Het artikel bespreekt de Wet van Brooks, die stelt dat het toevoegen van mankracht aan een vertraagd softwareproject voor verdere vertraging zorgt. De auteur onderzoekt of AI-agenten en LLM's deze wet irrelevant maken.
De conclusie is dat de wet niet is verdwenen, maar is gemuteerd:
- Sequentiële taken blijven sequentieel (het 'baby-probleem').
- De overhead is verschoven van mensmanagement naar agentmanagement, waarbij menselijke orchestratie en kwaliteitscontrole essentieel blijven.
De auteur stelt een moderne update voor: het toevoegen van agenten aan een project met onduidelijke vereisten zorgt er enkel voor dat men sneller het verkeerde antwoord krijgt.
De Mythical Man-Month in het tijdperk van AI
Afgelopen weekend keek ik naar vier mensen die wanhopig probeerden een laptop met een scherm te verbinden. Ik observeerde hun inspanningen met plezier, zonder de geringste intentie om mee te helpen.
Maar iemand gaf me een duwtje: "Kun jij er eens naar kijken?"
Mijn antwoord: "Haha, sorry, nee! Uit ervaring weet ik dat het toevoegen van meer mensen dit probleem niet sneller zal oplossen."
Ik verwees natuurlijk — indirect — naar de Wet van Brooks:
"Het toevoegen van mankracht aan een softwareproject dat al vertraging heeft, zorgt voor verdere vertraging."
Deze wet werd geformuleerd door computerwetenschapper Frederick P. Brooks Jr. in zijn boek The Mythical Man-Month uit 1975, gebaseerd op zijn ervaring met het beheren van het IBM OS/360-project.
De impact van AI
Toch ging ik nadenken: geldt dit nog steeds in het tijdperk van AI-agenten en LLM's?
Op het eerste gezicht zou je denken van niet. De traditionele knelpunten — inwerktijd, eindeloze stand-ups en kantoorpolitiek — verdwijnen van de ene op de andere dag. Een AI-agent is in milliseconden volledig op de hoogte en vraagt geen koffiepauze.
Maar als je beter kijkt, blijkt de wet niet te zijn verdwenen. Hij is simpelweg gemuteerd.
Ten eerste blijft het beroemde "Baby-probleem" bestaan: negen agenten kunnen nog steeds geen baby leveren in één maand. Sequentiële taken blijven sequentieel.
Ten tweede is de overhead niet verdwenen, maar verschoven. In plaats van mensen te managen, manage je nu agenten. Er is nog steeds iemand nodig om te definiëren wanneer iets "klaar" is, de code te reviewen, hallucinaties op te sporen en de verschillende stukken samen te voegen.
Die persoon ben jij.
Zet negen autonome agenten op een enkele codebase zonder kristalheldere orchestratie, en ze zullen met plezier elkaars werk herschrijven in een high-speed loop.
Misschien moet de update van 2026 voor de Wet van Brooks daarom zijn:
"Het toevoegen van agenten aan een project met onduidelijke vereisten zorgt ervoor dat je sneller het verkeerde antwoord krijgt."
De Mythical Man-Month in het tijdperk van AI
Afgelopen weekend keek ik naar vier mensen die wanhopig probeerden een laptop met een scherm te verbinden. Ik observeerde hun inspanningen met plezier, zonder de geringste intentie om mee te helpen.
Maar iemand gaf me een duwtje: "Kun jij er eens naar kijken?"
Mijn antwoord: "Haha, sorry, nee! Uit ervaring weet ik dat het toevoegen van meer mensen dit probleem niet sneller zal oplossen."
Ik verwees natuurlijk — indirect — naar de Wet van Brooks:
"Het toevoegen van mankracht aan een softwareproject dat al vertraging heeft, zorgt voor verdere vertraging."
Deze wet werd geformuleerd door computerwetenschapper Frederick P. Brooks Jr. in zijn boek The Mythical Man-Month uit 1975, gebaseerd op zijn ervaring met het beheren van het IBM OS/360-project.
De impact van AI
Toch ging ik nadenken: geldt dit nog steeds in het tijdperk van AI-agenten en LLM's?
Op het eerste gezicht zou je denken van niet. De traditionele knelpunten — inwerktijd, eindeloze stand-ups en kantoorpolitiek — verdwijnen van de ene op de andere dag. Een AI-agent is in milliseconden volledig op de hoogte en vraagt geen koffiepauze.
Maar als je beter kijkt, blijkt de wet niet te zijn verdwenen. Hij is simpelweg gemuteerd.
Ten eerste blijft het beroemde "Baby-probleem" bestaan: negen agenten kunnen nog steeds geen baby leveren in één maand. Sequentiële taken blijven sequentieel.
Ten tweede is de overhead niet verdwenen, maar verschoven. In plaats van mensen te managen, manage je nu agenten. Er is nog steeds iemand nodig om te definiëren wanneer iets "klaar" is, de code te reviewen, hallucinaties op te sporen en de verschillende stukken samen te voegen.
Die persoon ben jij.
Zet negen autonome agenten op een enkele codebase zonder kristalheldere orchestratie, en ze zullen met plezier elkaars werk herschrijven in een high-speed loop.
Misschien moet de update van 2026 voor de Wet van Brooks daarom zijn:
"Het toevoegen van agenten aan een project met onduidelijke vereisten zorgt ervoor dat je sneller het verkeerde antwoord krijgt."
Groetjes,