Matt Sephton beschrijft zijn tijd bij het Londense digitale bureau Blueberry rond het jaar 2000. Hij reflecteert op de technische werkwijze van destijds, waarbij websites handmatig werden gecodeerd met tabel-layouts en 'single pixel spacer gifs'. Het artikel bevat uitgebreide details over de hardware uit die periode, zoals Bubblegum iMacs, Power Mac G4's en Zip-drives. Naast de kantoorcultuur en anekdotes over een virale e-mail, beschrijft hij de uiteindelijke neergang van het bureau in 2001.
Laten we elkaar ontmoeten in het Y2K-tijdperk
In 2024 plaatste ik een aantal van deze foto's op Twitter nadat ik oude beelden uit de dot-comboom had opgegraven. Ik werkte destijds in Londen bij een digitaal bureau genaamd Blueberry. Bereid je voor op de ultieme 'translucent plastic frutiger aero'-esthetiek, lang voordat die term überhaupt bestond, en enkele flashbacks naar de tijd waarin het bouwen van websites er heel anders aan toe ging.
Ik kwam terecht bij Blueberry na een periode bij het grafisch ontwerpbureau Form; ik zocht een plek waar ik grotere webprojecten kon doen met gelijkgestemden. Blueberry voelde meer als een sociale club dan als een baan, maar we leverden wel veel werk op voor klanten zoals Laura Ashley, Ben & Jerry’s, Ted Baker, The Times, Boo.com, Snow24 en vele anderen. Alles wat ik produceerde werd handmatig gecodeerd in HomeSite: HTML, JS en CSS. Dit was in de tijd voordat browserondersteuning voor CSS volwassen was, dus alles bestond uit tabel-layouts met single pixel spacer gifs. Goede tijden!
Om een idee te geven van hoe krankzinnig die dagen waren: op een gegeven moment vroegen ze me om een weekend door te werken. Omdat ik al plannen had, vroegen ze wat het zou kosten om me toch te overtuigen. Ik wilde graag een klassieke FIAT 500, dus ik noemde de prijs van de auto: meerdere duizenden ponden. Het management stemde in; het was hun enige optie. Dat is dus wat ik betaald kreeg voor één weekend waarin ik een site bouwde die niemand anders af kreeg.
Thuis en op kantoor
Op de eerste foto zie je mij aan de linkerkant, met mijn onderlip omhoog getrokken terwijl ik diep in gedachten ben—iets wat ik vandaag de dag nog steeds doe. Ik moet toen 23 of 24 jaar oud zijn geweest. HomeSite stond ongetwijfeld ergens open in Windows. Op mijn monitor stond een rendier dat kleine bruine jellybeans poepte als je op zijn achterwerk drukte, een cadeau van mijn toenmalige vriendin.
Op het bureau tegenover de camera staat de Graphite Power Mac G4 tower van mijn goede vriend Morgan Gibbons (een creatief artworker extraordinaire), compleet met Apple CRT-monitor, een transparant Pro Keyboard en Mouse, Sony-koptelefoons en promotiekaarten voor de G4. Daarnaast ligt er wat 'car porn' van de Renault Clio en natuurlijk een lekker kopje thee. Zijn bureaubladachtergrond is Quake III, een spel dat we allemaal via het LAN speelden: "...in your face!". In de hoek ligt een officieel Dreamcast-magazine met Crazy Taxi op de cover, wat deze foto dateert op maart 2000. Ook zie ik een Bowser polssteun voor het toetsenbord, een Apple muismat met het regenbooglogo en een Iomega Zip-drive direct daarnaast.
Overal op de vloer stonden 'Bubblegum' iMacs. De mijne stond donker tussen de papierbakken; een andere stond er mooi bij met Mac OS X Aqua-tijdperk bureaubladkunst en een matchende paars transparante muis. Cold Fusion was destijds de populairste back-end programmeertaal, en Mark Stradling was onze expert op dat gebied. Ik herinner me dat hij in zijn vrije tijd in een klassieke Triumph Spitfire reed.
Later verhuisde ik naar boven voor een geheim project en upgrade ik naar een Sony VAIO PCG-Z600RE laptop, een Palm Vx en een Sony Ericsson telefoon. Natuurlijk had ik ook mijn eigen test-iMac. Op de foto's is te zien dat ik een FIAT-fanboy was geworden, want ik reed inmiddels in de auto die ik met mijn weekendverdiensten had gekocht. Tussen de chaos op mijn bureau ligt ook een NGPC (Neo Geo Pocket Color) in zijn doos en een promotieexemplaar van het Dreamcast-spel Crazy Taxi dat ik mee naar huis mocht nemen.
Om een of andere reden zit ik op één van de foto's aan iemands anders bureau, terwijl ik de hoogte en pasvorm van de stoel test. Ik draag een Diesel-jeans en trui, en op de scheidingswand staat een Deliverance-maaltijdbox (decennia voordat Deliveroo, Just Eat of Uber Eats bestonden). Ik vermoed dat we die nacht tot laat aan het werk waren.
Daarna heb ik geloof ik geklaagd en ben ik weer naar beneden verplaatst, waar ik naast de legendarische Shaun Jackson kwam te zitten, met wie ik nog steeds contact heb. Voor zover ik me herinner, was ik hem op dat moment aan het helpen met een lastige pagina-layout.
Aan de slag
De open kantoortuinen, met kantoren aan weerszijden en een keuken halverwege, bestonden uit gebogen paarse bureaus en CRT-monitoren. Het was een broedplaats van activiteit met constant housemuziek of drum’n’bass op de achtergrond. Ik heb warme herinneringen aan BT (Movement in Still Life), diverse Deep Dish-compilaties (Yoshiesque) en de back catalogue van Omni Trio, die regelmatig werden gedraaid—althans, door mij.
Van dichterbij gezien: twee computers per bureau, tijdschriften en CD-ROM's op de scheidingswanden en zelfs een MiniDisc-speler!
Iedereen was constant in beweging terwijl ze aan verschillende projecten werkten. Ik weet vrij zeker dat dit een andere foto is van Morgans bureau, toen het één 'eiland' verderop stond dan zijn eerste plek. De PlayStation 2 en de G4 verraden het. Ik denk dat iemand op basis van dat modemagazine de datum precies kan bepalen.
De receptie
De ingang vanuit de gang: gematteerde Blueberry-deuren en een glazen wand met uitzicht op barstoelen; de kerstverlichting hing nog steeds in het atrium.
Binnen in de receptie stonden chromen krukken en een barhoogte-counter. Bezoekers konden surfen op het web terwijl ze in tandartsstoelen zaten, met iMacs die aan zwenkarmen bevestigd waren. Natuurlijk!
De serverruimte
In bijna elke kamer stond een serverkast, maar we hadden ook een speciale serverruimte: rackmount-schijven, een switch met een kluwen van blauwe patchkabels, een CRT-console in het midden van de stack en een beige tower op de grond ernaast. In deze serverruimte werden onwetende mensen voor het eerst blootgesteld aan Goatse (niet opzoeken), en er klonken vaak kreten door het gebouw wanneer een van de netwerkbeheerders een potje Quake III of Unreal Tournament verloor.
To-do lijst
Op dit whiteboard staat mijn naam naast enkele tickets voor donderdag:
- Beëindig Instant Win — Matt
- Alle overige grafische wijzigingen — Matt
- Home page — Karen/Gus
- Store designs / Postcard designs / Banner ads / Affiliate section — Gus/Karen
- Viral Email
Virale e-mail
We hadden een zusterbedrijf genaamd Magic Button dat zich bezighield met affiliate marketing. Helaas stuurde een meisje dat daar werkte een intieme e-mail naar een jongen die ze kende. Hij stuurde deze door naar zijn vrienden, die hem weer doorstuurden naar hun vrienden, enzovoort. Uiteindelijk verzamelden er zoveel verslaggevers rond het gebouw dat het meisje een paar maanden vrij moest nemen om de rust te laten terugkeren. Meer over dit incident is te lezen in The Guardian van 15 december 2000.
Game Over
Tegen april 2001 was de neergang al zichtbaar in de vakpers, en uiteindelijk kwamen de curatoren langs.
Vlak voordat ze alles in beslag namen, nam ik een Bubblegum iMac mee als afscheidscadeau. Daarna nog een tweede, omdat de eerste geen DVD-drive had. Een tijd lang draaide die machine op OS 9 en kortstondig op de OS X Preview. Ik gebruikte hem om geïmporteerde DVD's te kijken en om meer te leren over hoe Mac OS X werkte.
***
Credits Bedankt aan Morgan Gibbons en Anthony Hogbin voor sommige van de foto's en herinneringen.
Laten we elkaar ontmoeten in het Y2K-tijdperk
In 2024 plaatste ik een aantal van deze foto's op Twitter nadat ik oude beelden uit de dot-comboom had opgegraven. Ik werkte destijds in Londen bij een digitaal bureau genaamd Blueberry. Bereid je voor op de ultieme 'translucent plastic frutiger aero'-esthetiek, lang voordat die term überhaupt bestond, en enkele flashbacks naar de tijd waarin het bouwen van websites er heel anders aan toe ging.
Ik kwam terecht bij Blueberry na een periode bij het grafisch ontwerpbureau Form; ik zocht een plek waar ik grotere webprojecten kon doen met gelijkgestemden. Blueberry voelde meer als een sociale club dan als een baan, maar we leverden wel veel werk op voor klanten zoals Laura Ashley, Ben & Jerry’s, Ted Baker, The Times, Boo.com, Snow24 en vele anderen. Alles wat ik produceerde werd handmatig gecodeerd in HomeSite: HTML, JS en CSS. Dit was in de tijd voordat browserondersteuning voor CSS volwassen was, dus alles bestond uit tabel-layouts met single pixel spacer gifs. Goede tijden!
Om een idee te geven van hoe krankzinnig die dagen waren: op een gegeven moment vroegen ze me om een weekend door te werken. Omdat ik al plannen had, vroegen ze wat het zou kosten om me toch te overtuigen. Ik wilde graag een klassieke FIAT 500, dus ik noemde de prijs van de auto: meerdere duizenden ponden. Het management stemde in; het was hun enige optie. Dat is dus wat ik betaald kreeg voor één weekend waarin ik een site bouwde die niemand anders af kreeg.
Thuis en op kantoor
Op de eerste foto zie je mij aan de linkerkant, met mijn onderlip omhoog getrokken terwijl ik diep in gedachten ben—iets wat ik vandaag de dag nog steeds doe. Ik moet toen 23 of 24 jaar oud zijn geweest. HomeSite stond ongetwijfeld ergens open in Windows. Op mijn monitor stond een rendier dat kleine bruine jellybeans poepte als je op zijn achterwerk drukte, een cadeau van mijn toenmalige vriendin.
Op het bureau tegenover de camera staat de Graphite Power Mac G4 tower van mijn goede vriend Morgan Gibbons (een creatief artworker extraordinaire), compleet met Apple CRT-monitor, een transparant Pro Keyboard en Mouse, Sony-koptelefoons en promotiekaarten voor de G4. Daarnaast ligt er wat 'car porn' van de Renault Clio en natuurlijk een lekker kopje thee. Zijn bureaubladachtergrond is Quake III, een spel dat we allemaal via het LAN speelden: "...in your face!". In de hoek ligt een officieel Dreamcast-magazine met Crazy Taxi op de cover, wat deze foto dateert op maart 2000. Ook zie ik een Bowser polssteun voor het toetsenbord, een Apple muismat met het regenbooglogo en een Iomega Zip-drive direct daarnaast.
Overal op de vloer stonden 'Bubblegum' iMacs. De mijne stond donker tussen de papierbakken; een andere stond er mooi bij met Mac OS X Aqua-tijdperk bureaubladkunst en een matchende paars transparante muis. Cold Fusion was destijds de populairste back-end programmeertaal, en Mark Stradling was onze expert op dat gebied. Ik herinner me dat hij in zijn vrije tijd in een klassieke Triumph Spitfire reed.
Later verhuisde ik naar boven voor een geheim project en upgrade ik naar een Sony VAIO PCG-Z600RE laptop, een Palm Vx en een Sony Ericsson telefoon. Natuurlijk had ik ook mijn eigen test-iMac. Op de foto's is te zien dat ik een FIAT-fanboy was geworden, want ik reed inmiddels in de auto die ik met mijn weekendverdiensten had gekocht. Tussen de chaos op mijn bureau ligt ook een NGPC (Neo Geo Pocket Color) in zijn doos en een promotieexemplaar van het Dreamcast-spel Crazy Taxi dat ik mee naar huis mocht nemen.
Om een of andere reden zit ik op één van de foto's aan iemands anders bureau, terwijl ik de hoogte en pasvorm van de stoel test. Ik draag een Diesel-jeans en trui, en op de scheidingswand staat een Deliverance-maaltijdbox (decennia voordat Deliveroo, Just Eat of Uber Eats bestonden). Ik vermoed dat we die nacht tot laat aan het werk waren.
Daarna heb ik geloof ik geklaagd en ben ik weer naar beneden verplaatst, waar ik naast de legendarische Shaun Jackson kwam te zitten, met wie ik nog steeds contact heb. Voor zover ik me herinner, was ik hem op dat moment aan het helpen met een lastige pagina-layout.
Aan de slag
De open kantoortuinen, met kantoren aan weerszijden en een keuken halverwege, bestonden uit gebogen paarse bureaus en CRT-monitoren. Het was een broedplaats van activiteit met constant housemuziek of drum’n’bass op de achtergrond. Ik heb warme herinneringen aan BT (Movement in Still Life), diverse Deep Dish-compilaties (Yoshiesque) en de back catalogue van Omni Trio, die regelmatig werden gedraaid—althans, door mij.
Van dichterbij gezien: twee computers per bureau, tijdschriften en CD-ROM's op de scheidingswanden en zelfs een MiniDisc-speler!
Iedereen was constant in beweging terwijl ze aan verschillende projecten werkten. Ik weet vrij zeker dat dit een andere foto is van Morgans bureau, toen het één 'eiland' verderop stond dan zijn eerste plek. De PlayStation 2 en de G4 verraden het. Ik denk dat iemand op basis van dat modemagazine de datum precies kan bepalen.
De receptie
De ingang vanuit de gang: gematteerde Blueberry-deuren en een glazen wand met uitzicht op barstoelen; de kerstverlichting hing nog steeds in het atrium.
Binnen in de receptie stonden chromen krukken en een barhoogte-counter. Bezoekers konden surfen op het web terwijl ze in tandartsstoelen zaten, met iMacs die aan zwenkarmen bevestigd waren. Natuurlijk!
De serverruimte
In bijna elke kamer stond een serverkast, maar we hadden ook een speciale serverruimte: rackmount-schijven, een switch met een kluwen van blauwe patchkabels, een CRT-console in het midden van de stack en een beige tower op de grond ernaast. In deze serverruimte werden onwetende mensen voor het eerst blootgesteld aan Goatse (niet opzoeken), en er klonken vaak kreten door het gebouw wanneer een van de netwerkbeheerders een potje Quake III of Unreal Tournament verloor.
To-do lijst
Op dit whiteboard staat mijn naam naast enkele tickets voor donderdag:
- Beëindig Instant Win — Matt
- Alle overige grafische wijzigingen — Matt
- Home page — Karen/Gus
- Store designs / Postcard designs / Banner ads / Affiliate section — Gus/Karen
- Viral Email
Virale e-mail
We hadden een zusterbedrijf genaamd Magic Button dat zich bezighield met affiliate marketing. Helaas stuurde een meisje dat daar werkte een intieme e-mail naar een jongen die ze kende. Hij stuurde deze door naar zijn vrienden, die hem weer doorstuurden naar hun vrienden, enzovoort. Uiteindelijk verzamelden er zoveel verslaggevers rond het gebouw dat het meisje een paar maanden vrij moest nemen om de rust te laten terugkeren. Meer over dit incident is te lezen in The Guardian van 15 december 2000.
Game Over
Tegen april 2001 was de neergang al zichtbaar in de vakpers, en uiteindelijk kwamen de curatoren langs.
Vlak voordat ze alles in beslag namen, nam ik een Bubblegum iMac mee als afscheidscadeau. Daarna nog een tweede, omdat de eerste geen DVD-drive had. Een tijd lang draaide die machine op OS 9 en kortstondig op de OS X Preview. Ik gebruikte hem om geïmporteerde DVD's te kijken en om meer te leren over hoe Mac OS X werkte.
***
Credits Bedankt aan Morgan Gibbons en Anthony Hogbin voor sommige van de foto's en herinneringen.
Groetjes,