Dit artikel belicht de ontslagbeslissing van Nicole Noren, een bekroonde producent bij ESPN. De aanleiding was de toenemende integratie van sportwedden binnen het netwerk, zoals de lancering van ESPN Bet en het partnerschap met DraftKings.
Noren's protest is diep geworteld in persoonlijke tragedies: haar vader, grootvader en broer waren verslaafd aan gokken, waarbij haar broer uiteindelijk als dakloze overleed. Ze stelt dat de journalistieke onafhankelijkheid binnen ESPN is aangetast, omdat kritische verhalen over de risico's van gokken werden tegengewerkt of afgezwakt om commerciële belangen te beschermen.
Daarnaast uit Noren haar zorgen over de normalisering van wedden voor jongeren, wat zij vergelijkt met de volksgezondheidscrisissen rondom sigaretten en opioïden. Na haar vertrek is ze gestart met een contentinitiatief in samenwerking met journalisten en non-profit organisaties om de gevaren van gokverslaving onder de aandacht te brengen.
‘Ik wil geen bloed aan mijn handen hebben’
14 oktober 2026 Door Danny Funt
Jarenlang wilde ESPN niets te maken hebben met sportwedden. Dat standpunt was rond 2018 enigszins versoepeld, nadat het Hooggerechtshof een federaal verbod op gokken had opgeheven. Maar het jaar daarop vertelde Bob Iger, toen CEO van het moederbedrijf van ESPN, Disney, aan investeerders: "Ik zie de Walt Disney Company, zeker op de korte termijn, niet betrokken raken bij de gokindustrie, in feite door gokken op welke manier dan ook te faciliteren."
Het kwam daarom als een schok voor velen, waaronder Nicole Noren, een ervaren producent bij ESPN, toen ESPN in 2023 haar naam in licentie gaf aan een gok-app. Tegen die tijd was ESPN, net als zoveel sportmedia, kansspelen bij vrijwel elke gelegenheid aan het promoten; nu zouden ze fans aanmoedigen om ESPN Bet te gebruiken. De app, die naar verwachting in tien jaar tijd anderhalf miljard dollar voor het netwerk zou opbrengen, bleek een gênante flop. Maar deze werd prompt vervangen door een partnerschap met DraftKings, de reus in het sportwedden. Tegenwoordig overspoelen advertenties van DraftKings de verslaggeving van ESPN, en afgelopen maart stelden de bedrijven klanten in staat om hun ESPN- en DraftKings-accounts te koppelen. Het is een partnerschap, aldus een persbericht, "dat verder gaat dan een traditionele marketingovereenkomst en herdefinieert hoe fans met sport omgaan."
Voor Noren was ESPN Bet de druppel. "Ik was weg," vertelde ze me. "Ik ga niet voor een gokbedrijf werken en bloed aan mijn handen hebben." ESPN was geen gemakkelijke plek om te verlaten. Noren had er vierentwintig jaar gewerkt en won Emmy-, Murrow- en Peabody-prijzen, voornamelijk voor haar werk aan Outside the Lines, het onderzoeksjournalistieke magazine. Ze kreeg sommige van de meest serieuze en gevoelige reportages van het netwerk toevertrouwd, over onderwerpen als gendergerelateerd geweld, de mentale gezondheid van universiteitsstudenten en hersenschuddingen. Met de NFL weer in volle gang — en ESPN die zich voorbereidt op de uitzending van hun allereerste Super Bowl in februari — sprak Noren zich voor het eerst publiekelijk uit over de ervaringen van haar eigen familie met gokverslaving. "Verslaving bepaalde elk aspect van ons leven," zei ze. "Het is heel, heel persoonlijk voor mij."
Ons gesprek is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
***
Danny Funt (DF): Hoe was het, op zijn best, om bij ESPN te werken?
Nicole Noren (NN): De middelen en de vrijheid hebben om echt diepgravende journalistiek te bedrijven, was ongelooflijk. We waren jarenlang zeer geïsoleerd en in staat om vrij serieuze verhalen te maken die soms zakelijke belanghebbenden raakten. Een goed voorbeeld was een verhaal dat Outside the Lines in 2011 deed over Bobby Dodd, de voormalige president van de Amateur Athletic Union (AAU), nadat twee mannen hem beschuldigden van seksueel misbruik toen zij kinderen waren en hij een YMCA-basketbalcoach was. Op dat moment was het hoofdkantoor van de AAU gevestigd op het terrein van Disney World, in het ESPN Wide World of Sports Complex.
DF: Was de muur tussen de commerciële tak en de redactie altijd waterdicht?
NN: Ongeveer vijf tot zeven jaar geleden begon die muur iets doorlaatbaarder te worden. Er was een verandering in het leiderschap, en mijn collega's van de onderzoeksunit en ik merkten dat het pad rotsachtiger werd bij het rapporteren over verhalen waarbij belanghebbenden betrokken waren.
Wat me opviel, was dat ik talloze verhalen had voorgesteld die kritischer zouden kijken naar sommige gokbedrijven en verslaving, en geen van die verhalen werd goedgekeurd. Ze maakten er rond die tijd uiteindelijk wel een uitzending over, maar die werd zeer afgezwakt. Sommige van de betrokkenen waren van plan het veel harder aan te pakken en de gokbedrijven verantwoordelijk te houden. Laten we zeggen dat het eindproduct dat niet deed.
DF: Wat heeft je uiteindelijk overtuigd om weg te gaan?
NN: Jarenlang was er een heel strikte grens wat betreft sportwedden. Daarna begon de wind intern langzaam te draaien. Het was erg verontrustend voor mij om de normalisering van wedden te zien en ESPN's volledige acceptatie daarvan, en uiteindelijk besloten ze om er volledig in te duiken. Dat maakte me ongerust. Ik wist wat gokverslaving met families kan doen.
Mijn grootvader, mijn vader en een van mijn broers zijn vrijwel vernietigd door een verslaving aan sportwedden. Ik groeide op in Ventura, Californië, en meerdere keren moesten we plotseling verhuizen vanwege extreme financiële schommelingen. Ik bedoel, ik ben opgegroeid in een sportsbook. We gingen niet naar musea en typische plekken waar kinderen heen gaan. We werden in de jaren tachtig meegesleept naar Las Vegas en hingen rond in de sportsbooks van het Hilton en Caesars, terwijl kinderen daar eigenlijk niet mochten zijn. Ik herinner me dat ik naar de paardenracebaan ging, naar de hondencourse.
Mijn broer is dertien jaar geleden overleden op de stoep in het centrum van Las Vegas. Het is een harde realiteit, maar het illustreert het tragische verloop: als kinderen worden meegenomen zodat onze vader kon gokken in sportsbooks, om vervolgens als dakloze op straat te overleven en op zestienjarige leeftijd te sterven.
DF: Toen je deze zorgen deelde met je baas en andere leiders bij ESPN, boden zij een verdediging aan?
NN: Nee. Het was bijna alsof ze hun hoofd in het zand staken. Wat me het meest stoorde, was een schijnbare minachting voor de gevaren en het gebrek aan nadenken over de gevolgen van het feit dat ESPN gokken normaliseert voor een publiek dat ESPN in feite als hun sportgids ziet. Ze keken niet naar de parallellen tussen gokken en andere verslavende zaken in ons land die genormaliseerd zijn, zoals opioïden en sigaretten, die uiteindelijk grote volksgezondheidscrisissen zijn geworden.
Een paar weken na mijn laatste werkdag stuurde een voormalige collega me een link naar de website van ESPN. Ze hadden een interactief verhaal over gokken geplaatst — een handleiding over hoe je op sporten kunt wedden. Ik opende het en ik werd er letterlijk misselijk van. De animaties zijn vrolijk en helder; het is eigenlijk gemaakt voor kinderen. En ik weet uit mijn werk daar hoe lang zoiets duurt om te maken, hoeveel mensen erbij betrokken zijn, en ik vroeg me gewoon af: "Hoe kon het dat niemand in dit hele proces zei: 'Wat doen we hier? Dit is fout. We helpen kinderen en jongeren uit te vinden hoe ze iets kunnen doen dat ongelooflijk schadelijk kan zijn voor hun gezondheid'?" Het is gewoon zo beledigend dat ze zo onwetend konden zijn en zo opgeslokt werden door de zakelijke kant, dat ze niet nadachten over de kant van de volksgezondheid.
DF: Je noemde dat ESPN niet enthousiast was over jouw onderzoek naar de risico's die gepaard gaan met de legalisering van sportwedden. Vermoed je dat andere media-outlets verslaggeving onderdrukken die hun gokadvertentiegevers zou kunnen tegenstaan?
NN: Absoluut. De enige mensen die hier nu echt over kunnen spreken, zijn onafhankelijke journalisten. Ik heb veel empathie voor mensen die bij grote mediabedrijven werken. Het is echt riskant in dit landschap om je uit te spreken. Waar ik me door laat inspireren, is dat er een groeiende beweging van sportjournalisten is, met name in de podcastwereld, die geen geld aannemen uit gokadvertenties. Er zijn echter ook mensen die nu willens en wetens blind zijn. Zij geven meer om hun pensioen (401(k)) dan om journalistiek.
Ik heb met een paar partners samengewerkt om een contentinitiatief over sportwedden en gokverslaving te starten. Het is een samenwerking tussen journalisten, contentmakers en non-profit gezondheidsorganisaties om een jong publiek te bereiken, geworteld in de volksgezondheid, met als doel meer nationaal gesprek en actie te stimuleren om de groeiende crisis te bestrijden.
DF: Onlangs publiceerde ESPN.com een ontroerend artikel van Elizabeth Merrill en David Purdum over een universiteitsstudent die een ernstige gokverslaving ontwikkelde, een probleem dat steeds vaker voorkomt op campussen. De student verzocht dat er geen gokadvertenties naast het artikel zouden verschijnen, en de verslaggevers merkten op dat veel herstellende verslaafden moeite hebben met het kijken naar sport vanwege de onophoudelijke gokreclames. Denk je dat mensen bij ESPN dat verhaal hebben gelezen en in de spiegel hebben gekeken?
NN: Liz is een vriendin en ik heb veel respect voor haar. Het grote probleem bij dit onderwerp is wat er niet wordt gezegd, en dat is de rol die ESPN en andere sportmediabedrijven spelen in het bijdragen aan deze crisis.
Wat me het meest dwarszit, is de disconnectie op directieniveau bij ESPN tussen het verdienen van geld en het geven om de menselijke impact van het constant bombarderen van fans met wedkansen en praatjes. Het is onmogelijk geworden om aan te ontsnappen — tijdens live wedstrijden, studioprogramma's, podcasts, etc. Maar alleen omdat er hier nog geen wetten zijn die sommige van deze zaken tijdens live sportuitzendingen verbieden — zoals in sommige andere landen wel het geval is — betekent niet dat ze het zouden moeten doen.
Ik probeer ze het voordeel van de twijfel te geven en denk: "Wow, misschien hebben ze geen directe ervaring met gokverslaving." Maar op een gegeven moment: wie zijn de mensen in de kamer die zeggen: "Alleen omdat we dit kunnen doen, betekent dat ook dat we het moeten doen?"
‘Ik wil geen bloed aan mijn handen hebben’
14 oktober 2026 Door Danny Funt
Jarenlang wilde ESPN niets te maken hebben met sportwedden. Dat standpunt was rond 2018 enigszins versoepeld, nadat het Hooggerechtshof een federaal verbod op gokken had opgeheven. Maar het jaar daarop vertelde Bob Iger, toen CEO van het moederbedrijf van ESPN, Disney, aan investeerders: "Ik zie de Walt Disney Company, zeker op de korte termijn, niet betrokken raken bij de gokindustrie, in feite door gokken op welke manier dan ook te faciliteren."
Het kwam daarom als een schok voor velen, waaronder Nicole Noren, een ervaren producent bij ESPN, toen ESPN in 2023 haar naam in licentie gaf aan een gok-app. Tegen die tijd was ESPN, net als zoveel sportmedia, kansspelen bij vrijwel elke gelegenheid aan het promoten; nu zouden ze fans aanmoedigen om ESPN Bet te gebruiken. De app, die naar verwachting in tien jaar tijd anderhalf miljard dollar voor het netwerk zou opbrengen, bleek een gênante flop. Maar deze werd prompt vervangen door een partnerschap met DraftKings, de reus in het sportwedden. Tegenwoordig overspoelen advertenties van DraftKings de verslaggeving van ESPN, en afgelopen maart stelden de bedrijven klanten in staat om hun ESPN- en DraftKings-accounts te koppelen. Het is een partnerschap, aldus een persbericht, "dat verder gaat dan een traditionele marketingovereenkomst en herdefinieert hoe fans met sport omgaan."
Voor Noren was ESPN Bet de druppel. "Ik was weg," vertelde ze me. "Ik ga niet voor een gokbedrijf werken en bloed aan mijn handen hebben." ESPN was geen gemakkelijke plek om te verlaten. Noren had er vierentwintig jaar gewerkt en won Emmy-, Murrow- en Peabody-prijzen, voornamelijk voor haar werk aan Outside the Lines, het onderzoeksjournalistieke magazine. Ze kreeg sommige van de meest serieuze en gevoelige reportages van het netwerk toevertrouwd, over onderwerpen als gendergerelateerd geweld, de mentale gezondheid van universiteitsstudenten en hersenschuddingen. Met de NFL weer in volle gang — en ESPN die zich voorbereidt op de uitzending van hun allereerste Super Bowl in februari — sprak Noren zich voor het eerst publiekelijk uit over de ervaringen van haar eigen familie met gokverslaving. "Verslaving bepaalde elk aspect van ons leven," zei ze. "Het is heel, heel persoonlijk voor mij."
Ons gesprek is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
***
Danny Funt (DF): Hoe was het, op zijn best, om bij ESPN te werken?
Nicole Noren (NN): De middelen en de vrijheid hebben om echt diepgravende journalistiek te bedrijven, was ongelooflijk. We waren jarenlang zeer geïsoleerd en in staat om vrij serieuze verhalen te maken die soms zakelijke belanghebbenden raakten. Een goed voorbeeld was een verhaal dat Outside the Lines in 2011 deed over Bobby Dodd, de voormalige president van de Amateur Athletic Union (AAU), nadat twee mannen hem beschuldigden van seksueel misbruik toen zij kinderen waren en hij een YMCA-basketbalcoach was. Op dat moment was het hoofdkantoor van de AAU gevestigd op het terrein van Disney World, in het ESPN Wide World of Sports Complex.
DF: Was de muur tussen de commerciële tak en de redactie altijd waterdicht?
NN: Ongeveer vijf tot zeven jaar geleden begon die muur iets doorlaatbaarder te worden. Er was een verandering in het leiderschap, en mijn collega's van de onderzoeksunit en ik merkten dat het pad rotsachtiger werd bij het rapporteren over verhalen waarbij belanghebbenden betrokken waren.
Wat me opviel, was dat ik talloze verhalen had voorgesteld die kritischer zouden kijken naar sommige gokbedrijven en verslaving, en geen van die verhalen werd goedgekeurd. Ze maakten er rond die tijd uiteindelijk wel een uitzending over, maar die werd zeer afgezwakt. Sommige van de betrokkenen waren van plan het veel harder aan te pakken en de gokbedrijven verantwoordelijk te houden. Laten we zeggen dat het eindproduct dat niet deed.
DF: Wat heeft je uiteindelijk overtuigd om weg te gaan?
NN: Jarenlang was er een heel strikte grens wat betreft sportwedden. Daarna begon de wind intern langzaam te draaien. Het was erg verontrustend voor mij om de normalisering van wedden te zien en ESPN's volledige acceptatie daarvan, en uiteindelijk besloten ze om er volledig in te duiken. Dat maakte me ongerust. Ik wist wat gokverslaving met families kan doen.
Mijn grootvader, mijn vader en een van mijn broers zijn vrijwel vernietigd door een verslaving aan sportwedden. Ik groeide op in Ventura, Californië, en meerdere keren moesten we plotseling verhuizen vanwege extreme financiële schommelingen. Ik bedoel, ik ben opgegroeid in een sportsbook. We gingen niet naar musea en typische plekken waar kinderen heen gaan. We werden in de jaren tachtig meegesleept naar Las Vegas en hingen rond in de sportsbooks van het Hilton en Caesars, terwijl kinderen daar eigenlijk niet mochten zijn. Ik herinner me dat ik naar de paardenracebaan ging, naar de hondencourse.
Mijn broer is dertien jaar geleden overleden op de stoep in het centrum van Las Vegas. Het is een harde realiteit, maar het illustreert het tragische verloop: als kinderen worden meegenomen zodat onze vader kon gokken in sportsbooks, om vervolgens als dakloze op straat te overleven en op zestienjarige leeftijd te sterven.
DF: Toen je deze zorgen deelde met je baas en andere leiders bij ESPN, boden zij een verdediging aan?
NN: Nee. Het was bijna alsof ze hun hoofd in het zand staken. Wat me het meest stoorde, was een schijnbare minachting voor de gevaren en het gebrek aan nadenken over de gevolgen van het feit dat ESPN gokken normaliseert voor een publiek dat ESPN in feite als hun sportgids ziet. Ze keken niet naar de parallellen tussen gokken en andere verslavende zaken in ons land die genormaliseerd zijn, zoals opioïden en sigaretten, die uiteindelijk grote volksgezondheidscrisissen zijn geworden.
Een paar weken na mijn laatste werkdag stuurde een voormalige collega me een link naar de website van ESPN. Ze hadden een interactief verhaal over gokken geplaatst — een handleiding over hoe je op sporten kunt wedden. Ik opende het en ik werd er letterlijk misselijk van. De animaties zijn vrolijk en helder; het is eigenlijk gemaakt voor kinderen. En ik weet uit mijn werk daar hoe lang zoiets duurt om te maken, hoeveel mensen erbij betrokken zijn, en ik vroeg me gewoon af: "Hoe kon het dat niemand in dit hele proces zei: 'Wat doen we hier? Dit is fout. We helpen kinderen en jongeren uit te vinden hoe ze iets kunnen doen dat ongelooflijk schadelijk kan zijn voor hun gezondheid'?" Het is gewoon zo beledigend dat ze zo onwetend konden zijn en zo opgeslokt werden door de zakelijke kant, dat ze niet nadachten over de kant van de volksgezondheid.
DF: Je noemde dat ESPN niet enthousiast was over jouw onderzoek naar de risico's die gepaard gaan met de legalisering van sportwedden. Vermoed je dat andere media-outlets verslaggeving onderdrukken die hun gokadvertentiegevers zou kunnen tegenstaan?
NN: Absoluut. De enige mensen die hier nu echt over kunnen spreken, zijn onafhankelijke journalisten. Ik heb veel empathie voor mensen die bij grote mediabedrijven werken. Het is echt riskant in dit landschap om je uit te spreken. Waar ik me door laat inspireren, is dat er een groeiende beweging van sportjournalisten is, met name in de podcastwereld, die geen geld aannemen uit gokadvertenties. Er zijn echter ook mensen die nu willens en wetens blind zijn. Zij geven meer om hun pensioen (401(k)) dan om journalistiek.
Ik heb met een paar partners samengewerkt om een contentinitiatief over sportwedden en gokverslaving te starten. Het is een samenwerking tussen journalisten, contentmakers en non-profit gezondheidsorganisaties om een jong publiek te bereiken, geworteld in de volksgezondheid, met als doel meer nationaal gesprek en actie te stimuleren om de groeiende crisis te bestrijden.
DF: Onlangs publiceerde ESPN.com een ontroerend artikel van Elizabeth Merrill en David Purdum over een universiteitsstudent die een ernstige gokverslaving ontwikkelde, een probleem dat steeds vaker voorkomt op campussen. De student verzocht dat er geen gokadvertenties naast het artikel zouden verschijnen, en de verslaggevers merkten op dat veel herstellende verslaafden moeite hebben met het kijken naar sport vanwege de onophoudelijke gokreclames. Denk je dat mensen bij ESPN dat verhaal hebben gelezen en in de spiegel hebben gekeken?
NN: Liz is een vriendin en ik heb veel respect voor haar. Het grote probleem bij dit onderwerp is wat er niet wordt gezegd, en dat is de rol die ESPN en andere sportmediabedrijven spelen in het bijdragen aan deze crisis.
Wat me het meest dwarszit, is de disconnectie op directieniveau bij ESPN tussen het verdienen van geld en het geven om de menselijke impact van het constant bombarderen van fans met wedkansen en praatjes. Het is onmogelijk geworden om aan te ontsnappen — tijdens live wedstrijden, studioprogramma's, podcasts, etc. Maar alleen omdat er hier nog geen wetten zijn die sommige van deze zaken tijdens live sportuitzendingen verbieden — zoals in sommige andere landen wel het geval is — betekent niet dat ze het zouden moeten doen.
Ik probeer ze het voordeel van de twijfel te geven en denk: "Wow, misschien hebben ze geen directe ervaring met gokverslaving." Maar op een gegeven moment: wie zijn de mensen in de kamer die zeggen: "Alleen omdat we dit kunnen doen, betekent dat ook dat we het moeten doen?"
Groetjes,