waarop iemand wordt gepresenteerd, bepalend is voor de uiteindelijke perceptie.
- De psychologie van overtuiging: De auteur stelt dat mensen vaak eerst een emotionele indruk vormen en daarna pas feiten zoeken die deze overtuiging ondersteunen.
De conclusie is dat de documentaire niet alleen een verhaal vertelt over een fraudeur, maar tegelijkertijd fungeert als een actieve demonstratie van hoe gemakkelijk de kijker zelf te misleiden is.
Hoe de Elizabeth Holmes-documentaire 'You Can See Everything' je misleidt
Helemaal waanzinnig.
Ik heb gisteravond de nieuwe documentaire over Elizabeth Holmes gezien, You Can See Everything, en ik kan bijna niet snel genoeg typen om uit te drukken hoe verbijsterend het was.
Ik heb online veel discussies gezien over de vraag of Elizabeth Holmes een leugenaar is, of ze terecht in de gevangenis zit vanwege haar mislukte startup Theranos, en of de documentaire te sympathiek tegenover haar is.
Maar dat is totaal niet wat ik ervan heb afgeleid. Toen we naar buiten liepen, vroeg mijn man me: "Wat vond je ervan?" En ik antwoordde simpelweg: "Vergeet Elizabeth Holmes. Dit was een meesterwerk in storytelling."
Ik ging de bioscoop in met de verwachting dat de filmmakers ons een verhaal zouden vertellen over bedrog. Wat ik niet verwachtte, is dat zij ons — de kijkers — in realtime zouden bedriegen.
Een hele zaal vol volwassenen trapte erin. Op een gegeven moment schreeuwden mensen zo hard naar het scherm dat ik de dialoog niet meer kon horen. Ik hoorde een vrouw "Crimineel!" roepen — en dat was niet gericht aan Elizabeth Holmes. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt in een bioscoop. Het was emotie, en het was visceraal.
Wat de documentaire zo briljant maakt, is dat het je dwingt om onder ogen te zien hoeveel van wat je gelooft over een ander persoon voortkomt uit de manier waarop hun verhaal aan je is verteld. En we zijn zo ontzettend vatbaar hiervoor dat het eng is.
Denk aan Elizabeth Holmes. Hoeveel van jouw mening over haar is gebaseerd op de feiten van haar strafzaak, en hoeveel komt voort uit de beelden, video's en tv-drama's die je door de jaren heen hebt gezien? Ik herinner me een Halloween tijdens het hoogtepunt van het Theranos-schandaal; het leek wel alsof iedereen gekleed was in een zwarte coltrui met kleine vials met nepbloed. Holmes was overal.
Maar wat vaak verloren gaat in de herhaling van haar verhaal, is dat Holmes eigenlijk is vrijgesproken van alle vier de aanklachten met betrekking tot het bedriegen van patiënten. Ze zit in de gevangenis omdat een jury oordeelde dat ze bewust investeerders heeft misleid die meer dan 700 miljoen dollar in de startup hebben gestoken. Dat is een wezenlijk verschil, maar als samenleving houden we niet van nuance. Vertel ons gewoon: is ze goed of is ze slecht? Is ze een leugenaar of niet?
De invloed van framing
Ik schreef onlangs over een fascinerend experiment dat Canon in 2015 uitvoerde. Zes fotografen kregen de opdracht om dezelfde man op dezelfde locatie te fotograferen. De twist was dat elke fotograaf een andere beschrijving van de man kreeg: een miljonair, een veroordeelde, een visser, een alcoholist, een ziener en een levensredder.
De resulterende portretten waren wild verschillend.
Een vertegenwoordiger van Canon zei: "Een foto wordt meer gevormd door de persoon achter de camera dan door wat er vóór de camera staat."
Stel je nu voor dat dit principe wordt toegepast op een complete documentaire van drie uur.
In de loop van de film slaagden regisseurs Lance Oppenheim en Nathan Fielder erin om een zaal vol mensen met volledig ontwikkelde prefrontale cortexen herhaaldelijk te laten heroverwegen wat ze geloofden over de mensen op het scherm. Ze deden dit via camerahoeken, close-ups, montage en de volgorde waarin informatie werd onthuld.
De framing van Elizabeth en de mensen om haar heen veranderde stapje voor stapje totdat het duidelijk werd. Zodra onze hersenen een verschuiving in het narratief detecteerden, volgden onze gevoelens. Het was alsof je naar een goochelshow keek... of naar één doorlopende reality-tv-show waarin iemand de 'villain edit', de 'victim edit' of de 'manipulator edit' krijgt, en wij daar telkens weer in trappen.
De psychologie van overtuiging
We willen graag geloven dat we onze meningen vormen door bewijsmateriaal te verzamelen, feiten af te wegen en tot redelijke conclusies te komen. Maar laten we eerlijk zijn: dat doen we niet. Dit is hoe het werkelijk gaat: we vormen eerst een emotionele indruk, daarna bouwen we daar een overtuiging omheen, en vervolgens gaan we op zoek naar feiten die die overtuiging ondersteunen. Dit is mijn theorie over waarom we in dit land zo verdeeld zijn. Overtuigingen die gebaseerd zijn op emotie zijn bijna onmogelijk met logica te bestrijden.
De psychologie achter de manipulatie in de film zou bestudeerd moeten worden.
- Eerst een close-up van een onknipperende Elizabeth Holmes: ze is sinister.
- Dan een breder shot van haar terwijl ze haar baby stuitert: wacht eens even, ze is een moeder, ze is menselijk!
- Dan de pijnlijk lange stilte van haar echtgenoot: wacht, is híj de poppenspeler?
- Dan een glimlach! "Nee, nee, dat kan niet echt zijn."
En dan is er Fielder zelf, die een hele maand bij het stel introk voordat Holmes naar de gevangenis ging. Hoe betrouwbaar is hij als verteller? Geeft hij zoveel om Elizabeth dat hij bereid is tegen de kijker te liegen? In hoeverre kunnen we vertrouwen op zijn perceptie van de gebeurtenissen?
Ik zeg je: het brengt je hersenen in de war.
You Can See Everything doet een goed werk in het uitleggen van het fenomeen van psychologische manipulatie, maar het laat je er ook in participeren. Het roept emotie op, en alle grootste kunstwerken roepen emotie op.
Je zit daar in de overtuiging dat je naar een documentaire kijkt over een vrouw die de wereld bedroog, om er vervolgens achter te komen dat je ook naar een demonstratie kijkt van hoe gemakkelijk het is om jou te bedriegen.
Hoe de Elizabeth Holmes-documentaire 'You Can See Everything' je misleidt
Helemaal waanzinnig.
Ik heb gisteravond de nieuwe documentaire over Elizabeth Holmes gezien, You Can See Everything, en ik kan bijna niet snel genoeg typen om uit te drukken hoe verbijsterend het was.
Ik heb online veel discussies gezien over de vraag of Elizabeth Holmes een leugenaar is, of ze terecht in de gevangenis zit vanwege haar mislukte startup Theranos, en of de documentaire te sympathiek tegenover haar is.
Maar dat is totaal niet wat ik ervan heb afgeleid. Toen we naar buiten liepen, vroeg mijn man me: "Wat vond je ervan?" En ik antwoordde simpelweg: "Vergeet Elizabeth Holmes. Dit was een meesterwerk in storytelling."
Ik ging de bioscoop in met de verwachting dat de filmmakers ons een verhaal zouden vertellen over bedrog. Wat ik niet verwachtte, is dat zij ons — de kijkers — in realtime zouden bedriegen.
Een hele zaal vol volwassenen trapte erin. Op een gegeven moment schreeuwden mensen zo hard naar het scherm dat ik de dialoog niet meer kon horen. Ik hoorde een vrouw "Crimineel!" roepen — en dat was niet gericht aan Elizabeth Holmes. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt in een bioscoop. Het was emotie, en het was visceraal.
Wat de documentaire zo briljant maakt, is dat het je dwingt om onder ogen te zien hoeveel van wat je gelooft over een ander persoon voortkomt uit de manier waarop hun verhaal aan je is verteld. En we zijn zo ontzettend vatbaar hiervoor dat het eng is.
Denk aan Elizabeth Holmes. Hoeveel van jouw mening over haar is gebaseerd op de feiten van haar strafzaak, en hoeveel komt voort uit de beelden, video's en tv-drama's die je door de jaren heen hebt gezien? Ik herinner me een Halloween tijdens het hoogtepunt van het Theranos-schandaal; het leek wel alsof iedereen gekleed was in een zwarte coltrui met kleine vials met nepbloed. Holmes was overal.
Maar wat vaak verloren gaat in de herhaling van haar verhaal, is dat Holmes eigenlijk is vrijgesproken van alle vier de aanklachten met betrekking tot het bedriegen van patiënten. Ze zit in de gevangenis omdat een jury oordeelde dat ze bewust investeerders heeft misleid die meer dan 700 miljoen dollar in de startup hebben gestoken. Dat is een wezenlijk verschil, maar als samenleving houden we niet van nuance. Vertel ons gewoon: is ze goed of is ze slecht? Is ze een leugenaar of niet?
De invloed van framing
Ik schreef onlangs over een fascinerend experiment dat Canon in 2015 uitvoerde. Zes fotografen kregen de opdracht om dezelfde man op dezelfde locatie te fotograferen. De twist was dat elke fotograaf een andere beschrijving van de man kreeg: een miljonair, een veroordeelde, een visser, een alcoholist, een ziener en een levensredder.
De resulterende portretten waren wild verschillend.
Een vertegenwoordiger van Canon zei: "Een foto wordt meer gevormd door de persoon achter de camera dan door wat er vóór de camera staat."
Stel je nu voor dat dit principe wordt toegepast op een complete documentaire van drie uur.
In de loop van de film slaagden regisseurs Lance Oppenheim en Nathan Fielder erin om een zaal vol mensen met volledig ontwikkelde prefrontale cortexen herhaaldelijk te laten heroverwegen wat ze geloofden over de mensen op het scherm. Ze deden dit via camerahoeken, close-ups, montage en de volgorde waarin informatie werd onthuld.
De framing van Elizabeth en de mensen om haar heen veranderde stapje voor stapje totdat het duidelijk werd. Zodra onze hersenen een verschuiving in het narratief detecteerden, volgden onze gevoelens. Het was alsof je naar een goochelshow keek... of naar één doorlopende reality-tv-show waarin iemand de 'villain edit', de 'victim edit' of de 'manipulator edit' krijgt, en wij daar telkens weer in trappen.
De psychologie van overtuiging
We willen graag geloven dat we onze meningen vormen door bewijsmateriaal te verzamelen, feiten af te wegen en tot redelijke conclusies te komen. Maar laten we eerlijk zijn: dat doen we niet. Dit is hoe het werkelijk gaat: we vormen eerst een emotionele indruk, daarna bouwen we daar een overtuiging omheen, en vervolgens gaan we op zoek naar feiten die die overtuiging ondersteunen. Dit is mijn theorie over waarom we in dit land zo verdeeld zijn. Overtuigingen die gebaseerd zijn op emotie zijn bijna onmogelijk met logica te bestrijden.
De psychologie achter de manipulatie in de film zou bestudeerd moeten worden.
- Eerst een close-up van een onknipperende Elizabeth Holmes: ze is sinister.
- Dan een breder shot van haar terwijl ze haar baby stuitert: wacht eens even, ze is een moeder, ze is menselijk!
- Dan de pijnlijk lange stilte van haar echtgenoot: wacht, is híj de poppenspeler?
- Dan een glimlach! "Nee, nee, dat kan niet echt zijn."
En dan is er Fielder zelf, die een hele maand bij het stel introk voordat Holmes naar de gevangenis ging. Hoe betrouwbaar is hij als verteller? Geeft hij zoveel om Elizabeth dat hij bereid is tegen de kijker te liegen? In hoeverre kunnen we vertrouwen op zijn perceptie van de gebeurtenissen?
Ik zeg je: het brengt je hersenen in de war.
You Can See Everything doet een goed werk in het uitleggen van het fenomeen van psychologische manipulatie, maar het laat je er ook in participeren. Het roept emotie op, en alle grootste kunstwerken roepen emotie op.
Je zit daar in de overtuiging dat je naar een documentaire kijkt over een vrouw die de wereld bedroog, om er vervolgens achter te komen dat je ook naar een demonstratie kijkt van hoe gemakkelijk het is om jou te bedriegen.
Groetjes,