Het artikel reflecteert op de waarde van fysieke imperfecties aan de hand van het verhaal van een vriend, Joey, die een tumor in zijn gezicht heeft laten verwijderen. De auteur betoogt dat littekens, vlekken en andere huidkenmerken — of ze nu het gevolg zijn van operaties, ongelukken, acne of tatoeages — niet als gebreken moeten worden gezien, maar als een fysiek archief van iemands leven. Deze sporen representeren zowel dieptepunten als glorieuze momenten en vormen samen de unieke identiteit van een persoon. De tekst sluit af met een oproep om deze persoonlijke kenmerken te omarmen en te waarderen.
De schoonheid van alle littekens en krasjes op je lichaam waarderen
Terwijl hij een paar maanden geleden in de spiegel naar zijn wang keek, merkte hij een klein, rubberachtig bultje onder het huidoppervlak op. Een paar maanden, een paar telefoontjes en een paar afspraken later lag hij onder het mes voor een vijf uur durende operatie. Een tumor ter grootte van een kastanje werd langzaam ontward en uit een knoestig nest van zenuwen getild, in een riskant spelletje 'Operatie'.
Gelukkig is hij oké, is hij volledig hersteld en is hij erin geslaagd om deze behoorlijk hobbelige periode in zijn leven te overwinnen. We waren allemaal erg zenuwachtig, maar hij is er ongedeerd uit gekomen.
Bovendien heeft hij nu een bizarre littekenlijn van zijn oor tot aan zijn nek om dat te bewijzen.
Natuurlijk zullen de hechtingen in de loop der jaren verdwijnen, kan er haar overheen groeien en kunnen de lijnen op zijn gezicht langzaam vervagen. Maar hij heeft nu elke dag een herinnering aan hoe gelukkig hij is dat hij nog leeft. Hij heeft wat deuken en krassen aan zijn levensverhaal toegevoegd.
En tenzij je een baby-poeder-geurende kluif van gladde huid en gegiechel bent, wed ik dat jouw vlees en botten ook bedekt zijn met sneeën, krassen, korstjes en vlekken.
Misschien is het dat vlezige litteken op je hand van dat vuistgevecht in de achtste klas. Je zat in de bus op weg terug van de praktijkles en gooide zaagsel rond toen de gemoederen opliepen, en na een paar kopklemmen struikelde je en sloeg je op de grond.
Misschien is het de geest van die Gigantische Puist van '97 op je voorhoofd. Heb je hem te hard uitknepen vlak voor het schoolgala, waardoor je het met een slechte cover-up moest camoufleren? Zo ja, dan kun je die oude vriend waarschijnlijk nog steeds terugvinden in dat fotoalbum, klemgezet tussen de opgestoken kapsels, polsbloemen en versgestreken tuxedo's.
Misschien is het een wazige tatoeage die je samen met vrienden hebt laten zetten met wie je inmiddels niet meer spreekt. Je was jong, je ging studeren en je wilde een aandenken aan het feit dat jullie samen een zwaar jaar hadden doorstaan. En dat heb je gekregen.
Het is de ritsvormige lijn in je lies door een hernia, het tintelende bultje in je sleutelbeen door de aapstangen, of die grote geboortevlek op je rug die je jarenlang onder je zwemkleding hebt verborgen.
Maar wat ze ook zijn, waar ze ook zitten en hoe je ze ook hebt gekregen, één ding is zeker: je bultjes en krassen maken deel uit van je leven en deel van je verhaal. Ze maken deel uit van je dieptepunten... en deel van je glorieuze momenten. Ja, ze zijn herinneringen aan slechte beslissingen en herinneringen aan goede. En ze komen allemaal samen in een mooi ingepakt pakketje dat we 'jij' noemen.
Kijk, we zijn allemaal een beetje verbogen, we zijn allemaal een beetje beschadigd, we zijn allemaal een beetje gebroken, we zijn allemaal een beetje roestig. Onder al de versleten spijkerbroeken en gekreukelde overhemden schuilen prachtig persoonlijke collecties van harige benen, ruwe littekens en gevlekte huid.
Neem dus vandaag een moment om stil te staan en houd van al je korstjes en plekken. Kus die moedervlekken, wrijf over die bultjes en glimlach naar al je krasjes.
Psst, controleer vandaag ook meteen even of je geen ongewone bultjes hebt.
De schoonheid van alle littekens en krasjes op je lichaam waarderen
Terwijl hij een paar maanden geleden in de spiegel naar zijn wang keek, merkte hij een klein, rubberachtig bultje onder het huidoppervlak op. Een paar maanden, een paar telefoontjes en een paar afspraken later lag hij onder het mes voor een vijf uur durende operatie. Een tumor ter grootte van een kastanje werd langzaam ontward en uit een knoestig nest van zenuwen getild, in een riskant spelletje 'Operatie'.
Gelukkig is hij oké, is hij volledig hersteld en is hij erin geslaagd om deze behoorlijk hobbelige periode in zijn leven te overwinnen. We waren allemaal erg zenuwachtig, maar hij is er ongedeerd uit gekomen.
Bovendien heeft hij nu een bizarre littekenlijn van zijn oor tot aan zijn nek om dat te bewijzen.
Natuurlijk zullen de hechtingen in de loop der jaren verdwijnen, kan er haar overheen groeien en kunnen de lijnen op zijn gezicht langzaam vervagen. Maar hij heeft nu elke dag een herinnering aan hoe gelukkig hij is dat hij nog leeft. Hij heeft wat deuken en krassen aan zijn levensverhaal toegevoegd.
En tenzij je een baby-poeder-geurende kluif van gladde huid en gegiechel bent, wed ik dat jouw vlees en botten ook bedekt zijn met sneeën, krassen, korstjes en vlekken.
Misschien is het dat vlezige litteken op je hand van dat vuistgevecht in de achtste klas. Je zat in de bus op weg terug van de praktijkles en gooide zaagsel rond toen de gemoederen opliepen, en na een paar kopklemmen struikelde je en sloeg je op de grond.
Misschien is het de geest van die Gigantische Puist van '97 op je voorhoofd. Heb je hem te hard uitknepen vlak voor het schoolgala, waardoor je het met een slechte cover-up moest camoufleren? Zo ja, dan kun je die oude vriend waarschijnlijk nog steeds terugvinden in dat fotoalbum, klemgezet tussen de opgestoken kapsels, polsbloemen en versgestreken tuxedo's.
Misschien is het een wazige tatoeage die je samen met vrienden hebt laten zetten met wie je inmiddels niet meer spreekt. Je was jong, je ging studeren en je wilde een aandenken aan het feit dat jullie samen een zwaar jaar hadden doorstaan. En dat heb je gekregen.
Het is de ritsvormige lijn in je lies door een hernia, het tintelende bultje in je sleutelbeen door de aapstangen, of die grote geboortevlek op je rug die je jarenlang onder je zwemkleding hebt verborgen.
Maar wat ze ook zijn, waar ze ook zitten en hoe je ze ook hebt gekregen, één ding is zeker: je bultjes en krassen maken deel uit van je leven en deel van je verhaal. Ze maken deel uit van je dieptepunten... en deel van je glorieuze momenten. Ja, ze zijn herinneringen aan slechte beslissingen en herinneringen aan goede. En ze komen allemaal samen in een mooi ingepakt pakketje dat we 'jij' noemen.
Kijk, we zijn allemaal een beetje verbogen, we zijn allemaal een beetje beschadigd, we zijn allemaal een beetje gebroken, we zijn allemaal een beetje roestig. Onder al de versleten spijkerbroeken en gekreukelde overhemden schuilen prachtig persoonlijke collecties van harige benen, ruwe littekens en gevlekte huid.
Neem dus vandaag een moment om stil te staan en houd van al je korstjes en plekken. Kus die moedervlekken, wrijf over die bultjes en glimlach naar al je krasjes.
Psst, controleer vandaag ook meteen even of je geen ongewone bultjes hebt.
Groetjes,