David blikt terug op het moment dat hij in het jaar 2000 werd aangenomen als staff-fotograaf bij Polo Ralph Lauren. In tegenstelling tot moderne methoden, vond hij deze baan via een rubrieksadvertentie in de New York Times.
Om te verifiëren of zijn herinnering klopte, deed hij onderzoek in zowel zijn eigen uitgebreide digitale archieven als in de 'Times Machine' van de krant. Hij slaagde erin de specifieke advertentie van 16 januari 2000 terug te vinden, wat leidde tot reflecties over de onbetrouwbaarheid van het menselijk geheugen en de evolutie van banenzoeken (van faxen en kranten naar platforms zoals LinkedIn).
Hoe we vroeger banen zochten
Een verhaal over rubrieksadvertenties in de krant
Een van mijn eerste grote persoonlijke successen in mijn carrière was terug in het jaar 2000, toen ik de huis-fotograaf van Polo Ralph Lauren werd. Het was mijn tweede baan als staff-fotograaf; de eerste was bij het veilinghuis Christie’s. Polo bood me twee keer zoveel aan als ik bij Christie’s verdiende, dus het accepteren van de positie was een vanzelfsprekendheid. Voor een jonge fotograaf die pas een paar jaar in New York woonde, voelde het geweldig om een baan te hebben gevonden die aanvoelde als een droombaan.
Maar als ik nu terugkijk, is een van de meest interessante aspecten hoe ik deze droombaan heb gevonden, via een overblijfsel uit een vroeger tijdperk: een rubrieksadvertentie in de krant.
Tenminste, dat is hoe ik het verhaal al jaren vertel. Ik vond de vacature in de rubrieken van de New York Times. Deed ik dat echt? Herinneringen kunnen immers veranderen over tijd. Misschien was het niet de New York Times. Ik denk van wel, maar wat anders zou het dan zijn? Heb ik het verhaal zo vaak verteld dat ik mijn geheugen onbewust heb aangepast?
Omdat ik abonnee ben van de New York Times, heb ik via de 'Times Machine' toegang tot 150 jaar aan gescande kranten. Daarom besloot ik uit te zoeken of ik de advertentie die mij aan die baan hielp daadwerkelijk kon terugvinden.
Gelukkig ben ik ook een beetje een digitale verzamelaar. Ik heb elke e-mail die ik sinds 1997 heb verstuurd of ontvangen bewaard. Al mijn schriften en papers uit de middelbare school en universiteit zijn omgezet naar PDF voor de duurzaamheid en doorzoekbaarheid, voor het geval ik ooit echt wil weten wat ik in mijn schooltijd van The Great Gatsby vond. Ik heb alles gescand wat mijn ouders in dozen uit mijn kindertijd hadden bewaard en het papier daarna gerecycled. De kans is veel groter dat ik iets raadpleeg dat ik op mijn harde schijf kan vinden dan iets in een doos op 2000 mijl afstand.
Het kostte me daarom niet veel tijd om in mijn archieven te zoeken en de sollicitatiebrief te vinden die ik destijds had geschreven. Dat gaf me een geschatte datum om de advertenties van de Times te doorzoeken.
Om direct met de deur in huis te vallen: ik heb hem gevonden. En het duurde niet lang. Ik vermoedde dat het waarschijnlijk in een zondagskrant stond, omdat dat het moment was waarop ik het meest waarschijnlijk de krant zou hebben gekocht. Dus ging ik naar het Times Machine-archief van de zondag vóór de datum op mijn sollicitatiebrief en zocht ik bij de vacatures. Ik moest me weer herinneren hoe het was om een baan te zoeken. Ik ging naar de sectie 'Jobs' en zocht bij de "P" voor fotografen (Photographers).
Ik herinner me nu weer de frustratie van het zoeken naar een fotografiebaan in de rubrieken. De meeste advertenties waren niet voor het soort werk dat ik wilde. Er leek altijd wel een advertentie te staan voor schoolfotografen, of banen waarbij nauwelijks enige kennis van compositie vereist was. Voor mij leken dat simpelweg banen waarbij toevallig camera's werden gebruikt. Maar ik bleef zoeken.
En daar stond hij dan. Op 16 januari 2000.
De tekst is wat moeilijk leesbaar, maar er staat:
FOTOGRAAF
Toonaangevend modebedrijf zoekt staff-fotograaf. Onderwerpen zijn onder meer showroominterieurs, etalages en productfotografie. Aantoonbare vaardigheid in het gebruik van een 4x5 camera vereist. Groot volume. Volledige secundaire arbeidsvoorwaarden. Gelieve cv te faxen naar CWP 212-[telefoonnummer]
CWP zijn de initialen van de vrouw die uiteindelijk mijn baas zou worden.
Maar hier is waar ik mijn geheugen echt begin te wantrouwen. Er zijn twee zaken die simpelweg onmogelijk lijken.
Ten eerste herinner ik me dat ik het telefoonnummer opzocht en ontdekte dat het om Polo Ralph Lauren ging. Hierdoor was ik enthousiast om te solliciteren en had ik het gevoel dat ik een voorsprong had, omdat ik wist bij wie ik solliciteerde in plaats van bij een anoniem "toonaangevend modebedrijf". Maar kan dat wel zo zijn gegaan? Waar zou ik dat hebben opgezocht? Google bestond al, maar zouden zij iets hebben geïndexeerd op basis van het telefoonnummer van een faxapparaat? Het is niet onmogelijk, maar het is een herinnering waar ik aan twijfel.
De andere zaak is nog vreemder. Ik zou zweren dat mijn toekomstige baas een bericht op mijn antwoordapparaat achterliet in de trant van: "Hoi, dit is [naam] van Ralph Lauren. Ik ben net door een enorme stapel cv's gegaan en ik wil je graag uitnodigen voor een gesprek."
Maar nadat ik de baan kreeg en haar leerde kennen, kan ik me simpelweg niet voorstellen dat zij "een enorme stapel" (butt load) zou zeggen. Toch zou ik zweren dat ze dat deed. Helaas heb ik mijn oude bandjes van het antwoordapparaat niet gedigitaliseerd als onderdeel van mijn archief.
Ik heb dit verhaal, dit overblijfsel uit de tijd van het banenzoeken van weleer, onlangs met iemand gedeeld. Diegene zei: "Dat moet je op LinkedIn plaatsen!" En ik dacht: "Ja! Dat is precies het soort dingen dat mensen op LinkedIn zouden lezen."
En toen herinnerde ik me dat ik niet het type persoon ben dat dingen op LinkedIn plaatst. Maar ik plaats wel berichten voor alle fijne mensen hier. Daarom besloot ik dit verhaal hier te delen.
Hoe zit het met jullie? Hebben jullie ooit een baan, een date, een bank of iets anders gevonden in de rubrieksadvertenties van de krant? Vertel erover!
Bedankt voor het lezen, zoals altijd. Tot de volgende keer!
David
Hoe we vroeger banen zochten
Een verhaal over rubrieksadvertenties in de krant
Een van mijn eerste grote persoonlijke successen in mijn carrière was terug in het jaar 2000, toen ik de huis-fotograaf van Polo Ralph Lauren werd. Het was mijn tweede baan als staff-fotograaf; de eerste was bij het veilinghuis Christie’s. Polo bood me twee keer zoveel aan als ik bij Christie’s verdiende, dus het accepteren van de positie was een vanzelfsprekendheid. Voor een jonge fotograaf die pas een paar jaar in New York woonde, voelde het geweldig om een baan te hebben gevonden die aanvoelde als een droombaan.
Maar als ik nu terugkijk, is een van de meest interessante aspecten hoe ik deze droombaan heb gevonden, via een overblijfsel uit een vroeger tijdperk: een rubrieksadvertentie in de krant.
Tenminste, dat is hoe ik het verhaal al jaren vertel. Ik vond de vacature in de rubrieken van de New York Times. Deed ik dat echt? Herinneringen kunnen immers veranderen over tijd. Misschien was het niet de New York Times. Ik denk van wel, maar wat anders zou het dan zijn? Heb ik het verhaal zo vaak verteld dat ik mijn geheugen onbewust heb aangepast?
Omdat ik abonnee ben van de New York Times, heb ik via de 'Times Machine' toegang tot 150 jaar aan gescande kranten. Daarom besloot ik uit te zoeken of ik de advertentie die mij aan die baan hielp daadwerkelijk kon terugvinden.
Gelukkig ben ik ook een beetje een digitale verzamelaar. Ik heb elke e-mail die ik sinds 1997 heb verstuurd of ontvangen bewaard. Al mijn schriften en papers uit de middelbare school en universiteit zijn omgezet naar PDF voor de duurzaamheid en doorzoekbaarheid, voor het geval ik ooit echt wil weten wat ik in mijn schooltijd van The Great Gatsby vond. Ik heb alles gescand wat mijn ouders in dozen uit mijn kindertijd hadden bewaard en het papier daarna gerecycled. De kans is veel groter dat ik iets raadpleeg dat ik op mijn harde schijf kan vinden dan iets in een doos op 2000 mijl afstand.
Het kostte me daarom niet veel tijd om in mijn archieven te zoeken en de sollicitatiebrief te vinden die ik destijds had geschreven. Dat gaf me een geschatte datum om de advertenties van de Times te doorzoeken.
Om direct met de deur in huis te vallen: ik heb hem gevonden. En het duurde niet lang. Ik vermoedde dat het waarschijnlijk in een zondagskrant stond, omdat dat het moment was waarop ik het meest waarschijnlijk de krant zou hebben gekocht. Dus ging ik naar het Times Machine-archief van de zondag vóór de datum op mijn sollicitatiebrief en zocht ik bij de vacatures. Ik moest me weer herinneren hoe het was om een baan te zoeken. Ik ging naar de sectie 'Jobs' en zocht bij de "P" voor fotografen (Photographers).
Ik herinner me nu weer de frustratie van het zoeken naar een fotografiebaan in de rubrieken. De meeste advertenties waren niet voor het soort werk dat ik wilde. Er leek altijd wel een advertentie te staan voor schoolfotografen, of banen waarbij nauwelijks enige kennis van compositie vereist was. Voor mij leken dat simpelweg banen waarbij toevallig camera's werden gebruikt. Maar ik bleef zoeken.
En daar stond hij dan. Op 16 januari 2000.
De tekst is wat moeilijk leesbaar, maar er staat:
FOTOGRAAF
Toonaangevend modebedrijf zoekt staff-fotograaf. Onderwerpen zijn onder meer showroominterieurs, etalages en productfotografie. Aantoonbare vaardigheid in het gebruik van een 4x5 camera vereist. Groot volume. Volledige secundaire arbeidsvoorwaarden. Gelieve cv te faxen naar CWP 212-[telefoonnummer]
CWP zijn de initialen van de vrouw die uiteindelijk mijn baas zou worden.
Maar hier is waar ik mijn geheugen echt begin te wantrouwen. Er zijn twee zaken die simpelweg onmogelijk lijken.
Ten eerste herinner ik me dat ik het telefoonnummer opzocht en ontdekte dat het om Polo Ralph Lauren ging. Hierdoor was ik enthousiast om te solliciteren en had ik het gevoel dat ik een voorsprong had, omdat ik wist bij wie ik solliciteerde in plaats van bij een anoniem "toonaangevend modebedrijf". Maar kan dat wel zo zijn gegaan? Waar zou ik dat hebben opgezocht? Google bestond al, maar zouden zij iets hebben geïndexeerd op basis van het telefoonnummer van een faxapparaat? Het is niet onmogelijk, maar het is een herinnering waar ik aan twijfel.
De andere zaak is nog vreemder. Ik zou zweren dat mijn toekomstige baas een bericht op mijn antwoordapparaat achterliet in de trant van: "Hoi, dit is [naam] van Ralph Lauren. Ik ben net door een enorme stapel cv's gegaan en ik wil je graag uitnodigen voor een gesprek."
Maar nadat ik de baan kreeg en haar leerde kennen, kan ik me simpelweg niet voorstellen dat zij "een enorme stapel" (butt load) zou zeggen. Toch zou ik zweren dat ze dat deed. Helaas heb ik mijn oude bandjes van het antwoordapparaat niet gedigitaliseerd als onderdeel van mijn archief.
Ik heb dit verhaal, dit overblijfsel uit de tijd van het banenzoeken van weleer, onlangs met iemand gedeeld. Diegene zei: "Dat moet je op LinkedIn plaatsen!" En ik dacht: "Ja! Dat is precies het soort dingen dat mensen op LinkedIn zouden lezen."
En toen herinnerde ik me dat ik niet het type persoon ben dat dingen op LinkedIn plaatst. Maar ik plaats wel berichten voor alle fijne mensen hier. Daarom besloot ik dit verhaal hier te delen.
Hoe zit het met jullie? Hebben jullie ooit een baan, een date, een bank of iets anders gevonden in de rubrieksadvertenties van de krant? Vertel erover!
Bedankt voor het lezen, zoals altijd. Tot de volgende keer!
David
Groetjes,