De auteur, die ervaring heeft in technical surveillance countermeasures (TSCM), onderzoekt de claim dat fluorescerende lampen kunnen worden gebruikt voor passief afluisteren. Hoewel optische audio-opname via reflecterende oppervlakken (zoals glas) wetenschappelijk bewezen is, uit de auteur twijfels over de haalbaarheid bij fluorescerende lampen vanwege de lage gasdruk en de maskerende werking van de fosforlaag.
Om dit te testen is een experiment opgezet waarbij een lamp werd blootgesteld aan zeer intensieve geluidsgolven, terwijl er hogesnelheidsfoto's werden gemaakt om eventuele fluctuaties in lichtintensiteit vast te leggen. De resultaten waren negatief: er werden geen artefacten gevonden, wat leidt tot de conclusie dat deze specifieke spionagetechniek in de praktijk een mythe is.
Fluorescerende lampen hebben (geen) oren
De discipline is behoorlijk geheimzinnig, dus je weet nooit wat echt is. Een van de meest opvallende beweringen die ik me herinner uit de training was dat fluorescerende lampen gebruikt zouden kunnen worden om passief gesprekken in een kamer af te luisteren. Dit klinkt aannemelijk: de buizen zijn gevuld met gloeiend gas. Een geluidsgolf die door dit medium plant, zou theoretisch subtiele fluctuaties in lichtintensiteit kunnen produceren die van een afstand kunnen worden opgevangen.
Optische audio-opname
Om duidelijk te zijn: optische audio-opname op lange afstand is echt. Als je een laser op een glasplaat of een ander reflecterend oppervlak richt, kunnen door geluid veroorzaakte trillingen worden opgevangen door de hoek van de gereflecteerde straal te meten; onder gunstige omstandigheden werkt dit naar verluidt op afstanden van meer dan 100 meter.
Minder praktisch, maar wel interessant: een presentatie op Black Hat in 2020 demonstreerde de mogelijkheid om passief audio te herstellen door een krachtige luidspreker op 1 cm afstand van een hangende gloeilamp te plaatsen en vervolgens de beweging van de lamp via een telescoop te observeren vanaf ongeveer 25 meter.
Theoretische twijfels
Hoewel de claim over fluorescerende lampen fysiek plausibel lijkt, rijzen er bij nadere beschouwing enkele rode vlaggen:
- Gasdruk: Het gas in de buis wordt op ongeveer 1/200ste van de atmosferische druk gehouden. Het is bijna vacuüm, wat geen ideaal medium is voor geluidsgolven.
- De fosforlaag: Het gloeiende gas zendt UV-straling uit, die moet worden omgezet in zichtbaar licht via een ondoorzichtige fosforlaag aan de binnenzijde van de buis. Deze laag vertoont een sterke na-gloei (afterglow). Zou deze coating niet elke momentane, lokale verandering in lichtintensiteit maskeren?
Het experiment
Na twee decennia kon ik het niet langer laten rusten en besloot ik een test uit te voeren. Mijn oorspronkelijke plan was om een fotodiode direct op de buis te plakken, de sensor aan te sluiten op een laagruisversterker en de resulterende golfvorm op een oscilloscoop te bekijken. Dat leek echter overdreven, dus ik koos voor een eenvoudigere aanpak.
Ik plaatste de lamp naast een geluidsbron met hoge intensiteit — een audiosysteem van 200 W aangesloten op een signaalgenerator en volledig opengezet — en maakte vervolgens een reeks hogesnelheidsfoto's van dichtbij met een sluitertijd van 1/8000 s. Mijn redenering was: als krachtige geluidsgolven van een nabije bron geen zichtbare artefacten produceren in ruwe 14-bit beelden gemaakt met een topcamera, dan zijn de kansen dat dit schema in de praktijk werkt minimaal.
Technische opstelling
Om de buis van stroom te voorzien, moet er rekening worden gehouden met de werking van traditionele fluorescerende lampen, die vertrouwen op thermionische emissie. Er bevindt zich aan elk uiteinde een paar aansluitingen die verbonden zijn met een interne verwarmingsspoel. Zodra de spoel is verhit, is het voor thermisch aangeslagen elektronen gemakkelijker om in het vacuüm te springen in reactie op een extern aangelegde elektromotorische kracht. In dit opzicht lijkt het apparaat op een vacuümbuis.
Voor de 9 inch buis die ik kocht, gold het volgende:
- Verwarming: De verwarmer had een stroom van ongeveer 200 mA bij 16 V nodig. Ik koos voor DC-bedrijf om AC-geïnduceerde flikkering te minimaliseren, waarbij het voldoende was om alleen de negatieve zijde te verwarmen.
- Opstarten: De aansluitingen aan weerszijden werden kortgesloten en er werd een spanning van ongeveer 70-80 V over het apparaat gezet. Deze spanning is voldoende om plasma te vormen.
- Bedrijf: Vanaf dat moment moet de stroom worden beperkt tot ongeveer 180 mA bij circa 35 V.
(Referentie: Conceptuele schets van een fluorescerende lamp en video van het handmatig starten van de lamp)
Resultaten en conclusie
Ik heb tientallen foto's gemaakt met een korte sluitertijd terwijl ik verschillende audiofrequenties afspeelde: ze laten helemaal niets zien. Deze negatieve resultaten worden beknopter samengevat in een video van een breedfrequente audio-sweep, afkomstig van een array van luidsprekers direct rechts van de lamp.
Ik wilde graag geloven dat de claim waar was. Misschien kan iemand anders het nog "bewijzen" door het volume nog verder op te schroeven, een grotere buis te gebruiken of absurd nauwkeurige metingen te verrichten. Maar wat betreft een praktische aanval, denk ik dat de mythe is doorgeprikt. Sorry, meneer Bond.
Fluorescerende lampen hebben (geen) oren
De discipline is behoorlijk geheimzinnig, dus je weet nooit wat echt is. Een van de meest opvallende beweringen die ik me herinner uit de training was dat fluorescerende lampen gebruikt zouden kunnen worden om passief gesprekken in een kamer af te luisteren. Dit klinkt aannemelijk: de buizen zijn gevuld met gloeiend gas. Een geluidsgolf die door dit medium plant, zou theoretisch subtiele fluctuaties in lichtintensiteit kunnen produceren die van een afstand kunnen worden opgevangen.
Optische audio-opname
Om duidelijk te zijn: optische audio-opname op lange afstand is echt. Als je een laser op een glasplaat of een ander reflecterend oppervlak richt, kunnen door geluid veroorzaakte trillingen worden opgevangen door de hoek van de gereflecteerde straal te meten; onder gunstige omstandigheden werkt dit naar verluidt op afstanden van meer dan 100 meter.
Minder praktisch, maar wel interessant: een presentatie op Black Hat in 2020 demonstreerde de mogelijkheid om passief audio te herstellen door een krachtige luidspreker op 1 cm afstand van een hangende gloeilamp te plaatsen en vervolgens de beweging van de lamp via een telescoop te observeren vanaf ongeveer 25 meter.
Theoretische twijfels
Hoewel de claim over fluorescerende lampen fysiek plausibel lijkt, rijzen er bij nadere beschouwing enkele rode vlaggen:
- Gasdruk: Het gas in de buis wordt op ongeveer 1/200ste van de atmosferische druk gehouden. Het is bijna vacuüm, wat geen ideaal medium is voor geluidsgolven.
- De fosforlaag: Het gloeiende gas zendt UV-straling uit, die moet worden omgezet in zichtbaar licht via een ondoorzichtige fosforlaag aan de binnenzijde van de buis. Deze laag vertoont een sterke na-gloei (afterglow). Zou deze coating niet elke momentane, lokale verandering in lichtintensiteit maskeren?
Het experiment
Na twee decennia kon ik het niet langer laten rusten en besloot ik een test uit te voeren. Mijn oorspronkelijke plan was om een fotodiode direct op de buis te plakken, de sensor aan te sluiten op een laagruisversterker en de resulterende golfvorm op een oscilloscoop te bekijken. Dat leek echter overdreven, dus ik koos voor een eenvoudigere aanpak.
Ik plaatste de lamp naast een geluidsbron met hoge intensiteit — een audiosysteem van 200 W aangesloten op een signaalgenerator en volledig opengezet — en maakte vervolgens een reeks hogesnelheidsfoto's van dichtbij met een sluitertijd van 1/8000 s. Mijn redenering was: als krachtige geluidsgolven van een nabije bron geen zichtbare artefacten produceren in ruwe 14-bit beelden gemaakt met een topcamera, dan zijn de kansen dat dit schema in de praktijk werkt minimaal.
Technische opstelling
Om de buis van stroom te voorzien, moet er rekening worden gehouden met de werking van traditionele fluorescerende lampen, die vertrouwen op thermionische emissie. Er bevindt zich aan elk uiteinde een paar aansluitingen die verbonden zijn met een interne verwarmingsspoel. Zodra de spoel is verhit, is het voor thermisch aangeslagen elektronen gemakkelijker om in het vacuüm te springen in reactie op een extern aangelegde elektromotorische kracht. In dit opzicht lijkt het apparaat op een vacuümbuis.
Voor de 9 inch buis die ik kocht, gold het volgende:
- Verwarming: De verwarmer had een stroom van ongeveer 200 mA bij 16 V nodig. Ik koos voor DC-bedrijf om AC-geïnduceerde flikkering te minimaliseren, waarbij het voldoende was om alleen de negatieve zijde te verwarmen.
- Opstarten: De aansluitingen aan weerszijden werden kortgesloten en er werd een spanning van ongeveer 70-80 V over het apparaat gezet. Deze spanning is voldoende om plasma te vormen.
- Bedrijf: Vanaf dat moment moet de stroom worden beperkt tot ongeveer 180 mA bij circa 35 V.
(Referentie: Conceptuele schets van een fluorescerende lamp en video van het handmatig starten van de lamp)
Resultaten en conclusie
Ik heb tientallen foto's gemaakt met een korte sluitertijd terwijl ik verschillende audiofrequenties afspeelde: ze laten helemaal niets zien. Deze negatieve resultaten worden beknopter samengevat in een video van een breedfrequente audio-sweep, afkomstig van een array van luidsprekers direct rechts van de lamp.
Ik wilde graag geloven dat de claim waar was. Misschien kan iemand anders het nog "bewijzen" door het volume nog verder op te schroeven, een grotere buis te gebruiken of absurd nauwkeurige metingen te verrichten. Maar wat betreft een praktische aanval, denk ik dat de mythe is doorgeprikt. Sorry, meneer Bond.
Groetjes,