In dit artikel betoogt de auteur dat het leiden van een 'NPC-leven' (Non-Player Character) geen verlies van autonomie is, maar juist een bevrijding. Door zich niet langer te focussen op de rol van hoofdpersonage en onverstoorbaar het eigen pad te volgen — vergelijkbaar met een smid in een videogame — kan men ontsnappen aan maatschappelijke druk en externe chaos. Het wordt gepresenteerd als een moderne vorm van stoïcisme waarbij het doel simpelweg is om je eigen ding te doen zonder de drang om constant te presteren of op te vallen.
Ik wil een NPC-leven leiden
De algemene consensus over het zijn van een NPC is dat je je autonomie opgeeft—dat je in feite een bijpersonage wordt in het verhaal van iemand anders, of toekijkt hoe het leven aan je voorbijgaat terwijl je op je telefoon doomscrolt.
Maar dit is mijn visie: de NPC-levensstijl is eigenlijk een zeer levensvatbare manier om te leven.
Als NPC kijk je niet echt naar de levens van anderen. Zelfs in een game doe je als NPC je eigen ding, ongeacht hoe anderen zich in de wereld gedragen. Je bent volledig onverstoorbaar door alles wat er om je heen gebeurt. Het klinkt misschien wat extreem, maar op een bepaald niveau is het de ultieme "het kan me geen reet schelen"-mentaliteit.
Neem bijvoorbeeld een NPC-smid in Skyrim. Maakt het hen uit of je draken doodt? Nee. Maakt het hen uit als je binnenkomt en al hun spullen steelt door ze te bestelen? Geen spoort. Wat doen ze? Ze blijven gewoon hun leven leiden als smid—en ze zijn daar goed in, tot het niveau dat ze horen te zijn, of ze nu een meester-ambachtslid zijn of de slechte leerling in het beginstadje. Ze doen hun eigen ding, ongeacht wat jij in de wereld doet.
Misschien is het geheim van het leven—of misschien is dit gewoon een hervertelling van het stoïcisme en eindeloze lagen aan historische filosofie—dat het doel simpelweg is om je eigen ding te doen.
Wees een NPC. Rijd in een saaie auto—wie geeft erom? Heb een saaie baan. Doe niets na het werk. Waarom moet je na het werk iets doen? Doe iets omdat je het wilt doen, niet omdat je het gevoel hebt dat je het moet doen.
Wanneer je stopt met je zorgen te maken over het hoofdpersonage te zijn, kun je eindelijk gewoon je leven leiden.
Ik wil een NPC-leven leiden
De algemene consensus over het zijn van een NPC is dat je je autonomie opgeeft—dat je in feite een bijpersonage wordt in het verhaal van iemand anders, of toekijkt hoe het leven aan je voorbijgaat terwijl je op je telefoon doomscrolt.
Maar dit is mijn visie: de NPC-levensstijl is eigenlijk een zeer levensvatbare manier om te leven.
Als NPC kijk je niet echt naar de levens van anderen. Zelfs in een game doe je als NPC je eigen ding, ongeacht hoe anderen zich in de wereld gedragen. Je bent volledig onverstoorbaar door alles wat er om je heen gebeurt. Het klinkt misschien wat extreem, maar op een bepaald niveau is het de ultieme "het kan me geen reet schelen"-mentaliteit.
Neem bijvoorbeeld een NPC-smid in Skyrim. Maakt het hen uit of je draken doodt? Nee. Maakt het hen uit als je binnenkomt en al hun spullen steelt door ze te bestelen? Geen spoort. Wat doen ze? Ze blijven gewoon hun leven leiden als smid—en ze zijn daar goed in, tot het niveau dat ze horen te zijn, of ze nu een meester-ambachtslid zijn of de slechte leerling in het beginstadje. Ze doen hun eigen ding, ongeacht wat jij in de wereld doet.
Misschien is het geheim van het leven—of misschien is dit gewoon een hervertelling van het stoïcisme en eindeloze lagen aan historische filosofie—dat het doel simpelweg is om je eigen ding te doen.
Wees een NPC. Rijd in een saaie auto—wie geeft erom? Heb een saaie baan. Doe niets na het werk. Waarom moet je na het werk iets doen? Doe iets omdat je het wilt doen, niet omdat je het gevoel hebt dat je het moet doen.
Wanneer je stopt met je zorgen te maken over het hoofdpersonage te zijn, kun je eindelijk gewoon je leven leiden.
Groetjes,