In dit reflectieve artikel beschrijft Alex Gusev hoe zijn levenslange motivatie werd gedreven door de drang om technische uitdagingen te overwinnen. Voorheen verloor hij onmiddellijk zijn interesse in een project zodra de technische horden waren genomen en het product functioneerde, omdat het bewijzen van zijn eigen kunnen het enige doel was.
Met de komst van AI is deze dynamiek fundamenteel veranderd. Omdat AI technische problemen nu snel en efficiënt kan oplossen, is de vraag of iets 'mogelijk' is irrelevant geworden. Gusev ziet dit niet als een verlies, maar als een bevrijding. Hij is nu in staat om over te stappen van de vraag of hij iets kan bouwen naar de vraag wat hij daadwerkelijk moet bouwen.
Hij illustreert deze nieuwe realiteit met twee recente voorbeelden:
- Het creëren van een compacte 'geheugenbom'-afbeelding die een beeldbewerkingsbibliotheek overbelast.
- Het in anderhalf uur werkend krijgen van een scanner op macOS die voorheen niet functioneerde.
Uiteindelijk concludeert hij dat AI hem de kans geeft om een 'tweede leven' te leiden, waarin hij zich kan concentreren op het formuleren van problemen in plaats van enkel het technisch uitvoeren ervan.
De uitdaging is verdwenen
Al mijn hele leven heb ik, bewust en onbewust, naar verschillende dingen gestreefd. Bewust volgde ik de doelen die de maatschappij voor me had gesteld: geld verdienen, nuttig zijn, kinderen krijgen, enzovoort.
Mijn onbewuste doel was echter altijd hetzelfde: mezelf uitdagen en proberen te slagen. Het lijkt erop dat mijn bewuste en onbewuste doelen elkaar perfect aanvullen, en voor een deel is dat ook zo. De enige vraag is welke uitdagingen ik voor mezelf koos.
Ik heb veel middelen (geld, tijd en mogelijk gezondheid) besteed aan het opbouwen van mijn eigen bedrijven, waarvan er geen enkele succesvol werd. Pas op 35-jarige leeftijd begon ik te begrijpen waarom. (Ja, ik ben niet bepaald een snelle denker.)
Ik was alleen geïnteresseerd in technische uitdagingen. Kon ik een app bouwen die optimale routes voor het openbaar vervoer vond (terug in de tijd dat noch Google, noch Yandex er een had)? Kon ik een game uitbrengen in de App Store? Kon ik mijn eigen service bouwen voor het boeken van afspraken bij de autowasstraat (trouwens, zo'n service heb ik nog steeds nodig)? Kon ik een service bouwen die boeken in verschillende talen vertaalt?
Vanwege een eigenaardigheid in mijn karakter zag ik zaken altijd helemaal door tot het einde. En in de termen van mijn onbewuste is het 'einde' de staat waarin het product beschikbaar is voor iedereen om te gebruiken. Daarna verloor ik onmiddellijk mijn interesse, omdat het probleem al was opgelost. Mijn product populair maken? Er geld mee verdienen? Dat was totaal oninteressant, want dat maakte geen deel uit van de uitdaging.
Ik wilde simpelweg iets aan mezelf bewijzen.
Dit jaar ben ik 40 geworden, en de uitdaging is verdwenen.
Ik weet simpelweg dat ik elk technisch probleem (dat ik kan bedenken) kan oplossen met de hulp van kunstmatige intelligentie. Ik heb het een paar keer geprobeerd — het werkt.
Slechts een jaar geleden besteedde ik enkele maanden aan het opschonen van wat ik had vibe-coded voor lettercarta.com. Nu kijk ik soms niet eens meer naar de code die de agents schrijven, omdat ik eraan gewend ben geraakt dat ze bepaalde taken simpelweg goed uitvoeren. En als ze fouten maken, zullen andere agents die vinden en mij erop wijzen.
Vroeger koos ik mijn uitdagingen door mijn eigen vermogens af te wegen, omdat het voor mij uiterst belangrijk was dat ze moeilijk maar haalbaar waren. Ik moest voorkomen dat ik mezelf teleurstelde, maar wilde wel echte vreugde ervaren. Een gemakkelijke wandeling brengt niet het soort vreugde dat een avontuur vol ontberingen biedt.
Maar nu zijn er geen uitdagingen meer.
Het zou kunnen lijken dat ik hierdoor mijn doel als professional ben verloren en niet meer weet wat ik moet doen. In werkelijkheid ben ik verbijsterd over mijn geluk. Sommige mensen hebben grote taalmodellen gebouwd, vervolgens multimodale modellen, agents en alles wat daarbij hoort, en hebben mij hiermee bevrijd van die lus van uitdaging → prestatie, die altijd onvoltooid bleef.
Nu ben ik volledig geabsorbeerd door het nadenken over wat ik moet doen, in plaats van of ik het kan doen. Ik zie hoeveel verschillende producten mensen bouwen, en ik wil er niet nog een bouwen, omdat ik weet dat ik het zal redden.
Mijn hele leven stond er een trap voor me, en ik bleef op de eerste trede stappen om vervolgens weer naar beneden te stappen. Nu ben ik op die trede geklommen en ik kom er niet meer vanaf.
Nu moet ik opnieuw leren denken, want het is onmogelijk om een probleem op te lossen dat ik niet voor mezelf kan formuleren. En het aantal problemen dat ik kan oplossen zonder het vooraf al te weten, is de afgelopen jaren enorm gegroeid.
Een paar recente voorbeelden:
- Ik vond een manier om een afbeelding te maken die een 'geheugenbom' is voor een bepaalde bibliotheek voor beeldbewerking. De afbeelding is minder dan een kilobyte, maar als je hem met die bibliotheek opent, neemt hij 10 gigabyte aan geheugen in beslag. Een collega uitte een vermoeden hierover, en ik vroeg me plotseling af: behoren problemen als deze nu tot de set problemen die ik kan oplossen?
- Ik heb een scanner die werkt op Windows, maar niet op macOS, zelfs niet met de officiële drivers van de fabrikant. Of liever gezegd: die werkte niet. Nu werkt hij wel, en als bonus heb ik de meest handige app voor het scannen van afbeeldingen die ik ooit heb gebruikt. Het kostte me anderhalf uur.
Waarom is dit geluk? Omdat ik persoonlijk niets heb gedaan om de kans te verdienen om twee levens in één te leiden.
In mijn eerste leven was ik er zeker van dat het onmogelijk was om intelligentie te creëren op een von Neumann-machine. Mijn tweede leven werd mij beschikbaar omdat iemand iets beters heeft gebouwd dan intelligentie op een von Neumann-machine. (Ja, ik ben nog steeds sceptisch over het woord 'intelligentie', maar dat doet er niet toe.)
Ik had kunnen sterven als iemand die nooit op de tweede trede was geklommen. En nu heb ik een kans.
***
P.S. Ik ben een mens en kan fouten maken. De spelling en interpunctie in dit bericht zijn gecorrigeerd met AI.
De uitdaging is verdwenen
Al mijn hele leven heb ik, bewust en onbewust, naar verschillende dingen gestreefd. Bewust volgde ik de doelen die de maatschappij voor me had gesteld: geld verdienen, nuttig zijn, kinderen krijgen, enzovoort.
Mijn onbewuste doel was echter altijd hetzelfde: mezelf uitdagen en proberen te slagen. Het lijkt erop dat mijn bewuste en onbewuste doelen elkaar perfect aanvullen, en voor een deel is dat ook zo. De enige vraag is welke uitdagingen ik voor mezelf koos.
Ik heb veel middelen (geld, tijd en mogelijk gezondheid) besteed aan het opbouwen van mijn eigen bedrijven, waarvan er geen enkele succesvol werd. Pas op 35-jarige leeftijd begon ik te begrijpen waarom. (Ja, ik ben niet bepaald een snelle denker.)
Ik was alleen geïnteresseerd in technische uitdagingen. Kon ik een app bouwen die optimale routes voor het openbaar vervoer vond (terug in de tijd dat noch Google, noch Yandex er een had)? Kon ik een game uitbrengen in de App Store? Kon ik mijn eigen service bouwen voor het boeken van afspraken bij de autowasstraat (trouwens, zo'n service heb ik nog steeds nodig)? Kon ik een service bouwen die boeken in verschillende talen vertaalt?
Vanwege een eigenaardigheid in mijn karakter zag ik zaken altijd helemaal door tot het einde. En in de termen van mijn onbewuste is het 'einde' de staat waarin het product beschikbaar is voor iedereen om te gebruiken. Daarna verloor ik onmiddellijk mijn interesse, omdat het probleem al was opgelost. Mijn product populair maken? Er geld mee verdienen? Dat was totaal oninteressant, want dat maakte geen deel uit van de uitdaging.
Ik wilde simpelweg iets aan mezelf bewijzen.
Dit jaar ben ik 40 geworden, en de uitdaging is verdwenen.
Ik weet simpelweg dat ik elk technisch probleem (dat ik kan bedenken) kan oplossen met de hulp van kunstmatige intelligentie. Ik heb het een paar keer geprobeerd — het werkt.
Slechts een jaar geleden besteedde ik enkele maanden aan het opschonen van wat ik had vibe-coded voor lettercarta.com. Nu kijk ik soms niet eens meer naar de code die de agents schrijven, omdat ik eraan gewend ben geraakt dat ze bepaalde taken simpelweg goed uitvoeren. En als ze fouten maken, zullen andere agents die vinden en mij erop wijzen.
Vroeger koos ik mijn uitdagingen door mijn eigen vermogens af te wegen, omdat het voor mij uiterst belangrijk was dat ze moeilijk maar haalbaar waren. Ik moest voorkomen dat ik mezelf teleurstelde, maar wilde wel echte vreugde ervaren. Een gemakkelijke wandeling brengt niet het soort vreugde dat een avontuur vol ontberingen biedt.
Maar nu zijn er geen uitdagingen meer.
Het zou kunnen lijken dat ik hierdoor mijn doel als professional ben verloren en niet meer weet wat ik moet doen. In werkelijkheid ben ik verbijsterd over mijn geluk. Sommige mensen hebben grote taalmodellen gebouwd, vervolgens multimodale modellen, agents en alles wat daarbij hoort, en hebben mij hiermee bevrijd van die lus van uitdaging → prestatie, die altijd onvoltooid bleef.
Nu ben ik volledig geabsorbeerd door het nadenken over wat ik moet doen, in plaats van of ik het kan doen. Ik zie hoeveel verschillende producten mensen bouwen, en ik wil er niet nog een bouwen, omdat ik weet dat ik het zal redden.
Mijn hele leven stond er een trap voor me, en ik bleef op de eerste trede stappen om vervolgens weer naar beneden te stappen. Nu ben ik op die trede geklommen en ik kom er niet meer vanaf.
Nu moet ik opnieuw leren denken, want het is onmogelijk om een probleem op te lossen dat ik niet voor mezelf kan formuleren. En het aantal problemen dat ik kan oplossen zonder het vooraf al te weten, is de afgelopen jaren enorm gegroeid.
Een paar recente voorbeelden:
- Ik vond een manier om een afbeelding te maken die een 'geheugenbom' is voor een bepaalde bibliotheek voor beeldbewerking. De afbeelding is minder dan een kilobyte, maar als je hem met die bibliotheek opent, neemt hij 10 gigabyte aan geheugen in beslag. Een collega uitte een vermoeden hierover, en ik vroeg me plotseling af: behoren problemen als deze nu tot de set problemen die ik kan oplossen?
- Ik heb een scanner die werkt op Windows, maar niet op macOS, zelfs niet met de officiële drivers van de fabrikant. Of liever gezegd: die werkte niet. Nu werkt hij wel, en als bonus heb ik de meest handige app voor het scannen van afbeeldingen die ik ooit heb gebruikt. Het kostte me anderhalf uur.
Waarom is dit geluk? Omdat ik persoonlijk niets heb gedaan om de kans te verdienen om twee levens in één te leiden.
In mijn eerste leven was ik er zeker van dat het onmogelijk was om intelligentie te creëren op een von Neumann-machine. Mijn tweede leven werd mij beschikbaar omdat iemand iets beters heeft gebouwd dan intelligentie op een von Neumann-machine. (Ja, ik ben nog steeds sceptisch over het woord 'intelligentie', maar dat doet er niet toe.)
Ik had kunnen sterven als iemand die nooit op de tweede trede was geklommen. En nu heb ik een kans.
***
P.S. Ik ben een mens en kan fouten maken. De spelling en interpunctie in dit bericht zijn gecorrigeerd met AI.
Groetjes,