De Evolutie van Programmeervaardigheden: Van Pragmatisme naar Traditie

De Analogie van Musashi

Het was interessant om te lezen hoe Judo tijdens de bezetting na de Tweede Wereldoorlog — toen vechtsporten verboden waren — werd gepresenteerd als het equivalent van westers worstelen, en Kendo later als het equivalent van het westerse schermen.

De Parallel met Programmeren

De pijnlijke ondertoon voor mij is dat ik zie dat veel programmeervaardigheden hetzelfde pad volgen. Er zijn waarschijnlijk tientallen mensen die dit lezen die zich herinneren dat ze opcodes handmatig naar hexadecimaal vertaalden en nog steeds een aantal 'magic numbers' in hun geheugen gegrift hebben. Zelfs de kleine groep mensen die vandaag de dag nog in assembly programmeert (zoals bij FFmpeg), werkt niet meer op dat primitieve niveau.

AI zorgt ervoor dat veel andere programmeervaardigheden veel minder kritisch worden. We zijn er nog niet helemaal, maar het zorgvuldig volledig met de hand schrijven van code verschuift van een -jitsu naar een -do. Code-do? Codo?

De Gevaren van Traditie

Dat is oké! De retro-computing scene is heerlijk; vol mensen die oude vaardigheden bouwen en oefenen uit pure liefde voor het vak. Maar wees niet de wereldvreemde Kung Fu-meester, de erfgenaam van generaties aan traditie, die wordt verslagen door een amateur MMA-vechter.

Musashi zou waarschijnlijk zeer enthousiast zijn geweest over aanvalsgeweren.

Aanvullende Perspectieven

Oliver RCote Definieer jezelf niet door de tools die je gebruikt, maar door wat je ermee doet.

Mull & Muse "Musashi zou waarschijnlijk zeer enthousiast zijn geweest over aanvalsgeweren." Ik heb hier nooit eerder over nagedacht. Wat een zin.

Danielle Fong Een man die innoveerde door te vechten met een katana en wakizashi zou zeker ruimte vinden voor een aanvalsgeweer, en zeker ook voor een telefoon.