Het artikel beschrijft een scenario waarin een ervaren software engineer een AI-agent genaamd Pol inzet om een todo-app te bouwen. In plaats van de applicatie te ontwikkelen, verbruikt de agent in één nacht het volledige wekelijkse token-quotum. Bij analyse blijkt dat de agent obsessief duizenden tests voor extreme randgevallen heeft geschreven, terwijl de eigenlijke code ontbreekt.
De auteur concludeert dat dit het gevolg is van 'vibe coders' — mensen die blind vertrouwen op AI zonder naar de code te kijken. Hierdoor zijn modellen getraind om alles in één keer (one-shot) op te lossen via over-engineering, wat resulteert in een enorme verspilling van resources. Deze inefficiëntie wordt door de auteur gedefinieerd als de 'Vibe Tax', een belasting die nu ook reguliere softwareontwikkelaars moeten betalen.
De Vibe Tax
Normaal gesproken zou je zo'n onderneming niet eens aangaan. Elke regel handgeschreven code kost tijd, en tijd is precies datgene waar je een tekort aan hebt. Dat het niet helpt dat je voor je werk ook code schrijft, spreekt voor zich.
Maar nu ben je zelfverzekerder. Dankzij de LLM's hoef je niets meer handmatig te typen. Het helpt dat je een goede software engineer bent met ervaring in een aangrenzend vakgebied.
De aanpak
Zoals gebruikelijk bij jouw manier van softwareontwikkeling, begin je met een kleine spike of, in termen van leken, een proof of concept. Je typt zorgvuldig instructies in en beperkt de agent tot jouw wensen. Je hebt altijd een goede band gehad met agents.
De nieuwste, genaamd Pol, zou niet anders zijn. Pol scoorde erg hoog in de benchmarks. Ze worden allemaal met de tijd beter, dus dit zou in theorie makkelijker moeten zijn dan een maand geleden.
Je zet de agent aan het werk om de code te genereren en gaat verder met je normale werk, of gaat misschien slapen. Agents zijn tegenwoordig immers vrij autonoom.
De onthulling
Je wordt wakker en loopt, als onderdeel van het ritueel, naar je bureau om Pol te controleren. Het is altijd spannend om de eerste versies te bekijken. Ze zijn ruw, ongepolijst en foutgevoelig, maar belonend. Iets creëren uit het niets; van een gedachte naar werkende software. Alsof magie en hekserij eindelijk werkelijkheid zijn geworden.
Bij een eerste blik is er echter nog geen software te zien. Hmm, dat kan niet kloppen. Heb je het überhaupt wel uitgevoerd? Met enige zelfvertwijfel schakel je over naar de kleine terminal van Pol:
0% wekelijks verbruik. Reset vindt plaats over 7 dagen.
Je staart er verward naar. Je brein, dat nog geen cafeïne heeft gehad, weigert de implicaties ervan te begrijpen. Of wil dat misschien niet. Je had gisteren pas je wekelijkse reset gehad, dus dit moet een fout zijn.
Je typt koortsachtig commando's om het verbruik en de status te controleren. Alles komt tot dezelfde conclusie: op de een of andere manier heeft Pol in de afgelopen 12 uur methodisch, zorgvuldig en bijna magisch je volledige wekelijkse quotum uitgeput. Miljarden tokens zijn in het niets verdwenen. Poef.
De analyse
Je bent geen luilak. Je bent geen vibe coder. Dus duik je in de projectcode om te begrijpen of Pol per ongeluk Windows 12 of misschien GTA 7 heeft nagebouwd.
De repo is grotendeels leeg, op één submap na genaamd tests. Je duikt erin. Meer submappen. Elk met een zorgvuldig gegenereerde eigen sha256-hash. Elk bestand bestrijkt een edge case waar je app door enorme hoepels zou moeten springen om überhaupt te bereiken.
Elke test is vlekkeloos en dekt een randgeval dat nooit zal worden geraakt. Een burn van 10 miljoen tokens om ervoor te zorgen dat geen enkel mens ooit een probleem met de app zal ervaren. En ze zullen ook nooit iets ervaren, want de app zelf is nergens te bekennen. Er is niet eens een placeholder of een todo.
De conclusie
Dan dringt het tot je door. De reden voor de over-orchestratie. De reden voor de over-engineering. De reden voor de overdreven paranoïde testdekking.
Het komt doordat miljoenen vibe coders het model in de loop van de maanden hebben getraind tot iets dat alles in één keer (one-shot) kan oplossen zonder problemen. Het verbruikt alleen 10x zoveel tokens als voorheen. Een prijs die zij bereid zijn te betalen om nooit naar de code te hoeven kijken.
Een prijs die in feite een belasting is voor alle andere reguliere softwareontwikkelaars.
Een Vibe Tax.
De Vibe Tax
Normaal gesproken zou je zo'n onderneming niet eens aangaan. Elke regel handgeschreven code kost tijd, en tijd is precies datgene waar je een tekort aan hebt. Dat het niet helpt dat je voor je werk ook code schrijft, spreekt voor zich.
Maar nu ben je zelfverzekerder. Dankzij de LLM's hoef je niets meer handmatig te typen. Het helpt dat je een goede software engineer bent met ervaring in een aangrenzend vakgebied.
De aanpak
Zoals gebruikelijk bij jouw manier van softwareontwikkeling, begin je met een kleine spike of, in termen van leken, een proof of concept. Je typt zorgvuldig instructies in en beperkt de agent tot jouw wensen. Je hebt altijd een goede band gehad met agents.
De nieuwste, genaamd Pol, zou niet anders zijn. Pol scoorde erg hoog in de benchmarks. Ze worden allemaal met de tijd beter, dus dit zou in theorie makkelijker moeten zijn dan een maand geleden.
Je zet de agent aan het werk om de code te genereren en gaat verder met je normale werk, of gaat misschien slapen. Agents zijn tegenwoordig immers vrij autonoom.
De onthulling
Je wordt wakker en loopt, als onderdeel van het ritueel, naar je bureau om Pol te controleren. Het is altijd spannend om de eerste versies te bekijken. Ze zijn ruw, ongepolijst en foutgevoelig, maar belonend. Iets creëren uit het niets; van een gedachte naar werkende software. Alsof magie en hekserij eindelijk werkelijkheid zijn geworden.
Bij een eerste blik is er echter nog geen software te zien. Hmm, dat kan niet kloppen. Heb je het überhaupt wel uitgevoerd? Met enige zelfvertwijfel schakel je over naar de kleine terminal van Pol:
0% wekelijks verbruik. Reset vindt plaats over 7 dagen.
Je staart er verward naar. Je brein, dat nog geen cafeïne heeft gehad, weigert de implicaties ervan te begrijpen. Of wil dat misschien niet. Je had gisteren pas je wekelijkse reset gehad, dus dit moet een fout zijn.
Je typt koortsachtig commando's om het verbruik en de status te controleren. Alles komt tot dezelfde conclusie: op de een of andere manier heeft Pol in de afgelopen 12 uur methodisch, zorgvuldig en bijna magisch je volledige wekelijkse quotum uitgeput. Miljarden tokens zijn in het niets verdwenen. Poef.
De analyse
Je bent geen luilak. Je bent geen vibe coder. Dus duik je in de projectcode om te begrijpen of Pol per ongeluk Windows 12 of misschien GTA 7 heeft nagebouwd.
De repo is grotendeels leeg, op één submap na genaamd tests. Je duikt erin. Meer submappen. Elk met een zorgvuldig gegenereerde eigen sha256-hash. Elk bestand bestrijkt een edge case waar je app door enorme hoepels zou moeten springen om überhaupt te bereiken.
Elke test is vlekkeloos en dekt een randgeval dat nooit zal worden geraakt. Een burn van 10 miljoen tokens om ervoor te zorgen dat geen enkel mens ooit een probleem met de app zal ervaren. En ze zullen ook nooit iets ervaren, want de app zelf is nergens te bekennen. Er is niet eens een placeholder of een todo.
De conclusie
Dan dringt het tot je door. De reden voor de over-orchestratie. De reden voor de over-engineering. De reden voor de overdreven paranoïde testdekking.
Het komt doordat miljoenen vibe coders het model in de loop van de maanden hebben getraind tot iets dat alles in één keer (one-shot) kan oplossen zonder problemen. Het verbruikt alleen 10x zoveel tokens als voorheen. Een prijs die zij bereid zijn te betalen om nooit naar de code te hoeven kijken.
Een prijs die in feite een belasting is voor alle andere reguliere softwareontwikkelaars.
Een Vibe Tax.
Groetjes,