De Yamaha FZ750, geproduceerd tussen 1985 en 1991, markeerde de introductie van het 'Genesis'-ontwerpconcept. De motor is technisch opmerkelijk vanwege zijn vloeistofgekoelde viercilindermotor met vijf kleppen per cilinder en een naar voren hellend cilinderblok, wat zorgde voor een optimaal zwaartepunt en gewichtsverdeling.
Het artikel bespreekt de evolutie van de machine via drie series:
- Serie 1 (1985–1987): De basisversie met halve kuip en focus op innovatie.
- Serie 2 (1987–1989): Een herziening gericht op gewichtsreductie en sporttoerisme, inclusief een volledige kuip en een 4-1 uitlaatsysteem.
- Serie 3 (1989–1991): Verfijningen in remmen (grotere schijven) en wielen (17 inch).
Naast de standaardmodellen werden diverse varianten uitgebracht, zoals de Amerikaanse FZ700, de cruiser-versie FZX750, en gespecialiseerde raceversies zoals de OU45 (Daytona 200 winnaar). De FZ750 behaalde diverse successen in de motorsport en vestigde in 1986 een indrukwekkend uithoudingsrecord door 23 dagen onafgebroken te rijden over een afstand van ruim 30.000 km.
Yamaha FZ750
De motoren stonden bekend om hun lineaire vermogensafgifte, met een topsnelheid van ongeveer 225 km/u (140 mph). De motor heeft een naar voren hellend cilinderblok, wat het zwaartepunt effectief verlaagt. Dit resulteert in een relatief lange wielbasis, wat nadelig was bij kortcircuitraces, maar zorgde voor een gewichtsverdeling van bijna 50/50. Het ontwerp van de motor was duidelijk integraal onderdeel van het totale pakket en diende als etalage voor de ontwerpvaardigheden van Yamaha.
Technische specificaties
- Fabrikant: Yamaha
- Productieperiode: 1985–1991
- Klasse: Sport
- Motor: 749,6 cc vloeistofgekoelde 20-kleppen DOHC viercilinder in lijn
- Boring / slag: 68 mm × 51,6 mm
- Topsnelheid: 230 km/u
- Vermogen: 77 kW (103 pk) bij 10.500 tpm (opgegeven)
- Transmissie: 6-versnellingen
- Vering voor: Telescopische vorken (39 mm)
- Afmetingen: Lengte 2225 mm, Breedte 755 mm
- Zithoogte: 790 mm
- Gewicht: 224 kg (zonder brandstof, rijklaar)
- Brandstofcapaciteit: 21 liter
Ontwikkeling
Yamaha begon in 1977 met de ontwikkeling van een vervanger voor de succesvolle, maar beperkte tweetaktmotoren. De ontwerpbrief stelde dat de motor (in raceconfiguratie) minstens hetzelfde vermogen moest leveren als de tweetakt TZ750.
De FZ750 was de eerste motor in het Genesis-concept, waarbij de geavanceerde vloeistofgekoelde multi-kleppenmotor en het stalen perimeterchassis zodanig werden ontworpen dat ze samen zorgden voor verbeterd vermogen en weghandling. Dit concept vormde later de basis voor veel toekomstige Yamaha-modellen. De FZ750 werd in het najaar van 1984 onthuld op de IFMA-motorbeurs in Duitsland en bleef tot 1991 in het assortiment.
Ontwerp
Motor
De FZ750 maakt gebruik van een volledig aluminium, vloeistofgekoelde viercilindermotor die dwars is geplaatst. De complexe cilinderkop is opgebouwd uit twee helften, met dubbele kettingaangedreven bovenkopnokkenassen die 20 kleppen bedienen (3 inlaat- en 2 uitlaatkleppen per cilinder). Hoewel er recentelijk discussie over is ontstaan, werd destijds betoogd dat drie inlaatkleppen effectiever stroomden dan conventionele dubbele inlaatkleppen. Onbetwist is dat hun lichte gewicht zorgde voor snellere openingssnelheden en zachtere klepveren, wat theoretisch leidde tot hogere motortoerentallen en meer vermogen. De klepspeling wordt afgesteld met shims onder de stoters.
De vier 34 mm Mikuni constant-velocity (CV) carburateurs zijn gemonteerd in een bank achter en boven de cilinders en voeden elke cilinder via korte, rechte en bijna verticale inlaatkan. De luchtfilterbox bevindt zich waar normaal gesproken het voorste deel van de brandstoftank zit. De brandstoftank bevindt zich achter en onder de carburateurs; de brandstof wordt via een elektrische brandstofpomp omhoog gepompt. De vier uitlaatpijpen zijn onderling verbonden (crossover) tussen cilinders 1-4 en 2-3 en monden uit in twee dempers.
De krukas is direct verbonden met de koppeling; er is geen contrabalansas gebruikt. De motorbreedte is geminimaliseerd door de startkoppeling, alternator, water- en oliepompen achter de motor te plaatsen, aangedreven via een secundaire as. De start gebeurt elektrisch en de smering is een nat carter met een trochoidpomp.
Transmissie
De FZ750 beschikt over een sequentiële zesversnellingsbak met korte overbrengingsverhoudingen; de versnellingsassen zijn alleen verwijderbaar door de carterhelften te splitsen. De koppeling is van het natte, meervoudige plaattype en wordt hydraulisch bediend. De eindaandrijving gebeurt via een O-ring ketting en tandwielen. Een veiligheidskenmerk is dat de ontsteking wordt uitgeschakeld als de eerste versnelling is geselecteerd terwijl de zijstandaard naar beneden staat.
Chassis
Het chassis is ontworpen om de unieke motorconfiguratie te faciliteren. Het frame is vervaardigd uit kokerprofielstaal en is van het perimeter-type, met verwijderbare motorsteunen. De motor fungeert als een dragend onderdeel van het chassis. De voorkuip en het bovenste achtergedeelte maken gebruik van aparte subframes.
De achterste schokdemper, waarvan demping en veerpreload extern verstelbaar zijn, is verticaal achter de motor geplaatst. Deze is verbonden met een uitgeperst aluminiumlegering zwaaiarm om een progressieve vering (rising-rate) te bieden via twee gesmede aluminium koppelarmen. Het 16-inch (410 mm) voorwiel wordt ondersteund door lucht- en oliedempende vorken.
Elektrisch systeem
De FZ750 heeft een 12-volt elektrisch systeem en beschikte voor die tijd over geavanceerde functies zoals een zijstandaard-uitschakeling, olieniveausensor en zelfuitschakelende richtingaanwijzers.
De motor is uitgerust met een AC-alternator (automotive) in plaats van een vaste magneetdynamo, waardoor een aparte spanningsregelaar/gelijkrichter (die gebruikelijk was op andere machines) niet nodig is. De startmotor is gemonteerd achter het cilinderblok en drijft de secundaire as aan via een Sprag-koppeling.
Een systeem met variabele weerstand bewaakt het oliepeil, gekoppeld aan een waarschuwingslampje. Er wordt gebruikgemaakt van een Nippondenso transistor-gestuurde ontsteking in combinatie met twee bobines. Voorzieningen zijn onder meer een elektrische toerenteller, een mechanische snelheidsmeter en brandstof- en temperatuurmeters. Een elektrisch reservesysteem simuleert een conventionele brandstofreserve door de stroom naar de brandstofpomp te onderbreken wanneer het brandstofniveau een bepaald punt bereikt; de reserve kan dan via een schakelaar worden geactiveerd, zodat de pomp nooit droogloopt.
Afhankelijk van de markt was de motor uitgerust met een dubbele koplampunit van elk 35W, of een enkele koplamp van 55W. De zelfuitschakelende richtingaanwijzers worden afstandsgestuurd door een reed-schakelaar in de snelheidsmeter.
Modellen
De FZ750-modellen kunnen worden onderverdeeld in drie series:
Serie 1 (1985–1987)
(Modelcodes: 1AE, 1FN, 1FM, 1KT, 1FU, 1FT) De definitieve FZ, met korte halve kuip panelen die de naar voren hellende motor lieten zien maar de zijkanten van de radiateur bedekten. Vroege modellen hadden een oudere type vuldop, grote vierkante richtingaanwijzers en geventileerde schijfremmen. De Japanse binnenmarkt (1FM) had verstelbare demping op de telescopische vorken. Latere versies kregen opties zoals een single-seat hump, een vuldop in vliegtuigstijl, slankere richtingaanwijzers, een handgreep, niet-geventileerde schijven en een bellypan. Een volledige kuip was optioneel beschikbaar.
Serie 2 (1987–1989)
(Modelcodes: 2MG, 2KT, 2FM, 2FJ) Een aanzienlijke herziening zorgde voor gewichtsverlies en maakte de machine geschikter voor sporttoerisme. De meest opvallende wijzigingen waren nieuwe volledige kuippanelen, nieuwe zijpanelen en een herontworpen achtersubframe met geïntegreerde nummerplaat en achterlicht. De voorste richtingaanwijzers werden in de carrosserie geïntegreerd.
Motorische wijzigingen omvatten iets kortere zuigers en langere drijfstangen. Er werd een nieuwe digitale ontstekingunit geplaatst die slechts één pickup nodig had (voorheen twee), en de bobines werden verplaatst. Er werd een push-pull gashendel met dubbele kabels geïnstalleerd en het 4-2 uitlaatsysteem werd vervangen door een lichter 4-1 systeem. De achtervering werd gewijzigd naar gesmede stalen 'dogbones' met een aluminium rocker, waardoor de middenstandaard verviel. De externe versteller voor de achterdemper werd verwijderd. De motor kreeg een rood of blauw 'speedblock' kleurenschema.
Serie 3 (1989–1991)
(Modelcodes: 3BY, 3KS) Deze serie kende alleen kleine wijzigingen, waaronder ingetogenere kleurenschema's. De voorremschijven werden vergroot van 270 mm naar 300 mm (floating type) met 4-zuigerige remklauwen. Het voorwiel werd 17 inch en de bredere achtervelg maakte de motor geschikt voor de nieuwste radiale banden. Beide velgen kregen een hollow-spoke ontwerp. In Zwitserland was het vermogen van de 3BY-modellen beperkt tot 100 pk.
Overige FZ750-varianten
- FZ700: Alleen officieel verkocht in de Verenigde Staten. Een kortere slag van 48 mm gaf de FZ700 (2KU) een inhoud van 697 cc om de Amerikaanse motorrijtuigbelasting voor motoren boven de 700 cc te omzeilen. Intern leek de motor meer op de FZR750 met lichtgewicht zuigers en drijfstangen.
- FZX750: Een cruiser-versie van de FZ750 met een iets gedetunede motor, geïnspireerd door het succes van de Yamaha VMAX.
- FZ750P: Een politiemodel (2KW) uitgebracht in 1987. Deze beschikte over een enkelzadel en voorzieningen voor politieapparatuur, waaronder een gekalibreerde snelheidsmeter.
- FZ750 OU45 Factory Racer: Ontworpen voor de AMA Superbike Championship Daytona 200. Deze machine won in 1986 de Daytona 200, bestuurd door Eddie Lawson. De motor bevatte exotische onderdelen zoals een kabelbediende koppeling, performance nokkenassen, een droge koppeling en een oliekoeler. Het maximale vermogen lag rond de 95,6 kW (130 pk).
- FZR50 OW74 Full Factory Endurance Racer: Een TT-F1 fabrieksmachine voor duurwedstrijden. De cilinderhoek werd gewijzigd van 45° naar 35° om een kortere wielbasis en een ram-air intakesysteem mogelijk te maken. Er werd een speciaal aluminium Deltabox-frame gebruikt, verwant aan de Yamaha YZR500.
Museumvoorbeelden
Een FZ750 1FN is bewaard gebleven in het Barber Motorsports Park Museum. In de Yamaha Communications Plaza zijn een FZ750 1FN, de Daytona 200-winnende OU45 en de OW74 endurance racer te vinden.
Motorsport
De FZ750 had een succesvolle racecarrière op alle niveaus, van Clubman-races tot internationale fabrieksseries. De motor is nog steeds populair bij privérijders en is wereldwijd in aanmerking voor de Superstock-klasse.
Belangrijke prestaties:
- Derde plaats in de Isle of Man TT Formula 1 race (1985).
- Eerste plaats in de Castrol Six Hour en Arai 500 Bathurst (1985 en 1986).
- Eerste plaats in de Castrol Six Hour (Nieuw-Zeeland) en de Daytona 200 (1986).
- Eerste plaats in de Superstock-klasse van de North West 200 (1987).
- De Bimota SB4, uitgerust met een FZ750-motor, won de eerste ronde van het World Superbike Championship in 1987.
Wereldrecords
In 1986 probeerden drie Italiaanse rijders (Norberto Naummi, Roberto Ghillani en Maurizio Foppiani) het non-stop uithoudingsrecord te breken. Van 16 augustus tot 8 september bleef de FZ750 constant in beweging, zelfs tijdens het tanken en wisselen van banden en rijders, wat werd gefaciliteerd door een speciaal voertuig met zijsteunen.
Op 27 augustus werd het vorige record van 10.000 kilometer ruimschoots gebroken, met een gemiddelde snelheid die meer dan het dubbele was van het vorige record. De poging eindigde op 8 september na 560 uur en 30.370 km door een doorgebrande hoofdzekering. De motor had op dat moment 23 dagen onafgebroken gereden.
Yamaha FZ750
De motoren stonden bekend om hun lineaire vermogensafgifte, met een topsnelheid van ongeveer 225 km/u (140 mph). De motor heeft een naar voren hellend cilinderblok, wat het zwaartepunt effectief verlaagt. Dit resulteert in een relatief lange wielbasis, wat nadelig was bij kortcircuitraces, maar zorgde voor een gewichtsverdeling van bijna 50/50. Het ontwerp van de motor was duidelijk integraal onderdeel van het totale pakket en diende als etalage voor de ontwerpvaardigheden van Yamaha.
Technische specificaties
- Fabrikant: Yamaha
- Productieperiode: 1985–1991
- Klasse: Sport
- Motor: 749,6 cc vloeistofgekoelde 20-kleppen DOHC viercilinder in lijn
- Boring / slag: 68 mm × 51,6 mm
- Topsnelheid: 230 km/u
- Vermogen: 77 kW (103 pk) bij 10.500 tpm (opgegeven)
- Transmissie: 6-versnellingen
- Vering voor: Telescopische vorken (39 mm)
- Afmetingen: Lengte 2225 mm, Breedte 755 mm
- Zithoogte: 790 mm
- Gewicht: 224 kg (zonder brandstof, rijklaar)
- Brandstofcapaciteit: 21 liter
Ontwikkeling
Yamaha begon in 1977 met de ontwikkeling van een vervanger voor de succesvolle, maar beperkte tweetaktmotoren. De ontwerpbrief stelde dat de motor (in raceconfiguratie) minstens hetzelfde vermogen moest leveren als de tweetakt TZ750.
De FZ750 was de eerste motor in het Genesis-concept, waarbij de geavanceerde vloeistofgekoelde multi-kleppenmotor en het stalen perimeterchassis zodanig werden ontworpen dat ze samen zorgden voor verbeterd vermogen en weghandling. Dit concept vormde later de basis voor veel toekomstige Yamaha-modellen. De FZ750 werd in het najaar van 1984 onthuld op de IFMA-motorbeurs in Duitsland en bleef tot 1991 in het assortiment.
Ontwerp
Motor
De FZ750 maakt gebruik van een volledig aluminium, vloeistofgekoelde viercilindermotor die dwars is geplaatst. De complexe cilinderkop is opgebouwd uit twee helften, met dubbele kettingaangedreven bovenkopnokkenassen die 20 kleppen bedienen (3 inlaat- en 2 uitlaatkleppen per cilinder). Hoewel er recentelijk discussie over is ontstaan, werd destijds betoogd dat drie inlaatkleppen effectiever stroomden dan conventionele dubbele inlaatkleppen. Onbetwist is dat hun lichte gewicht zorgde voor snellere openingssnelheden en zachtere klepveren, wat theoretisch leidde tot hogere motortoerentallen en meer vermogen. De klepspeling wordt afgesteld met shims onder de stoters.
De vier 34 mm Mikuni constant-velocity (CV) carburateurs zijn gemonteerd in een bank achter en boven de cilinders en voeden elke cilinder via korte, rechte en bijna verticale inlaatkan. De luchtfilterbox bevindt zich waar normaal gesproken het voorste deel van de brandstoftank zit. De brandstoftank bevindt zich achter en onder de carburateurs; de brandstof wordt via een elektrische brandstofpomp omhoog gepompt. De vier uitlaatpijpen zijn onderling verbonden (crossover) tussen cilinders 1-4 en 2-3 en monden uit in twee dempers.
De krukas is direct verbonden met de koppeling; er is geen contrabalansas gebruikt. De motorbreedte is geminimaliseerd door de startkoppeling, alternator, water- en oliepompen achter de motor te plaatsen, aangedreven via een secundaire as. De start gebeurt elektrisch en de smering is een nat carter met een trochoidpomp.
Transmissie
De FZ750 beschikt over een sequentiële zesversnellingsbak met korte overbrengingsverhoudingen; de versnellingsassen zijn alleen verwijderbaar door de carterhelften te splitsen. De koppeling is van het natte, meervoudige plaattype en wordt hydraulisch bediend. De eindaandrijving gebeurt via een O-ring ketting en tandwielen. Een veiligheidskenmerk is dat de ontsteking wordt uitgeschakeld als de eerste versnelling is geselecteerd terwijl de zijstandaard naar beneden staat.
Chassis
Het chassis is ontworpen om de unieke motorconfiguratie te faciliteren. Het frame is vervaardigd uit kokerprofielstaal en is van het perimeter-type, met verwijderbare motorsteunen. De motor fungeert als een dragend onderdeel van het chassis. De voorkuip en het bovenste achtergedeelte maken gebruik van aparte subframes.
De achterste schokdemper, waarvan demping en veerpreload extern verstelbaar zijn, is verticaal achter de motor geplaatst. Deze is verbonden met een uitgeperst aluminiumlegering zwaaiarm om een progressieve vering (rising-rate) te bieden via twee gesmede aluminium koppelarmen. Het 16-inch (410 mm) voorwiel wordt ondersteund door lucht- en oliedempende vorken.
Elektrisch systeem
De FZ750 heeft een 12-volt elektrisch systeem en beschikte voor die tijd over geavanceerde functies zoals een zijstandaard-uitschakeling, olieniveausensor en zelfuitschakelende richtingaanwijzers.
De motor is uitgerust met een AC-alternator (automotive) in plaats van een vaste magneetdynamo, waardoor een aparte spanningsregelaar/gelijkrichter (die gebruikelijk was op andere machines) niet nodig is. De startmotor is gemonteerd achter het cilinderblok en drijft de secundaire as aan via een Sprag-koppeling.
Een systeem met variabele weerstand bewaakt het oliepeil, gekoppeld aan een waarschuwingslampje. Er wordt gebruikgemaakt van een Nippondenso transistor-gestuurde ontsteking in combinatie met twee bobines. Voorzieningen zijn onder meer een elektrische toerenteller, een mechanische snelheidsmeter en brandstof- en temperatuurmeters. Een elektrisch reservesysteem simuleert een conventionele brandstofreserve door de stroom naar de brandstofpomp te onderbreken wanneer het brandstofniveau een bepaald punt bereikt; de reserve kan dan via een schakelaar worden geactiveerd, zodat de pomp nooit droogloopt.
Afhankelijk van de markt was de motor uitgerust met een dubbele koplampunit van elk 35W, of een enkele koplamp van 55W. De zelfuitschakelende richtingaanwijzers worden afstandsgestuurd door een reed-schakelaar in de snelheidsmeter.
Modellen
De FZ750-modellen kunnen worden onderverdeeld in drie series:
Serie 1 (1985–1987)
(Modelcodes: 1AE, 1FN, 1FM, 1KT, 1FU, 1FT) De definitieve FZ, met korte halve kuip panelen die de naar voren hellende motor lieten zien maar de zijkanten van de radiateur bedekten. Vroege modellen hadden een oudere type vuldop, grote vierkante richtingaanwijzers en geventileerde schijfremmen. De Japanse binnenmarkt (1FM) had verstelbare demping op de telescopische vorken. Latere versies kregen opties zoals een single-seat hump, een vuldop in vliegtuigstijl, slankere richtingaanwijzers, een handgreep, niet-geventileerde schijven en een bellypan. Een volledige kuip was optioneel beschikbaar.
Serie 2 (1987–1989)
(Modelcodes: 2MG, 2KT, 2FM, 2FJ) Een aanzienlijke herziening zorgde voor gewichtsverlies en maakte de machine geschikter voor sporttoerisme. De meest opvallende wijzigingen waren nieuwe volledige kuippanelen, nieuwe zijpanelen en een herontworpen achtersubframe met geïntegreerde nummerplaat en achterlicht. De voorste richtingaanwijzers werden in de carrosserie geïntegreerd.
Motorische wijzigingen omvatten iets kortere zuigers en langere drijfstangen. Er werd een nieuwe digitale ontstekingunit geplaatst die slechts één pickup nodig had (voorheen twee), en de bobines werden verplaatst. Er werd een push-pull gashendel met dubbele kabels geïnstalleerd en het 4-2 uitlaatsysteem werd vervangen door een lichter 4-1 systeem. De achtervering werd gewijzigd naar gesmede stalen 'dogbones' met een aluminium rocker, waardoor de middenstandaard verviel. De externe versteller voor de achterdemper werd verwijderd. De motor kreeg een rood of blauw 'speedblock' kleurenschema.
Serie 3 (1989–1991)
(Modelcodes: 3BY, 3KS) Deze serie kende alleen kleine wijzigingen, waaronder ingetogenere kleurenschema's. De voorremschijven werden vergroot van 270 mm naar 300 mm (floating type) met 4-zuigerige remklauwen. Het voorwiel werd 17 inch en de bredere achtervelg maakte de motor geschikt voor de nieuwste radiale banden. Beide velgen kregen een hollow-spoke ontwerp. In Zwitserland was het vermogen van de 3BY-modellen beperkt tot 100 pk.
Overige FZ750-varianten
- FZ700: Alleen officieel verkocht in de Verenigde Staten. Een kortere slag van 48 mm gaf de FZ700 (2KU) een inhoud van 697 cc om de Amerikaanse motorrijtuigbelasting voor motoren boven de 700 cc te omzeilen. Intern leek de motor meer op de FZR750 met lichtgewicht zuigers en drijfstangen.
- FZX750: Een cruiser-versie van de FZ750 met een iets gedetunede motor, geïnspireerd door het succes van de Yamaha VMAX.
- FZ750P: Een politiemodel (2KW) uitgebracht in 1987. Deze beschikte over een enkelzadel en voorzieningen voor politieapparatuur, waaronder een gekalibreerde snelheidsmeter.
- FZ750 OU45 Factory Racer: Ontworpen voor de AMA Superbike Championship Daytona 200. Deze machine won in 1986 de Daytona 200, bestuurd door Eddie Lawson. De motor bevatte exotische onderdelen zoals een kabelbediende koppeling, performance nokkenassen, een droge koppeling en een oliekoeler. Het maximale vermogen lag rond de 95,6 kW (130 pk).
- FZR50 OW74 Full Factory Endurance Racer: Een TT-F1 fabrieksmachine voor duurwedstrijden. De cilinderhoek werd gewijzigd van 45° naar 35° om een kortere wielbasis en een ram-air intakesysteem mogelijk te maken. Er werd een speciaal aluminium Deltabox-frame gebruikt, verwant aan de Yamaha YZR500.
Museumvoorbeelden
Een FZ750 1FN is bewaard gebleven in het Barber Motorsports Park Museum. In de Yamaha Communications Plaza zijn een FZ750 1FN, de Daytona 200-winnende OU45 en de OW74 endurance racer te vinden.
Motorsport
De FZ750 had een succesvolle racecarrière op alle niveaus, van Clubman-races tot internationale fabrieksseries. De motor is nog steeds populair bij privérijders en is wereldwijd in aanmerking voor de Superstock-klasse.
Belangrijke prestaties:
- Derde plaats in de Isle of Man TT Formula 1 race (1985).
- Eerste plaats in de Castrol Six Hour en Arai 500 Bathurst (1985 en 1986).
- Eerste plaats in de Castrol Six Hour (Nieuw-Zeeland) en de Daytona 200 (1986).
- Eerste plaats in de Superstock-klasse van de North West 200 (1987).
- De Bimota SB4, uitgerust met een FZ750-motor, won de eerste ronde van het World Superbike Championship in 1987.
Wereldrecords
In 1986 probeerden drie Italiaanse rijders (Norberto Naummi, Roberto Ghillani en Maurizio Foppiani) het non-stop uithoudingsrecord te breken. Van 16 augustus tot 8 september bleef de FZ750 constant in beweging, zelfs tijdens het tanken en wisselen van banden en rijders, wat werd gefaciliteerd door een speciaal voertuig met zijsteunen.
Op 27 augustus werd het vorige record van 10.000 kilometer ruimschoots gebroken, met een gemiddelde snelheid die meer dan het dubbele was van het vorige record. De poging eindigde op 8 september na 560 uur en 30.370 km door een doorgebrande hoofdzekering. De motor had op dat moment 23 dagen onafgebroken gereden.
Groetjes,