Het artikel bespreekt de esthetische en technische uitdagingen van het uitvullen (justificatie) van tekst in monospace-lettertypes. Omdat standaarduitvulling vaak leidt tot onregelmatige spaties of storende koppeltekens, is dit in tekstbestanden zeldzaam.
De auteur belicht een bijzonder voorbeeld uit de jaren 90: een gids voor Super Metroid geschreven door rs1n. In plaats van software te gebruiken, heeft rs1n de tekst handmatig herschreven en zorgvuldig woorden gekozen zodat elke regel exact dezelfde lengte heeft zonder dubbele spaties. Het artikel sluit af met een reflectie over de parallel tussen deze obsessieve precisie en het moderne proces van het bijschaven van UI-strings om deze perfect in een interface te laten passen.
“Ik koos simpelweg zorgvuldig mijn woorden”
Gewone tekst is prima – althans, zo prima als het kan zijn.
Rechts uitlijnen is ook prima, zolang je het niet erg vindt om spaties te tellen, maar centreren wordt al lastig, omdat je geen halve spatie hebt om de zaken echt gelijkmatig te maken.
En volledige uitvulling (justificatie) is waar het echt vreemd wordt. De spaties zijn simpelweg te groot en kunnen niet gelijkmatig worden verdeeld, wat een erg onaangenaam gevoel geeft.
De oplossing die elders in het zetwerk wordt gebruikt is afbreken met koppeltekens, maar in monospace voelt dat ook onaangenaam; de koppeltekens trekken te veel aandacht (en bemoeilijken vervolgens het kopiëren en plakken van tekst).
Dit is de reden waarom je volledige uitvulling niet vaak ziet in tekstbestanden.
Een alternatieve benadering
Maar er is nog een optie. Je kunt de tekst herschrijven en alleen woorden kiezen die precies optellen tot de regellengte, om zo dubbele spaties te voorkomen.
Dit is precies wat rs1n eind jaren 90 deed voor zijn gids voor Super Metroid. Het is verbazingwekkend, want dit gaat nog 17.000 woorden lang door, waarbij elke rechterkant perfect eindigt op een letter, zonder dat er dubbele spaties in het zicht zijn.
De auteur behandelt dit kort in de FAQ onderaan:
Welk programma heb je gebruikt om de tekst uit te vullen? Geen. Ik koos simpelweg zorgvuldig mijn woorden zodat alles aan de rechterkant uitlijnde. Alles is gedaan met een ASCII-editor.
Reflectie
Ik deel dit vooral als een curiositeit; sommige herschrijvingen voor fysieke boeken zijn gebruikelijk om widows and orphans (wezen en weduwen) te vermijden, maar je ziet dit minder vaak bij teksten op een scherm.
Tegelijkertijd: wie van ons knikte er niet herkennend mee, nadat we ooit uren hebben besteed aan het bijschaven van een UI-string voor een knop of een tooltip, puur om deze binnen een bepaalde breedte in een dichtbevolkte interface te laten passen?
“Ik koos simpelweg zorgvuldig mijn woorden”
Gewone tekst is prima – althans, zo prima als het kan zijn.
Rechts uitlijnen is ook prima, zolang je het niet erg vindt om spaties te tellen, maar centreren wordt al lastig, omdat je geen halve spatie hebt om de zaken echt gelijkmatig te maken.
En volledige uitvulling (justificatie) is waar het echt vreemd wordt. De spaties zijn simpelweg te groot en kunnen niet gelijkmatig worden verdeeld, wat een erg onaangenaam gevoel geeft.
De oplossing die elders in het zetwerk wordt gebruikt is afbreken met koppeltekens, maar in monospace voelt dat ook onaangenaam; de koppeltekens trekken te veel aandacht (en bemoeilijken vervolgens het kopiëren en plakken van tekst).
Dit is de reden waarom je volledige uitvulling niet vaak ziet in tekstbestanden.
Een alternatieve benadering
Maar er is nog een optie. Je kunt de tekst herschrijven en alleen woorden kiezen die precies optellen tot de regellengte, om zo dubbele spaties te voorkomen.
Dit is precies wat rs1n eind jaren 90 deed voor zijn gids voor Super Metroid. Het is verbazingwekkend, want dit gaat nog 17.000 woorden lang door, waarbij elke rechterkant perfect eindigt op een letter, zonder dat er dubbele spaties in het zicht zijn.
De auteur behandelt dit kort in de FAQ onderaan:
Welk programma heb je gebruikt om de tekst uit te vullen? Geen. Ik koos simpelweg zorgvuldig mijn woorden zodat alles aan de rechterkant uitlijnde. Alles is gedaan met een ASCII-editor.
Reflectie
Ik deel dit vooral als een curiositeit; sommige herschrijvingen voor fysieke boeken zijn gebruikelijk om widows and orphans (wezen en weduwen) te vermijden, maar je ziet dit minder vaak bij teksten op een scherm.
Tegelijkertijd: wie van ons knikte er niet herkennend mee, nadat we ooit uren hebben besteed aan het bijschaven van een UI-string voor een knop of een tooltip, puur om deze binnen een bepaalde breedte in een dichtbevolkte interface te laten passen?
Groetjes,