Het artikel beschrijft een poging van de Amerikaanse immigratiedienst ICE om de website icepi.cx offline te halen. Deze site publiceert zakelijke gegevens van overheidsmedewerkers, wat door de aanvrager als doxxing wordt bestempeld, maar door de hostingprovider wordt verdedigd als een essentieel middel voor journalistieke verantwoording.
De aanvraag werd ingediend via ZeroFox, een commercieel bedrijf dat AI-gestuurde detectie gebruikt om content te verwijderen namens de overheid (DHS). De auteur bekritiseert dit bedrijfsmodel, omdat het menselijke afwegingen over het publieke belang vervangt door geautomatiseerde volume-doelen, waarbij het aantal verwijderingen als maatstaf voor succes dient.
Ondanks de weigering van de hostingprovider, heeft de registrar (CentralNic) het domein alsnog geblokkeerd, waarna de site onder een nieuw domein is teruggekeerd. De auteur pleit voor strengere wetgeving en transparantie, waarbij partijen die takedown-verzoeken indienen verplicht moeten zijn om hun identiteit, juridische basis en de rol van automatisering te vermelden.
ICE wil zijn masker terug, en heeft een bedrijf ingehuurd om erom te vragen
Dit specifieke verzoek, om icepi.cx (nu weer online via http://icepicx.is/) offline te halen, kwam van een bedrijf waarmee we geen relatie hebben, handelend namens een overheidsinstantie in een land waar wij niet actief zijn.
We hebben het verzoek afgewezen.
Wat er is gebeurd
De kennisgeving beschrijft een doxxing-campagne. Dat is echter niet wat de website is.
Doxxing is het publiceren van privégegevens van privépersonen, zodat anderen hen thuis kunnen vinden. Icepick publiceert daarentegen de zakelijke identiteiten van overheidsmedewerkers: voor wie ze werken, wat hun rol is en hoe ze in die rol kunnen worden bereikt. De informatie beschrijft mensen in de uitoefening van hun publieke autoriteit, niet in hun privéleven. Federale functionarissen die een handhavingsprogramma uitvoeren, zijn geen privépersonen terwijl ze dat werk verrichten. Het publiek heeft een legitiem belang bij het weten wie dat werk doet, onder wiens gezag en op welk kantoor. Journalisten kunnen niet rapporteren over een instantie waarvan het personeel structureel onbekend is.
We doen niet alsof de herkomst van de data comfortabel is. De gegevens zijn afkomstig uit een datalek, en niemand in de dataset heeft er bewust voor gekozen om erin te staan. De vraag die we echter moesten beantwoorden was specifieker: dient het publiceren hiervan een doel dat een hostingprovider zou moeten beschermen?
We zijn tot de conclusie gekomen dat dit het geval is. De site functioneert als een referentietool voor verantwoording bij journalistieke rapportages en door burgers. Dat is een gebruik waarvoor wij bestaan om online te houden. Daarom hebben we het verzoek tot verwijdering afgewezen.
Waarom dit belangrijk is
Een geautomatiseerde kennisgeving tot verwijdering neemt het werk van het controleren of een beschuldiging waar is niet weg; het verplaatst dat werk naar de ontvanger. We hebben dit punt al eerder gemaakt bij een valse beschuldiging van een Duitse politieautoriteit, en dat geldt hier opnieuw, ondanks een andere instantie, een ander land en een ander soort claim.
Het bedrijf ZeroFox vindt potentieel materiaal via AI-gestuurde detectie. Of een bepaalde site nu gaat over journalistieke verantwoording of over een intimidatiecampagne, is precies het oordeel dat detectiesoftware niet kan vellen. Iemand moet de site lezen, naar de dataset kijken en het publieke belang afwegen tegen het persoonlijke risico. Vanmorgen waren wij die persoon.
Deze zaak voegt daar iets aan toe: de partij die ons beschuldigt en de partij die contact met ons opneemt, zijn niet langer dezelfde. We kunnen niet zien wie binnen ICE heeft besloten dat deze site weg moest, of dat er überhaupt iemand over heeft beslist, of wat hen is getoond voordat die beslissing werd genomen. Er wordt ons gevraagd een claim te valideren waarvan we de auteur niet kunnen identificeren.
Als bedrijfsmodel is dit niet nieuw. Auteursrecht werkt al decennia op deze manier: een privaat bedrijf verkoopt monitoring aan rechthebbenden, scant op overeenkomsten, verstuurt automatisch sommatiebrieven en neemt een deel van het bedrag dat ontvangers betalen om de brieven te stoppen. Volume is het product; controle is een kostenpost. Er is veel geschreven over wat dit doet met legitieme meningsuiting, en het grootste deel daarvan is overdraagbaar naar wat er vanmorgen in onze inbox belandde.
Wat veranderd is, is de klant. In dit geval is het een overheidsinstelling, geen privaat bedrijf. Het Department of Homeland Security (DHS) tekende in juli 2026 een contract van 15 miljoen dollar met ZeroFox, dat ook ICE en Homeland Security Investigations beslaat. Het bedrijf kan tot 2028 namens het departement acties ondernemen. The Intercept rapporteerde over een gelekt memo waarin het programma intern werd beschreven als een "Doxing Mitigation Initiative". Daarin werd geciteerd uit een ICE-functionaris die zich zorgen maakte dat het programma tegen klokkenluiders en critici binnen de instantie kon worden ingezet, in plaats van tegen dreigingen van buitenaf.
Ook ZeroFox heeft een geschiedenis. In 2015 classificeerde het bedrijf vreedzame organisatoren van Black Lives Matter in Baltimore als "threat actors" die continue monitoring rechtvaardigden, mede op basis van hun aantal volgers. De FBI huurde het bedrijf desondanks in 2021 in.
Validatie door de ontvanger is dus niet langer een bijproduct van een slecht ontworpen proces. Het is onderdeel van wat de dienst verkoopt. Het vinden van politiek en journalistiek relevante informatie is het product, het verwijderen ervan is het resultaat, en het aantal ingediende kennisgevingen is de maatstaf voor succes.
Wat is er met de website gebeurd?
Tegen het einde van de ochtend was icepi.cx niet langer bereikbaar. De registrar, CentralNic, had het domein op serverHold geplaatst.
Onze weigering heeft dus niets online gehouden. Het verzoek dat de uiteindelijke uitkomst bepaalde — het offline halen van de site — was niet het verzoek dat aan ons werd gestuurd. Een registrar kwam dezelfde ochtend tot de tegenovergestelde conclusie, publiceerde niets, en een wereldwijd publiek verloor de toegang tot de site. Ondertussen is de site weer online via een domein van een andere registrar (http://icepicx.is/).
Wat hieraan gedaan zou moeten worden
Zoals we in ons vorige artikel beschrijven, leggen wetten zoals de DSA (Digital Services Act) verplichtingen op aan hostingproviders, maar vragen ze niets van de mensen die de kennisgevingen indienen.
Deze zaak laat zien wat er kan gebeuren zodra het indienen van dergelijke verzoeken een commerciële dienst wordt die beschikbaar is voor overheidsorganisaties.
Iedereen die een verzoek tot verwijdering indient namens een andere partij, zou moeten vermelden voor wie zij handelen, op welke juridische basis dit gebeurt en wie verantwoordelijk is als de claim onjuist is. Wanneer een kennisgeving is gegenereerd door geautomatiseerde detectie, zou dat direct duidelijk moeten zijn. Een provider kan een claim niet correct afwegen zonder te weten of er ooit een mens naar heeft gekeken.
Verwijderingen op het niveau van het registry en de registrar behoeven dezelfde nauwkeurige controle.
Handhaving tegen echt schadelijke inhoud is een legitiem doel, en het beschermen van individuen tegen intimidatie is dat ook. Maar een systeem waarin een instantie verwijderingen kan inkopen via een aannemer, waarbij die aannemer mogelijk per volume wordt betaald, en waarbij de snelste route loopt via infrastructuur waar niemand op let (zoals de registrar in dit geval), is geen systeem om intimidatie te stoppen. Het is een systeem om ongemakkelijke informatie te laten verdwijnen.
Wat anderen over deze zaak schrijven
https://subscriber.politicopro.com/article/2026/10/ice-dhs-leak-takedown-request-01140645
ICE wil zijn masker terug, en heeft een bedrijf ingehuurd om erom te vragen
Dit specifieke verzoek, om icepi.cx (nu weer online via http://icepicx.is/) offline te halen, kwam van een bedrijf waarmee we geen relatie hebben, handelend namens een overheidsinstantie in een land waar wij niet actief zijn.
We hebben het verzoek afgewezen.
Wat er is gebeurd
De kennisgeving beschrijft een doxxing-campagne. Dat is echter niet wat de website is.
Doxxing is het publiceren van privégegevens van privépersonen, zodat anderen hen thuis kunnen vinden. Icepick publiceert daarentegen de zakelijke identiteiten van overheidsmedewerkers: voor wie ze werken, wat hun rol is en hoe ze in die rol kunnen worden bereikt. De informatie beschrijft mensen in de uitoefening van hun publieke autoriteit, niet in hun privéleven. Federale functionarissen die een handhavingsprogramma uitvoeren, zijn geen privépersonen terwijl ze dat werk verrichten. Het publiek heeft een legitiem belang bij het weten wie dat werk doet, onder wiens gezag en op welk kantoor. Journalisten kunnen niet rapporteren over een instantie waarvan het personeel structureel onbekend is.
We doen niet alsof de herkomst van de data comfortabel is. De gegevens zijn afkomstig uit een datalek, en niemand in de dataset heeft er bewust voor gekozen om erin te staan. De vraag die we echter moesten beantwoorden was specifieker: dient het publiceren hiervan een doel dat een hostingprovider zou moeten beschermen?
We zijn tot de conclusie gekomen dat dit het geval is. De site functioneert als een referentietool voor verantwoording bij journalistieke rapportages en door burgers. Dat is een gebruik waarvoor wij bestaan om online te houden. Daarom hebben we het verzoek tot verwijdering afgewezen.
Waarom dit belangrijk is
Een geautomatiseerde kennisgeving tot verwijdering neemt het werk van het controleren of een beschuldiging waar is niet weg; het verplaatst dat werk naar de ontvanger. We hebben dit punt al eerder gemaakt bij een valse beschuldiging van een Duitse politieautoriteit, en dat geldt hier opnieuw, ondanks een andere instantie, een ander land en een ander soort claim.
Het bedrijf ZeroFox vindt potentieel materiaal via AI-gestuurde detectie. Of een bepaalde site nu gaat over journalistieke verantwoording of over een intimidatiecampagne, is precies het oordeel dat detectiesoftware niet kan vellen. Iemand moet de site lezen, naar de dataset kijken en het publieke belang afwegen tegen het persoonlijke risico. Vanmorgen waren wij die persoon.
Deze zaak voegt daar iets aan toe: de partij die ons beschuldigt en de partij die contact met ons opneemt, zijn niet langer dezelfde. We kunnen niet zien wie binnen ICE heeft besloten dat deze site weg moest, of dat er überhaupt iemand over heeft beslist, of wat hen is getoond voordat die beslissing werd genomen. Er wordt ons gevraagd een claim te valideren waarvan we de auteur niet kunnen identificeren.
Als bedrijfsmodel is dit niet nieuw. Auteursrecht werkt al decennia op deze manier: een privaat bedrijf verkoopt monitoring aan rechthebbenden, scant op overeenkomsten, verstuurt automatisch sommatiebrieven en neemt een deel van het bedrag dat ontvangers betalen om de brieven te stoppen. Volume is het product; controle is een kostenpost. Er is veel geschreven over wat dit doet met legitieme meningsuiting, en het grootste deel daarvan is overdraagbaar naar wat er vanmorgen in onze inbox belandde.
Wat veranderd is, is de klant. In dit geval is het een overheidsinstelling, geen privaat bedrijf. Het Department of Homeland Security (DHS) tekende in juli 2026 een contract van 15 miljoen dollar met ZeroFox, dat ook ICE en Homeland Security Investigations beslaat. Het bedrijf kan tot 2028 namens het departement acties ondernemen. The Intercept rapporteerde over een gelekt memo waarin het programma intern werd beschreven als een "Doxing Mitigation Initiative". Daarin werd geciteerd uit een ICE-functionaris die zich zorgen maakte dat het programma tegen klokkenluiders en critici binnen de instantie kon worden ingezet, in plaats van tegen dreigingen van buitenaf.
Ook ZeroFox heeft een geschiedenis. In 2015 classificeerde het bedrijf vreedzame organisatoren van Black Lives Matter in Baltimore als "threat actors" die continue monitoring rechtvaardigden, mede op basis van hun aantal volgers. De FBI huurde het bedrijf desondanks in 2021 in.
Validatie door de ontvanger is dus niet langer een bijproduct van een slecht ontworpen proces. Het is onderdeel van wat de dienst verkoopt. Het vinden van politiek en journalistiek relevante informatie is het product, het verwijderen ervan is het resultaat, en het aantal ingediende kennisgevingen is de maatstaf voor succes.
Wat is er met de website gebeurd?
Tegen het einde van de ochtend was icepi.cx niet langer bereikbaar. De registrar, CentralNic, had het domein op serverHold geplaatst.
Onze weigering heeft dus niets online gehouden. Het verzoek dat de uiteindelijke uitkomst bepaalde — het offline halen van de site — was niet het verzoek dat aan ons werd gestuurd. Een registrar kwam dezelfde ochtend tot de tegenovergestelde conclusie, publiceerde niets, en een wereldwijd publiek verloor de toegang tot de site. Ondertussen is de site weer online via een domein van een andere registrar (http://icepicx.is/).
Wat hieraan gedaan zou moeten worden
Zoals we in ons vorige artikel beschrijven, leggen wetten zoals de DSA (Digital Services Act) verplichtingen op aan hostingproviders, maar vragen ze niets van de mensen die de kennisgevingen indienen.
Deze zaak laat zien wat er kan gebeuren zodra het indienen van dergelijke verzoeken een commerciële dienst wordt die beschikbaar is voor overheidsorganisaties.
Iedereen die een verzoek tot verwijdering indient namens een andere partij, zou moeten vermelden voor wie zij handelen, op welke juridische basis dit gebeurt en wie verantwoordelijk is als de claim onjuist is. Wanneer een kennisgeving is gegenereerd door geautomatiseerde detectie, zou dat direct duidelijk moeten zijn. Een provider kan een claim niet correct afwegen zonder te weten of er ooit een mens naar heeft gekeken.
Verwijderingen op het niveau van het registry en de registrar behoeven dezelfde nauwkeurige controle.
Handhaving tegen echt schadelijke inhoud is een legitiem doel, en het beschermen van individuen tegen intimidatie is dat ook. Maar een systeem waarin een instantie verwijderingen kan inkopen via een aannemer, waarbij die aannemer mogelijk per volume wordt betaald, en waarbij de snelste route loopt via infrastructuur waar niemand op let (zoals de registrar in dit geval), is geen systeem om intimidatie te stoppen. Het is een systeem om ongemakkelijke informatie te laten verdwijnen.
Wat anderen over deze zaak schrijven
https://subscriber.politicopro.com/article/2026/10/ice-dhs-leak-takedown-request-01140645
Groetjes,