Tower Optical is een familiebedrijf uit Connecticut dat sinds 1933 gespecialiseerd is in het produceren van zware, verchroomde verrekijkers voor observatieplatforms in Noord-Amerika. De machines zijn handmatig geassembleerd en staan bekend om hun extreme duurzaamheid en het gebruik van hoogwaardige optiek, waaronder die van Bausch & Lomb.
Het bedrijf heeft decennialang de geschiedenis en locaties van elke machine nauwgezet bijgehouden via fysieke kaarten, die inmiddels zijn gedigitaliseerd. Om relevant te blijven in een tijd waarin mensen geen kwarten meer bij zich dragen, worden de kijkers momenteel omgebouwd naar contactloze betalingssystemen (tap-to-pay), waarbij het nostalgische uiterlijk behouden blijft.
Om de engineeringkosten te financieren, verkoopt Tower Optical voor het eerst een zeer beperkt aantal (50 tot 100) volledig gereviseerde historische units aan particulieren, met prijzen vanaf $9.500. Voor de toekomst kijkt het bedrijf naar mogelijkheden voor integratie van augmented reality.
De 90-jarige geschiedenis van de verrekijkers op uitzichtpunten
Als je ooit op een observatieplatform bij de Niagara Falls hebt gestaan, aan de rand van de Grand Canyon of met uitzicht op de Golden Gate Bridge, is de kans groot dat je een verrekijker van Tower Optical hebt gezien, en misschien zelfs een kwartje erin hebt gegooid, ook al heb je nog nooit van het bedrijf gehoord dat ze heeft gemaakt.
Deze zware, verchroomde kijkers zijn vastgebout aan observatiedekken en uitzichtpunten in de VS en Canada. In de loop der tijd zijn de kijkers zelf iconen geworden. Voor het eerst in de geschiedenis verkoopt het bedrijf een klein aantal exemplaren aan particuliere kopers.
Een familiebedrijf uit Connecticut
Tower Optical begon in 1933 in een machinefabriek in Norwalk, Connecticut, en bleef in handen van dezelfde familie tot 2025. Tussen de jaren 30 en 80 produceerde het bedrijf ongeveer 2.000 machines, waarbij elk onderdeel handmatig werd geassembleerd in de fabriek in Norwalk, waar de oorspronkelijke machines uit de jaren 30 en 40 nog steeds staan. Vandaag de dag heeft het bedrijf ongeveer 1.800 machines verspreid over circa 400 locaties in Noord-Amerika.
Voor iemand met interesse in optiek is het fascinerend welke omstandigheden deze apparaten doorstaan: vrieskou in de winter, verzengende zomers, regen, sneeuw, ijs, zand en elk ander omgevingsgevaar dat je kunt bedenken. Toch blijven de 10×42 verrekijkers binnenin decennium na decennium een scherp beeld leveren.
Het bijhouden van de geschiedenis
Adam Rice, een van de huidige eigenaren, vertelt dat de locatie en geschiedenis van elke kijker decennialang nauwgezet met de hand is bijgehouden terwijl ze over het continent werden verplaatst.
Op het hoofdkantoor hingen twee speldenkaarten — kleurgecodeerd per locatie — om bij te houden waar elke kijker was geplaatst. Hoewel deze kaarten inmiddels verouderd zijn, is er voor elke machine een fysieke kaart met details over het onderhoud en de locatie. Rice heeft duizenden van deze kaarten gedigitaliseerd met een hogesnelheidscanner.
Het bekijken van zo'n kaart is als een wandeling door de geschiedenis. Een voorbeeld is machine #507: deze werd gefabriceerd in de jaren 50, ging in 1961 naar de Staten Island Ferry, in de jaren 80 naar Battery Park in New York City, in de jaren 90 naar de North Carolina Zoo en staat recentelijk bij de Coit Tower in San Francisco.
Ambachtelijk vakmanschap
Het bedrijf bouwt tegenwoordig geen nieuwe units meer, en het oorspronkelijke productieproces dreigt verloren te gaan. In het magazijn staan ongeveer 5.000 vierkante voet aan draaibanken en slijpmachines uit de jaren 30 en 40, met bovenliggende assen om de katrollen aan te drijven. Een machinist schatte dat als men vandaag de dag zo'n apparaat lokaal zou moeten maken, de kosten waarschijnlijk tussen de $15.000 en $20.000 zouden liggen. De koppen van de kijkers zijn gegoten brons en verchroomd; de overige componenten zijn van ijzer.
Ook het glas heeft een eigen historie. De metalen platen op de kijkers vermelden vroeger 'Bausch & Lomb Optical Viewer', omdat de interne verrekijkers door Bausch & Lomb werden gefabriceerd. Veel units hebben nog steeds de originele Bausch & Lomb-optiek. Er was destijds een partnerschap waarbij verrekijkers die onderhoud of vervanging nodig hadden, direct naar Bausch & Lomb werden gestuurd.
Modernisering en uitdagingen
Door de jaren heen is er weinig veranderd. De prijs steeg langzaam van een nikkel, en de muntmechanismen werden herzien en verstevigd om mensen tegen te houden die probeerden met zagen of boren bij de kwarten binnenin te komen.
De grootste uitdaging van dit moment is echter iets waar de oprichters waarschijnlijk nooit rekening mee hielden: niemand draagt tegenwoordig nog kwarten bij zich. Omdat mensen de machines nog steeds graag gebruiken, is het doel om ze om te bouwen naar contactloos betalen (tap-to-pay).
Een complicatie hierbij was dat elke machine met de hand is gebouwd, waardoor de afmetingen niet exact overeenkomen met moderne CAD-metingen. Een extern ingenieursbureau heeft retrofit-beugels ontwikkeld die passen, ongeacht kleine variaties in de plaatsing van de schroefgaten tussen een machine uit de jaren 30 en een uit de jaren 50.
Bij deze aanpassingen was het essentieel dat het nostalgische uiterlijk behouden bleef. De betalingsterminal is zeer minimaal — een klein zwart kastje — en er wordt overwogen om hier chroomfolie op aan te brengen om het verder te laten versmelten met het geheel. De enige andere fysieke aanpassing is een klein gaatje in de bovenste behuizing voor een cellulaire antenne.
Bezit van een stuk geschiedenis
Hoewel velen de Tower-kijkers tijdens hun reizen zijn tegengekomen, was het tot nu toe niet mogelijk om er een te bezitten. De kijkers worden geplaatst via winstdelingsregelingen met de locaties. Nu heeft het bedrijf besloten een klein aantal historische units te verkopen om de engineeringwerkzaamheden te financieren en het netwerk uit te breiden.
Het bedrijf is van plan om niet meer dan 50 tot 100 stuks te verkopen. Het bezitten van zo'n stuk geschiedenis is echter niet goedkoop; de prijzen beginnen bij ongeveer $9.500. Dit bedrag is inclusief een volledige revisie, de originele historische onderhoudskaart en een nieuw paar optieken (geleverd in samenwerking met OM Digital). Voor units die afkomstig zijn van iconische locaties, zoals het Empire State Building, Rockefeller Center of het Vrijheidsbeeld, kan een meerprijs gelden.
Blik op de toekomst
Rice voorziet een toekomst waarin de kijkers nog meer upgrades krijgen dan de oprichters ooit hadden kunnen bedenken. Er wordt onderzocht hoe digitale ervaringen, zoals augmented reality op drukke locaties zoals het Rockefeller Center, kunnen worden toegevoegd, terwijl de kern van de kijkervaring intact blijft.
De 90-jarige geschiedenis van de verrekijkers op uitzichtpunten
Als je ooit op een observatieplatform bij de Niagara Falls hebt gestaan, aan de rand van de Grand Canyon of met uitzicht op de Golden Gate Bridge, is de kans groot dat je een verrekijker van Tower Optical hebt gezien, en misschien zelfs een kwartje erin hebt gegooid, ook al heb je nog nooit van het bedrijf gehoord dat ze heeft gemaakt.
Deze zware, verchroomde kijkers zijn vastgebout aan observatiedekken en uitzichtpunten in de VS en Canada. In de loop der tijd zijn de kijkers zelf iconen geworden. Voor het eerst in de geschiedenis verkoopt het bedrijf een klein aantal exemplaren aan particuliere kopers.
Een familiebedrijf uit Connecticut
Tower Optical begon in 1933 in een machinefabriek in Norwalk, Connecticut, en bleef in handen van dezelfde familie tot 2025. Tussen de jaren 30 en 80 produceerde het bedrijf ongeveer 2.000 machines, waarbij elk onderdeel handmatig werd geassembleerd in de fabriek in Norwalk, waar de oorspronkelijke machines uit de jaren 30 en 40 nog steeds staan. Vandaag de dag heeft het bedrijf ongeveer 1.800 machines verspreid over circa 400 locaties in Noord-Amerika.
Voor iemand met interesse in optiek is het fascinerend welke omstandigheden deze apparaten doorstaan: vrieskou in de winter, verzengende zomers, regen, sneeuw, ijs, zand en elk ander omgevingsgevaar dat je kunt bedenken. Toch blijven de 10×42 verrekijkers binnenin decennium na decennium een scherp beeld leveren.
Het bijhouden van de geschiedenis
Adam Rice, een van de huidige eigenaren, vertelt dat de locatie en geschiedenis van elke kijker decennialang nauwgezet met de hand is bijgehouden terwijl ze over het continent werden verplaatst.
Op het hoofdkantoor hingen twee speldenkaarten — kleurgecodeerd per locatie — om bij te houden waar elke kijker was geplaatst. Hoewel deze kaarten inmiddels verouderd zijn, is er voor elke machine een fysieke kaart met details over het onderhoud en de locatie. Rice heeft duizenden van deze kaarten gedigitaliseerd met een hogesnelheidscanner.
Het bekijken van zo'n kaart is als een wandeling door de geschiedenis. Een voorbeeld is machine #507: deze werd gefabriceerd in de jaren 50, ging in 1961 naar de Staten Island Ferry, in de jaren 80 naar Battery Park in New York City, in de jaren 90 naar de North Carolina Zoo en staat recentelijk bij de Coit Tower in San Francisco.
Ambachtelijk vakmanschap
Het bedrijf bouwt tegenwoordig geen nieuwe units meer, en het oorspronkelijke productieproces dreigt verloren te gaan. In het magazijn staan ongeveer 5.000 vierkante voet aan draaibanken en slijpmachines uit de jaren 30 en 40, met bovenliggende assen om de katrollen aan te drijven. Een machinist schatte dat als men vandaag de dag zo'n apparaat lokaal zou moeten maken, de kosten waarschijnlijk tussen de $15.000 en $20.000 zouden liggen. De koppen van de kijkers zijn gegoten brons en verchroomd; de overige componenten zijn van ijzer.
Ook het glas heeft een eigen historie. De metalen platen op de kijkers vermelden vroeger 'Bausch & Lomb Optical Viewer', omdat de interne verrekijkers door Bausch & Lomb werden gefabriceerd. Veel units hebben nog steeds de originele Bausch & Lomb-optiek. Er was destijds een partnerschap waarbij verrekijkers die onderhoud of vervanging nodig hadden, direct naar Bausch & Lomb werden gestuurd.
Modernisering en uitdagingen
Door de jaren heen is er weinig veranderd. De prijs steeg langzaam van een nikkel, en de muntmechanismen werden herzien en verstevigd om mensen tegen te houden die probeerden met zagen of boren bij de kwarten binnenin te komen.
De grootste uitdaging van dit moment is echter iets waar de oprichters waarschijnlijk nooit rekening mee hielden: niemand draagt tegenwoordig nog kwarten bij zich. Omdat mensen de machines nog steeds graag gebruiken, is het doel om ze om te bouwen naar contactloos betalen (tap-to-pay).
Een complicatie hierbij was dat elke machine met de hand is gebouwd, waardoor de afmetingen niet exact overeenkomen met moderne CAD-metingen. Een extern ingenieursbureau heeft retrofit-beugels ontwikkeld die passen, ongeacht kleine variaties in de plaatsing van de schroefgaten tussen een machine uit de jaren 30 en een uit de jaren 50.
Bij deze aanpassingen was het essentieel dat het nostalgische uiterlijk behouden bleef. De betalingsterminal is zeer minimaal — een klein zwart kastje — en er wordt overwogen om hier chroomfolie op aan te brengen om het verder te laten versmelten met het geheel. De enige andere fysieke aanpassing is een klein gaatje in de bovenste behuizing voor een cellulaire antenne.
Bezit van een stuk geschiedenis
Hoewel velen de Tower-kijkers tijdens hun reizen zijn tegengekomen, was het tot nu toe niet mogelijk om er een te bezitten. De kijkers worden geplaatst via winstdelingsregelingen met de locaties. Nu heeft het bedrijf besloten een klein aantal historische units te verkopen om de engineeringwerkzaamheden te financieren en het netwerk uit te breiden.
Het bedrijf is van plan om niet meer dan 50 tot 100 stuks te verkopen. Het bezitten van zo'n stuk geschiedenis is echter niet goedkoop; de prijzen beginnen bij ongeveer $9.500. Dit bedrag is inclusief een volledige revisie, de originele historische onderhoudskaart en een nieuw paar optieken (geleverd in samenwerking met OM Digital). Voor units die afkomstig zijn van iconische locaties, zoals het Empire State Building, Rockefeller Center of het Vrijheidsbeeld, kan een meerprijs gelden.
Blik op de toekomst
Rice voorziet een toekomst waarin de kijkers nog meer upgrades krijgen dan de oprichters ooit hadden kunnen bedenken. Er wordt onderzocht hoe digitale ervaringen, zoals augmented reality op drukke locaties zoals het Rockefeller Center, kunnen worden toegevoegd, terwijl de kern van de kijkervaring intact blijft.
Groetjes,