Digital Camouflage is een artistieke installatie en wearable die bedoeld is om computer-vision-systemen in de openbare ruimte te misleiden. Het project reageert op de toenemende inzet van surveillance en gedragsscanners, zoals die bij het Kottbusser Tor in Berlijn, waarbij burgers constant worden geclassificeerd door algoritmen.
De kernpunten van het project zijn:
- Adversarial Attacks: Het kledingstuk maakt gebruik van specifieke patronen die de visuele data voor AI-modellen manipuleren. Hierdoor wordt de drager onzichtbaar voor objectherkenningssystemen (zoals YOLO), terwijl hij voor menselijke ogen gewoon zichtbaar blijft.
- Maatschappijkritiek: Het werk fungeert als een signaal van 'non-consent' tegenover de ondoorzichtige implementatie van surveillance-technologie door overheden.
- Effectiviteit: De auteur stelt dat camera's criminaliteit vaak niet voorkomen maar slechts verplaatsen, en dat de onmogelijkheid om deze systemen extern te testen een risico vormt voor de burgerrechten.
Het project is gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek naar het omzeilen van mensdetectie in de fysieke wereld en steunt organisaties die digitale burgerrechten verdedigen.
Digital Camouflage
Digital Camouflage is een kledingstuk dat is ontworpen om de computer-vision-systemen die de openbare ruimte steeds vaker bewaken, te "misleiden". Op het eerste gezicht lijkt het op kleding met een abstract, bijna hypnotiserend patroon. In werkelijkheid is het textiel ontwikkeld om de objectherkenningsalgoritmen in bewakingssystemen in verwarring te brengen—een technologie die nu wordt ingeschakeld op het Kottbusser Tor in Berlijn en die al aanwezig is op straten van Londen tot Los Angeles.
Surveillance in Berlijn
Wat er in Berlijn wordt ingeschakeld, is meer dan alleen een camera. Het is een gedragsscanner: software die de handelingen van elke voorbijganger classificeert als "normaal" of "verdacht". Dit is de eerste camera die wettelijk is toegestaan om de openbare ruimte van de stad te filmen zonder een specifieke aanleiding.
Om een klap of stoot te kunnen isoleren, moeten ondersteunende systemen ook dansen, knuffelen en talloze andere onschuldige gebaren classificeren; iedereen wordt constant gescand, waarbij het vermoeden van onschuld stilzwijgend wordt omgedraaid. En het Kottbusser Tor is slechts het prototype: drie andere locaties in de stad volgen.
Een wereldwijde trend
Berlijn is het begin van een curve waarvan het eindpunt elders al zichtbaar is. In de Verenigde Staten arriveerde geautomatiseerde surveillance jaren geleden: ruim honderdduizend genetwerkte camera's registreren voertuigen en bewegingen in duizenden steden. Deze data vloeien naar databases die de politie en federale instanties kunnen doorzoeken zonder een bevel.
Het jaar 2026 is het jaar van de tegenreactie geworden: tientallen gemeenschappen hebben gestemd om hun cameracontracten op te zeggen, burgerrechtenorganisaties voeren campagne om de netwerken offline te halen, en de vraag wie gerechtigd is om de openbare straat te "lezen", is inmiddels mainstream geworden. Dit werk bevindt zich in dat moment, aan beide zijden van de Atlantische Oceaan.
De techniek: Adversarial Attacks
Het patroon van Digital Camouflage is gebaseerd op wat bekend staat als een adversarial attack: een methode om de visuele data die een machine ontvangt te manipuleren, zodat deze niet meer kan interpreteren wat er voor hem staat. Wanneer het op het lichaam wordt gedragen, richt het zich specifiek op de kenmerken waarnaar deze systemen zoeken bij het detecteren van een menselijke figuur.
Het algoritme registreert geen persoon meer. De drager wordt effectief onzichtbaar voor de machine—zichtbaar voor elk menselijk oog, maar afwezig voor het model. Of elk specifiek overheidssysteem op dezelfde manier reageert, kan van buitenaf niet worden geverifieerd. Deze ondoorzichtigheid is precies wat het werk zichtbaar maakt: steden implementeren systemen die onafhankelijk niet getest kunnen worden, terwijl dezelfde klasse technologie wordt ontregeld door een stuk stof. Het werk is ter plaatse op het Kottbusser Tor gedocumenteerd in foto's en video's.
De effectiviteit van bewaking
Wat krijgt een stad er in ruil voor terug? Decennia aan onderzoek suggereren dat camera's criminaliteit zelden voorkomen—ze verplaatsen het naar de volgende straat, of wekken een gevoel van veiligheid op in plaats van daadwerkelijke veiligheid. Een camera kan niet ingrijpen wanneer er iets gebeurt; erger nog, het leert omstanders om ook niet in te grijpen—er kijkt immers iemand officieel mee, dus niemand anders hoeft dat te doen. Ondertussen wordt de fabrikant van het systeem in Berlijn geheimgehouden.
Een signaal van non-consent
Digital Camouflage is geen instrument om de politie te ontwijken, en het is geen belofte van anonimiteit. Geen enkel patroon kan garanderen elk systeem onder elke conditie te verslaan. Maar wanneer het in het openbaar wordt gedragen, is het een zichtbaar signaal dat het worden "gelezen" door machines niet is iets waar iedereen mee instemt.
Een bewaakt plein verandert mensen nog voordat er een alarm afgaat. Wanneer systemen die niet publiekelijk getest kunnen worden, kunnen worden uitgeschakeld door een stuk stof, hoeveel vertrouwen moeten we dan in hen stellen voordat we hen de openbare ruimte overhandigen—in Berlijn of elders?
***
Een deel van de opbrengst van elk shirt gaat naar organisaties die digitale burgerrechten verdedigen en strijden tegen de uitbreiding van surveillance.
Bijschriften en opmerkingen:
- Het shirt in actie: het objectdetectiesysteem markeert elke voorbijganger als "persoon" — behalve de drager.
- Demonstraties maken gebruik van een generiek open-source objectdetectiesysteem (YOLO). Het werk doet geen uitspraak over specifieke overheidssystemen — dat is precies het punt: niemand van buitenaf kan deze testen.
- KI Generiert (AI gegenereerd)
Techniek
Gebaseerd op het onderzoek van:
- A Single Set of Adversarial Clothes Breaks Multiple Defense Methods in the Physical World
- Physically Realistic Sequence-Level Adversarial Clothing for Robust Human-Detection Evasion
- Hu et al., Adversarial Texture for Fooling Person Detectors in the Physical World
Digital Camouflage
Digital Camouflage is een kledingstuk dat is ontworpen om de computer-vision-systemen die de openbare ruimte steeds vaker bewaken, te "misleiden". Op het eerste gezicht lijkt het op kleding met een abstract, bijna hypnotiserend patroon. In werkelijkheid is het textiel ontwikkeld om de objectherkenningsalgoritmen in bewakingssystemen in verwarring te brengen—een technologie die nu wordt ingeschakeld op het Kottbusser Tor in Berlijn en die al aanwezig is op straten van Londen tot Los Angeles.
Surveillance in Berlijn
Wat er in Berlijn wordt ingeschakeld, is meer dan alleen een camera. Het is een gedragsscanner: software die de handelingen van elke voorbijganger classificeert als "normaal" of "verdacht". Dit is de eerste camera die wettelijk is toegestaan om de openbare ruimte van de stad te filmen zonder een specifieke aanleiding.
Om een klap of stoot te kunnen isoleren, moeten ondersteunende systemen ook dansen, knuffelen en talloze andere onschuldige gebaren classificeren; iedereen wordt constant gescand, waarbij het vermoeden van onschuld stilzwijgend wordt omgedraaid. En het Kottbusser Tor is slechts het prototype: drie andere locaties in de stad volgen.
Een wereldwijde trend
Berlijn is het begin van een curve waarvan het eindpunt elders al zichtbaar is. In de Verenigde Staten arriveerde geautomatiseerde surveillance jaren geleden: ruim honderdduizend genetwerkte camera's registreren voertuigen en bewegingen in duizenden steden. Deze data vloeien naar databases die de politie en federale instanties kunnen doorzoeken zonder een bevel.
Het jaar 2026 is het jaar van de tegenreactie geworden: tientallen gemeenschappen hebben gestemd om hun cameracontracten op te zeggen, burgerrechtenorganisaties voeren campagne om de netwerken offline te halen, en de vraag wie gerechtigd is om de openbare straat te "lezen", is inmiddels mainstream geworden. Dit werk bevindt zich in dat moment, aan beide zijden van de Atlantische Oceaan.
De techniek: Adversarial Attacks
Het patroon van Digital Camouflage is gebaseerd op wat bekend staat als een adversarial attack: een methode om de visuele data die een machine ontvangt te manipuleren, zodat deze niet meer kan interpreteren wat er voor hem staat. Wanneer het op het lichaam wordt gedragen, richt het zich specifiek op de kenmerken waarnaar deze systemen zoeken bij het detecteren van een menselijke figuur.
Het algoritme registreert geen persoon meer. De drager wordt effectief onzichtbaar voor de machine—zichtbaar voor elk menselijk oog, maar afwezig voor het model. Of elk specifiek overheidssysteem op dezelfde manier reageert, kan van buitenaf niet worden geverifieerd. Deze ondoorzichtigheid is precies wat het werk zichtbaar maakt: steden implementeren systemen die onafhankelijk niet getest kunnen worden, terwijl dezelfde klasse technologie wordt ontregeld door een stuk stof. Het werk is ter plaatse op het Kottbusser Tor gedocumenteerd in foto's en video's.
De effectiviteit van bewaking
Wat krijgt een stad er in ruil voor terug? Decennia aan onderzoek suggereren dat camera's criminaliteit zelden voorkomen—ze verplaatsen het naar de volgende straat, of wekken een gevoel van veiligheid op in plaats van daadwerkelijke veiligheid. Een camera kan niet ingrijpen wanneer er iets gebeurt; erger nog, het leert omstanders om ook niet in te grijpen—er kijkt immers iemand officieel mee, dus niemand anders hoeft dat te doen. Ondertussen wordt de fabrikant van het systeem in Berlijn geheimgehouden.
Een signaal van non-consent
Digital Camouflage is geen instrument om de politie te ontwijken, en het is geen belofte van anonimiteit. Geen enkel patroon kan garanderen elk systeem onder elke conditie te verslaan. Maar wanneer het in het openbaar wordt gedragen, is het een zichtbaar signaal dat het worden "gelezen" door machines niet is iets waar iedereen mee instemt.
Een bewaakt plein verandert mensen nog voordat er een alarm afgaat. Wanneer systemen die niet publiekelijk getest kunnen worden, kunnen worden uitgeschakeld door een stuk stof, hoeveel vertrouwen moeten we dan in hen stellen voordat we hen de openbare ruimte overhandigen—in Berlijn of elders?
***
Een deel van de opbrengst van elk shirt gaat naar organisaties die digitale burgerrechten verdedigen en strijden tegen de uitbreiding van surveillance.
Bijschriften en opmerkingen:
- Het shirt in actie: het objectdetectiesysteem markeert elke voorbijganger als "persoon" — behalve de drager.
- Demonstraties maken gebruik van een generiek open-source objectdetectiesysteem (YOLO). Het werk doet geen uitspraak over specifieke overheidssystemen — dat is precies het punt: niemand van buitenaf kan deze testen.
- KI Generiert (AI gegenereerd)
Techniek
Gebaseerd op het onderzoek van:
- A Single Set of Adversarial Clothes Breaks Multiple Defense Methods in the Physical World
- Physically Realistic Sequence-Level Adversarial Clothing for Robust Human-Detection Evasion
- Hu et al., Adversarial Texture for Fooling Person Detectors in the Physical World
Groetjes,