De auteur reflecteert op de huidige maatschappelijke en economische druk die suggereert dat handmatig programmeren minder zinvol is geworden door de opkomst van AI. Hij betoogt dat er een essentieel verschil is tussen programmeren als werk (waardecreatie voor een bedrijf) en programmeren als hobby.
Om dit te illustreren noemt hij persoonlijke voorbeelden van activiteiten die hij puur voor het plezier doet:
- Het bouwen van een buggy Breakout-kloon.
- Het experimenteren met typeveiligheid in Java en het bestuderen van recursieschema's.
- Het verkennen van vibe-coding via AI-apps.
De kernboodschap is dat intellectuele nieuwsgierigheid en de voldoening van het oplossen van moeilijke problemen een waarde op zich hebben, die geen economische rechtvaardiging behoeft.
Het is nog steeds oké om van programmeren te houden
Het lezen van Hacker News geeft me het gevoel dat ik dit moet schrijven: het is nog steeds oké om van programmeren te houden.
Ja, op het werk, waar je betaald krijgt om waarde te creëren voor een bedrijf, is de economische realiteit van puur handgeschreven code veranderd. Maar dat is werk. Werk is niet het leven. De luidste stemmen op het internet zijn vaak de droevigste en meest besmettelijke.
Om een klein tegenvoorbeeld in de zee van wanhoop te werpen: ik programmeer nog steeds in het weekend omdat het leuk is. Op dit moment ben ik game-programmering aan het leren! Mijn huidige niveau van verfijning is een buggy Breakout-kloon met verschrikkelijke collision detection. Ik schrijf het met de hand omdat ik er plezier aan beleef. Ik worstel met problemen omdat het oplossen ervan me gelukkig maakt. Het stoort me niet dat Claude het in één keer zou kunnen genereren (one-shot), want dat is niet het punt.
Ik raak me ook wel eens afgeleid van het werken aan dit "spel" om willekeurige programmeeronderwerpen te bestuderen. Afgelopen weekend onderzocht ik hoe ver ik de typeveiligheid in Java kon pushen met ideeën uit dependently typed talen zoals Agda. Er is geen praktisch doel aan verbonden. Het wordt weggezet onder "interessante manieren om over een specifiek probleem na te denken." Misschien komt het in mijn werkleven voor, misschien niet. Ik deed het omdat het verkennen leuk was [0].
Een paar weekenden geleden bestudeerde ik recursieschema's. Technisch gezien was dit niet leuk. Ik bracht uren door met mijn hoofd tegen de muur te slaan. Uiteindelijk weet ik nog steeds niet wat er precies waardevol is aan deze ideeën [1]. Maar ik weet wel dat veel van de mooiste ideeën in programmeren pas duidelijk voor me worden na jaren van "rijpen" in mijn hoofd. Dat is waarom er hele papers worden geschreven over Monoids. Misschien vind ik suatu dag een probleem waar dit op van toepassing is. Misschien niet. Ik deed het omdat het belonend is om moeilijke dingen te begrijpen.
Ik schrijf dit omdat ik steeds vaker een vreemde sociale druk voel. Het is alsof ik niet meer "hoor" hiervan te genieten. Alsof er geen zin of vreugde meer is in het blijven groeien als mens. Hoe meer je van deze doom stream consumeert, hoe meer het je begint te besmetten. Je betrapt jezelf erop dat je denkt: "er is geen zin meer aan." Maar dit verdwijnt zodra je de verbinding verbreekt.
Het is oké om van dingen te houden [2]. Daarvoor is geen economische rechtvaardiging nodig.
***
Voetnoten:
[0] Neem de tijd om Fin suatu dag te begrijpen. Het is prachtig. [1] Ik ben er nog niet, maar het doel van het bestuderen hiervan is om mezelf een ander instrument te geven voor het algebraïsch redeneren over de correctheid van programma's (een onderwerp dat ik in mijn boek behandel!). [2] Ik heb ook enorm veel plezier aan vibe-coding. Ik heb een suite van apps waarvan ik nooit een regel code heb bekeken. Ik vermoed dat het bekijken ervan me zou gruwen. Op deze manier "programmeren" is ook leuk. Vaak zelfs extreem leuk, maar op zijn eigen, unieke manier.
Het is nog steeds oké om van programmeren te houden
Het lezen van Hacker News geeft me het gevoel dat ik dit moet schrijven: het is nog steeds oké om van programmeren te houden.
Ja, op het werk, waar je betaald krijgt om waarde te creëren voor een bedrijf, is de economische realiteit van puur handgeschreven code veranderd. Maar dat is werk. Werk is niet het leven. De luidste stemmen op het internet zijn vaak de droevigste en meest besmettelijke.
Om een klein tegenvoorbeeld in de zee van wanhoop te werpen: ik programmeer nog steeds in het weekend omdat het leuk is. Op dit moment ben ik game-programmering aan het leren! Mijn huidige niveau van verfijning is een buggy Breakout-kloon met verschrikkelijke collision detection. Ik schrijf het met de hand omdat ik er plezier aan beleef. Ik worstel met problemen omdat het oplossen ervan me gelukkig maakt. Het stoort me niet dat Claude het in één keer zou kunnen genereren (one-shot), want dat is niet het punt.
Ik raak me ook wel eens afgeleid van het werken aan dit "spel" om willekeurige programmeeronderwerpen te bestuderen. Afgelopen weekend onderzocht ik hoe ver ik de typeveiligheid in Java kon pushen met ideeën uit dependently typed talen zoals Agda. Er is geen praktisch doel aan verbonden. Het wordt weggezet onder "interessante manieren om over een specifiek probleem na te denken." Misschien komt het in mijn werkleven voor, misschien niet. Ik deed het omdat het verkennen leuk was [0].
Een paar weekenden geleden bestudeerde ik recursieschema's. Technisch gezien was dit niet leuk. Ik bracht uren door met mijn hoofd tegen de muur te slaan. Uiteindelijk weet ik nog steeds niet wat er precies waardevol is aan deze ideeën [1]. Maar ik weet wel dat veel van de mooiste ideeën in programmeren pas duidelijk voor me worden na jaren van "rijpen" in mijn hoofd. Dat is waarom er hele papers worden geschreven over Monoids. Misschien vind ik suatu dag een probleem waar dit op van toepassing is. Misschien niet. Ik deed het omdat het belonend is om moeilijke dingen te begrijpen.
Ik schrijf dit omdat ik steeds vaker een vreemde sociale druk voel. Het is alsof ik niet meer "hoor" hiervan te genieten. Alsof er geen zin of vreugde meer is in het blijven groeien als mens. Hoe meer je van deze doom stream consumeert, hoe meer het je begint te besmetten. Je betrapt jezelf erop dat je denkt: "er is geen zin meer aan." Maar dit verdwijnt zodra je de verbinding verbreekt.
Het is oké om van dingen te houden [2]. Daarvoor is geen economische rechtvaardiging nodig.
***
Voetnoten:
[0] Neem de tijd om Fin suatu dag te begrijpen. Het is prachtig. [1] Ik ben er nog niet, maar het doel van het bestuderen hiervan is om mezelf een ander instrument te geven voor het algebraïsch redeneren over de correctheid van programma's (een onderwerp dat ik in mijn boek behandel!). [2] Ik heb ook enorm veel plezier aan vibe-coding. Ik heb een suite van apps waarvan ik nooit een regel code heb bekeken. Ik vermoed dat het bekijken ervan me zou gruwen. Op deze manier "programmeren" is ook leuk. Vaak zelfs extreem leuk, maar op zijn eigen, unieke manier.
Groetjes,