De lucratieve wereld van literaire scams

"Hallo Professor Snigdha Poonam," begon de e-mail. Ik las dat nog eens. Niemand heeft me ooit "professor" genoemd, om de overduidelijke reden dat ik geen professor ben. Ik zette me schrap en las verder.

De e-mail kwam van Timothy Firth, organisator van een in Seattle gevestigde community voor levensmodeltekenen met 1.943 leden, die regelmatig "doordachte discussies voeren geïnspireerd door creatieve werken." Een recente inspiratiebron was mijn eerste boek, Dreamers: How Young Indians Are Changing Their World. De groep wilde het boek bespreken tijdens een van hun komende bijeenkomsten, aldus de e-mail. De deelnemers zouden daarna worden aangemoedigd om recensies te plaatsen op Goodreads en Amazon.

Ik zocht naar 'CAM Life Drawing' en vond een evenementenpagina en een Instagram-account. Op dat laatste stonden enkele foto's van Timothy Firth — een witte man — evenals getuigenissen van leden die zeiden dat hij "dag en nacht werkte om meer gemeenschapsruimte te creëren." Iets vertelde me dat dit niet de man was die contact met me had opgenomen.

Waarom zou een hyperlokale community voor levensmodeltekenen in Seattle geïnteresseerd zijn in een non-fictieboek over de veranderende ambities van jongeren in kleine steden in India? Het boek was zeven jaar geleden gepubliceerd. Wat wilden ze van me?

Dit was ongetwijfeld een scam. Echte leesclubs vragen geen geld aan auteurs. Maar wie zat hierachter?

Ik accepteerde de uitnodiging. De volgende e-mail bevatte een gelikte poster die het Zoom-evenement promootte, met de boekomslag als achtergrond en citaten van The Economist en andere publicaties. Mijn aandacht werd getrokken door iets interessanters: een verzoek om een "bijdrage", waarbij geen bedrag werd gespecificeerd. Dit zou dienen ter dekking van promotie, coördinatie en administratie. Maar vreemd genoeg kwam deze e-mail niet van Timothy. Deze keer werd de mail afgesloten door Stephen — "Organizer, Community Improv LA", een andere groep in een andere stad. Volgens de Facebookgroep van de improv-community is Stephen inderdaad de naam van de organisator. Echter, Stephen had naar mij geschreven via het e-mailadres van Timothy. Om de chaos compleet te maken, had Stephen/Timothy ook iets achtergelaten wat ik vermoed een AI-prompt was, inclusief de regel: "MAAK HET PROFESSIONELER."

Had deze individuen mijn werk daadwerkelijk gelezen, dan hadden ze mij juist willen vermijden. Ik heb de afgelopen 10 jaar verslag gelegd over transnationale fraude. Mijn eerste boek, Dreamers, sloot af met een hoofdstuk over nep-callcenters in India; mijn tweede boek, Scamlands, reisde naar andere lage-inkomenslanden in Azië om een onzichtbaar imperium te portretteren dat gedijt bij ongelijkheid, technologische verandering en de erosie van vertrouwen.

Onderweg heb ik de oplichters ontmoet en geïnterviewd wiens arbeid dit imperium draaiende houdt. Voor sommigen was fraude een route naar sociale mobiliteit; voor anderen een daad van wraak tegen de bevoorrechten. Hoewel ik formeel uit deze onderwereld ben gestapt, kan ik nooit een scam-mail verwijderen zonder meer te willen weten.

Ik stemde ermee in om de leesclub te betalen — maar na, en niet vóór het evenement. Nadat was opgehelderd dat "Stephen" een typefout was, stuurde "Timothy" me een Google Meet-link voor de boekbespreking. Toen ik de vergadering betrad, vond ik daar zo'n 20 mensen: Alexander, Andrew, Mira, Rajnish, nog een Alexander, en anderen. Timothy was er ook, en Stephen ook. Niemand had zijn camera aan. Afgaande op de profielfoto's die ze gebruikten, leken de meesten van hen wit te zijn.

Toen begonnen de vragen.

"Professor, wat was uw inspiratie voor het schrijven van Dreamers?" "Professor, wat heeft u geleerd tijdens uw verslaglegging in kleine Indiase steden?" "Professor, wat heeft u verrast?"

Hoewel de vragen mogelijk door AI waren gegenereerd, klonken de stemmen menselijk. Ze kwamen echter niet altijd overeen met de foto's. Timothy leek een vrouw te zijn, geen man, afgaande op de stem. Wie waren deze mensen? Ze lieten slechts één aanwijzing achter: al deze schijnbaar witte mensen, mannen en vrouwen, spraken met een West-Afrikaans accent.

***

Ik ben niet de enige auteur die in een Zoom-leesclub met nep-lezers terecht is gekomen. Talloze schrijvers met gepubliceerde boeken hebben uitnodigingen ontvangen van leesgemeenschappen die na een simpel Google-onderzoek snel ontmaskerd worden.

Zoals vaak gebeurt bij scams, klinken de meeste uitnodigingen te mooi om waar te zijn — duizenden leden, ongelooflijke invloed op Goodreads en soms iets dat voor een auteur nog aantrekkelijker is: een diepgaand begrip van hun boek. Veel auteurs herkennen de alarmsignalen vanaf de eerste e-mail, maar niet allemaal.

Een auteur die contact had met een impersonator van een leesclub, kreeg te horen dat een bijdrage van $100 voor het online evenement de snacks voor de deelnemers zou dekken; zij trok zich terug zonder te vragen hoe men snacks zou nuttigen tijdens een Zoom-gesprek. Romanschrijver Marsh Rose speelde mee en wisselde 29 e-mails uit met de Chicago LGBTQ Book Club. "De personen wiens stemmen ik op Zoom hoorde, leken niet uit Chicago te spreken. Ze klonken allemaal als mijn vriend in Nigeria," schreef ze in een blogpost voor WritersWeekly.com.

Schrijvers worden ook gebombardeerd met aanbiedingen om hun volgende boek uit te geven, hun boek te marketen, hun sociale media te beheren, hen te vertegenwoordigen als agenten, of om deals te regelen voor verfilmingen bij Netflix en Paramount. Elke grote uitgever, agent, redacteur, auteursbond of functionaris van een literaire prijs loopt het risico om geïmpersoneerd te worden.

Angela Hoy, de oprichter van WritersWeekly.com, vertelde me dat ze dagelijks in contact staat met "auteurs die denken dat ze een aanbod hebben gekregen van een van de top vijf uitgeverijen in New York of dat ze zijn benaderd door een beroemde literaire agent."

Het gevraagde bedrag lijkt vaak klein. "De bedragen die aan mij worden gemeld variëren van $55 tot $350. In één geval bood de oplichter drie 'spotlight-pakketten' aan: Basic, Essential en Premium, voor tussen de $100 en $200," schreef Victoria Strauss, medeoprichter van Writer Beware, een waakhond tegen scams. Vaak leidt het spoor naar Nigeriaanse derden met bankrekeningen in Amerika. Auteur Jon Cocks betaalde $478,65 aan een zekere "Mary Brown", die claimde een breed netwerk van leesclubs in de VS, het VK en Australië te hebben, om later op het PayPal-overzicht de naam Dayo Oguntuase als ontvanger te zien.

De Writers’ Guild of Great Britain (WGGB) meldt een "explosie" in het aantal leden dat advies zoekt over ongewoon aantrekkelijke aanbiedingen. "Zelfs de meest waakzame schrijvers trappen begrijpelijkerwijs in deze scams," aldus WGGB-secretaris Ellie Piers. Anna Ganley, CEO van de Society of Authors, verklaarde dat haar advisteam wekelijks minstens een dozijn meldingen van scams ontvangt, waarbij ze de piek toeschrijft aan de opkomst van generatieve AI. De Amerikaanse Authors Guild meldt dat ze dagelijks berichten ontvangen van auteurs die zijn opgelicht of bijna zijn opgelicht.

Een prominente trendsetter was de PageTurner-scam, vernoemd naar een fictief in de VS geregistreerde uitgeverij die opereerde tussen 2017 en 2024. Callcenterpersoneel in Cebu beweerde dat PageTurner een tussenpersoon was tussen auteurs en literaire agenten, filmstudio's en streamingdiensten, en overtuigde auteurs om zogenaamde belastingen, transactiekosten en andere kosten te betalen voordat hun boeken gepubliceerd of verfilmd konden worden.

De schaal van de operatie werd duidelijk nadat de Amerikaanse autoriteiten een onderzoek startten. Volgens het ministerie van Justitie werden meer dan 800 auteurs opgelicht voor een bedrag van ruim $48 miljoen. Writer Beware ontving honderden klachten. Eén auteur verloor naar verluidt meer dan $600.000. De aanklagers ontdekten dat minstens $42 miljoen aan opbrengsten via rekeningen in de Filipijnen werden witgewassen. Eén verdachte bekende zich in mei van dit jaar schuldig, terwijl drie anderen in afwachting zijn van hun proces.

Gezien de toename in zowel het aantal als het soort lokmiddelen, lijken de scams vanuit meerdere regio's te worden gelanceerd. Iedereen die onderzoek heeft gedaan naar de uitgeverswereld, weet dat de meeste auteurs geen stapels contant geld hebben liggen. Waarom richten de oplichters zich dan op hen?

Hoy schrijft dit toe aan het ego. Brian Whiddon, managing editor van WritersWeekly.com, lichtte dit toe: "Niet elke auteur is een narcist, maar ze willen allemaal erkend worden. ... Dat is precies waar deze oplichters op mikken. Ze hebben een zeer, zeer lucratieve niche geïdentificeerd."

Schrijvers wachten "tot iemand hun werk leest," voegde Hoy toe. Zij stelt dat dit de reden is waarom veel schrijvers de lof die oplichters over hen uitstorten, geloven. AI zorgt ervoor dat veel van de complimenten genuanceerd en gepersonaliseerd klinken. Oudere auteurs zijn bijzonder kwetsbaar. Zoals Hoy uitlegde, stellen veel mensen het schrijven van een boek uit tot ze met pensioen zijn. In deze levensfase speelt ook iets anders een rol: een aanzienlijk pensioenfonds. Oplichters weten dat Amerikanen hun hele leven hebben gewerkt en pensioenrekeningen hebben.

Sommige auteurs zijn zo vastbesloten om de beloofde deals te sluiten dat ze het advies van Hoy negeren. Anderen komen pas bij haar terecht als het te laat is. Ze vertelde dat een van de schrijvers in haar community meer dan $100.000 betaalde voor een nep-deal voor een verfilming.

Zelfs terwijl er elke paar dagen een nieuwe categorie literaire scams opduikt, hebben auteurs zeer weinig informatie over de mensen erachter. In augustus stuurde Danny de Hek, een in Nieuw-Zeeland gevestigde 'scambuster', mij een Excel-spreadsheet die hij had ontvangen van een oplichter in Karachi, Pakistan. Getiteld "LinkedIn Outreach 2026", bevat het maandelijkse gegevens over doelwit-auteurs van maart tot augustus. Eén blad bevat 403 namen, elk netjes gelabeld: New author, cookbook author, religious author, investigative author, poetry author, New York Times bestselling author, enzovoort. De meesten zijn gevestigd in de VS; de rest in Canada, Australië of Europa.

Ontvangers van scams vinden de e-mails vaak willekeurig en chaotisch. Maar de moderne scam-industrie is een hooggeorganiseerd systeem, gemodelleerd naar een globale bedrijfsstructuur, met duidelijk gedefinieerde resultaten, salarissen, incentives en rapportagestructuren.

Het is een ongelooflijk gedetailleerd document, met kolommen voor:

• De naam van de persoon die het profiel heeft gevonden.
• De persoon die voor het eerst contact heeft opgenomen.
• De dienst die de auteur nodig heeft (website-ontwikkeling, illustrator, sociale media zichtbaarheid).
• De afdeling die de auteur afhandelt.
• Gedeelde meeting-links.

In sommige gevallen vermeldt het document ook de uitkomst van de benadering:

• "Betaalde $1200 VOORAF."
• "Niet bereid om te betalen, is eerder opgelicht."
• "Meeting geboekt woensdag 12 aug, 22:00 PKT, nummer bevestigd, diepe vertrouwensband opgebouwd, klaar om te investeren, heeft maatwerkpakket nodig rondom beperkt budget en multi-project scope."

Sommige details zijn alleen begrijpelijk in de juiste context. 22:00 PKT (Pakistan Standard Time) betekent 10:00 uur aan de Amerikaanse westkust en 13:00 uur aan de oostkust. Danny vertelde me dat de meeste mensen die aan deze scam werken Pakistani zijn, maar de namen van de bellers zijn allemaal Amerikaans klinkend — Ashley, Jocelyn, Megan — waarschijnlijk om auteurs te laten geloven dat ze te maken hebben met Amerikanen die voor Amerikaanse bedrijven werken.

Hoewel de schema's verbazingwekkend divers zijn, krijgen de jongeren die bij deze "bedrijven" in dienst treden dezelfde doelen: Amerikanen eerst, gevolgd door naïeve buitenlanders in andere westerse landen. Ik heb meerdere jaren verslag gelegd in India over het enorme netwerk van scam-callcenters, waar honderdduizenden hoogopgeleide jongeren werken die proberen te ontsnappen aan de sombere economische vooruitzichten van de binnenlandse arbeidsmarkt. Vergelijkbare Excel-spreadsheets worden gebruikt bij schema's waarbij Indiase oplichters in Delhi of Kolkata zich voordoen als Microsoft tech support, de Internal Revenue Service of zelfs de FBI.

De Hek vertelde me dat de nepbedrijven in Pakistan die literaire diensten aanbieden, op een soortgelijke manier werken als de Indiase callcenters. De meerderheid heeft fysieke kantoren in Karachi en Lahore en stelt mensen van 20 tot 24 jaar aan. Bij binnenkomst worden de jonge werknemers meestal toegewezen aan een unit, elk gericht op een specifieke literaire scam. Terwijl instapmedewerkers alleen belast worden met het eerste contact (outreach), worden ervaren medewerkers belast met het opbouwen van langetermijnrelaties om over maanden of jaren meerdere "pakketten" aan klanten te verkopen.

De meest winstgevende dienst richt zich op auteurs die buiten de streng bewaakte poorten van de traditionele uitgeverijen vallen. In plaats van via een koude call of e-mail, lokken de oplichters hen via websites die zelfpublicatie of vanity publishing aanbieden.

Scam-bedrijven in Pakistan vangen schrijvers door bekende uitgeverijen te imiteren en duizenden dollars te betalen om zoekresultaten op Google te beïnvloeden. Hierdoor vindt iemand met een voltooid manuscript die online zoekt sites zoals penguinwriters.com of amazonglobalpublishers.com voordat hij een legitiem platform vindt. In tegenstelling tot traditionele uitgeverswebsites, bevatten deze open oproepen voor nieuwe schrijvers. WritersWeekly.com schat dat er minstens 3.000 van dergelijke sites zijn. Het grootste kenmerk: zodra de pagina opent, verschijnt er rechtsonder een chatbox met een bericht van iemand met een Amerikaans klinkende naam (zoals Mark Anderson of Jessica Parker) en de foto van een wit persoon: "Hoe kan ik u vandaag helpen?" Een ticker claimt: "Praat met een live agent, niet met een bot!" En dat is absoluut waar: de persoon die je berichtt is een oplichter wiens shift wordt bepaald door de wakkere uren in jouw tijdzone.

Geen van de vijf grote handelsuitgevers heeft tot nu toe actie ondernomen tegen deze impersonators. Het enige gedocumenteerde geval betreft Amazon, dat bijna 20 personen en gelieerde bedrijven voor de rechter sleepte in Californië omdat zij onterecht beweerden verbonden te zijn aan Amazon Publishing en Kindle Direct Publishing. Amazon won in februari 2025 een schadevergoeding van $36,4 miljoen.

M. L. Stark, een Deense zelfgepubliceerde auteur van psychologische thrillers, is een van de zeldzame slachtoffers die haar oplichter in persoon heeft ontmoet en geconfronteerd. Vorig jaar vloog ze naar Thailand om Ethan Williams te ontmoeten, een man van wie ze geloofde dat hij haar vaste redacteur was bij een in L.A. gevestigde zelfpublicatie-uitgeverij gelieerd aan Amazon — en een goede vriend. Op dat moment had ze al meer dan een jaar via Zoom en e-mail met hem gesproken en ongeveer $100.000 aan zijn bedrijf betaald voor diverse diensten, van redactie en coverontwerp tot vermeldingen in de New York Times en de Los Angeles Times.

Hoewel de meeste diensten waarvoor ze betaalde nooit werden geleverd, volgde het bedrijf sommige wel op. Ze meldden haar aan bij IngramSpark (een zelfpublicatieplatform) en Amazon, waardoor ze twee boeken kon uitbrengen. Meest opvallend was dat in 2024 een van haar titels op een digitaal billboard in Times Square verscheen.

"Ik had $10.000 voor dat billboard betaald," vertelde ze me. Pas later besefte ze dat deze leveringen strategische concessies waren, bewaard voor momenten waarop een langetermijnclient op het punt stond op te geven. "Elke keer gebeurde het wanneer ik hen, na maanden van uitstel, vertelde dat ik mijn geld terug wilde."

De laatste pitch van de oplichters was een Netflix-adaptatie; ze beweerden dat de filmmakers dit in Thailand wilden opnemen, een belangrijke setting in haar volgende boek. Stark en Williams zouden in Thailand afspreken om locaties te scouten.

Hij had haar verteld dat hij een Brits staatsburger was, half Engels en half Arabisch; als lichtgekleurde Pakistani was dit verhaal aannemelijk. "Hij is een kunstenaar, hij wist hoe hij de rol moest spelen," zei ze. Toch vroeg ze hem om een identiteitsbewijs. Hij produceerde er een dat er duidelijk vervalst uitzag. "Ik eiste dat hij zijn paspoort liet zien," zei ze. Dat onthulde zijn echte naam en nationaliteit. Hij bekende alles. "Hij zei: 'Ja, dit is vanaf het begin een scam geweest. Zelfs Peter gebruikt een valse naam; zelfs Ronald gebruikt een valse naam. Iedereen in het bedrijf met wie je hebt gesproken is een oplichter. Het is een enorme scam-operatie, en we zijn niet gevestigd in Los Angeles. We zijn gevestigd in Karachi.'" Ze is nog steeds in shock.

***

Ik klikte op een willekeurige website van een lijst met bekende scam-sites; deze imiteerde Red Rock, een echt literair agentschap in Londen. Op de homepage werden grote beloften gedaan:

• "Get Seen On Times Square"
• "Bring Your Book & Brand on Broadway"
• "Join our authors making their mark in Manhattan"

Er opende een chatvenster en iemand met de gebruikersnaam "Rae Donnaelly" vroeg hoe ze kon helpen. Ik vertelde haar dat ik een idee had voor een boek. Ze vroeg om mijn contactgegevens en belde me vervolgens via WhatsApp vanaf een Amerikaans nummer. Ze sprak als een Zuid-Aziat die een Amerikaans accent imiteerde, iets wat ik direct herkende omdat ik zelf Zuid-Aziatisch ben.

Ik vertelde haar de waarheid: ik schreef een artikel over scams die zich richten op auteurs, en ik hoopte dat ze me kon vertellen over haar ervaringen bij een nep-uitgeverij. Ze vertelde me dat ze niet "bevoegd" was om over het bedrijf te spreken waar ze nu werkte, en weigerde haar echte naam te geven. Maar ze had geen enkel probleem ermee om informatie te delen over haar vorige werkgever.

Rae heeft een rechtenstudie afgerond, maar vond het moeilijk om na de universiteit een baan in de advocatuur te vinden. Haar eerste baan was bij een nep-uitgeverij in Karachi. "Ik begon bij een bedrijf dat een scam was — een gegarandeerde scam — en dat wist ik niet toen ik begon. Ik was een stagiair die probeerde te leren hoe het systeem echt werkte."

Het kostte Rae slechts enkele dagen om het bedrijfsmodel te doorzien: proxy sales. Ze vertelden de auteur dat ze een gegarandeerde bestelling van bijvoorbeeld 1.000 exemplaren zouden regelen, waarbij ze "valse toezeggingen" deden. De scam stopte daar zelden. Nadat een klant tekende voor redactiewerk, kregen ze een korting aangeboden op het coverontwerp, en zodra ze daarvoor betaalden, werd sociale media-management aangedrongen. "Het kon beginnen bij $400-$500, en het kon oplopen tot enorme bedragen, zoals $10.000 of $15.000."

Volgens Talal Choudhary, een tech-journalist uit Islamabad, zijn er ongeveer 1.000 Pakistaanse bedrijven die scam-sites beheren. "Eén bedrijf beheert soms wel 25 websites. Ik ken persoonlijk een bedrijf met ongeveer 200 werknemers die alleen diensten aan schrijvers aanboden."

Net als bij alle scams leerden de uitvoerders hoe gemakkelijk mensen gemanipuleerd kunnen worden als je weet waar ze naar verlangen. "Je kon zien hoe het menselijk brein werkt. Het is eigenlijk eng als je erover nadenkt," gaf Rae toe. Ze gelooft dat Amerikanen gemakkelijke doelwitten zijn. "Mensen in de VS zijn erg aardig, ze zijn heel goedhartig. Ze vertrouwen je. Wat je ook zegt, ze vertrouwen je. Dat is het probleem."

Soms merkten klanten pas dat ze waren opgelicht nadat ze voor alles hadden betaald, tot aan de display in Times Square en de Broadway-adaptatie. "Wanneer de auteurs geen resultaten zagen, draaiden ze de betaling via hun kaart terug of beschuldigden ze ons van oplichting," herinnerde Rae zich.

Deze bedrijven zijn "zeer, zeer winstgevend," zei Choudhary. "Van één klant kun je $60.000 maken." In Pakistan bestaat het personeel van deze scams grotendeels uit middelbaar school- en universiteitsafgestudeerden. Ze verdienen een gemiddeld salaris van ongeveer 50.000 Pakistaanse roepies ($180) per maand. Voor topbelevers is er commissie: voor elke verkoop van $1.000 krijgen ze mogelijk 10 tot 20 procent commissie.

Volgens Rae werd elk gevoel van schuld weggenomen door de steeds schevere wisselkoers tussen de Amerikaanse dollar en de Pakistaanse roepie. "Over het algemeen was de mentaliteit: wanneer je inkomen in dollars verdient, heb je een stabiel leven, heb je duurzaamheid. Dus dat is wat ze deden. Ze ripten mensen gewoon uit."

Ik heb meerdere versies van deze uitspraak gehoord sinds ik verslag doe over georganiseerde transnationale fraude. Begin dit jaar kreeg Hoy een bericht op Facebook van een Nigeriaanse man die aanbood haar nieuwste roman te marketen. Overtuigd dat hij deel uitmaakte van het scam-netwerk, deed ze hem een tegenaanbod: schrijf een artikel voor WritersWeekly.com over hoe het bedrijf waar hij voor werkt Amerikanen oplicht vanuit het buitenland.

Maar hij schreef het met AI, wat tegen de regels van de site is. Ook negeerde hij de briefing. In plaats daarvan koos hij ervoor om te benadrukken "hoe moeilijk het is voor mensen in Afrika en dat het daarom oké is om Amerikanen op te lichten, omdat wij hier allemaal rijk zijn."

Salil Mahmood (naam gewijzigd), een andere ex-oplichter uit Karachi, benaderde me nadat hij via Danny de Hek had gehoord over mijn artikel. Vergeleken met de uitgesproken deals van zijn superieuren, was zijn werk als instapmedewerker subtieler. Hij stuurde koude e-mails naar gepubliceerde auteurs met een voorstel om hun officiële Wikipedia-pagina's aan te maken en te laten goedkeuren. Veel van de pagina's die hij maakte — grotendeels gebaseerd op informatie van de auteurs — werden echter niet geverifieerd omdat de citaten die hij leverde gefabriceerd waren. "De pagina's bleven een tijdje actief en verdwenen dan." De auteurs kregen hun geld nooit terug.

Hoewel hij er maar een paar maanden werkte, zei hij dat de opzet zeer aantrekkelijk was voor wie serieus geld wilde verdienen. "De bazen lieten ons foto's zien van hun levensstijl: villa's, snelle auto's, feestjes en veel alcohol. Als je je targets haalde, lieten ze je in een gehuurde auto rondrijden." Maar conform de aard van dergelijke ondernemingen was falen geen optie. "Als een werknemer de target niet haalde, werden zij en hun families bedreigd met geweld," zei hij.

Rae verliet het bedrijf waar ze werkte na een meningsverschil met haar manager, minder dan een jaar na haar aanstelling. Maar in plaats van terug te keren naar de reguliere arbeidsmarkt, startte zij samen met een paar vrienden een nieuw bedrijf dat, zoals ze het beschreef, Amerikaanse auteurs voorziet van "op maat gemaakte diensten".

Ze hield vol dat haar bedrijf haar klanten niet bedroog. Ik had haar kunnen vragen waarom, als het een legitieme uitgeverij in Pakistan was, ze klanten de indruk gaven gevestigd te zijn in de VS; waarom de website boeken toonde die ze niet hadden uitgegeven; of waarom de personen in de chatboxen nepnamen gebruikten, inclusief zijzelf. Maar ik liet het daarbij. Ik merkte dat ze wilde dat ik geloofde dat ze niets met de oplichters te maken had. Ze wees er zelfs op dat haar religie het niet toestaat om geld te verdienen aan fraude.

"Je kunt ons vinden op de volgende Frankfurt Book Fair," zei ze. Ik vertelde haar dat ik dat zou doen.

***

Ik krijg nog steeds e-mails van Timothy Firth — de impersonator — die me eraan herinnert mijn vrijwillige bijdrage te sturen als dank voor de boekclubdiscussie.

De persoon die me als Timothy schrijft, weet waarschijnlijk wel dat dat geld niet komt. Ik heb het gevoel dat de oplichters weten dat ik hun spel doorzie, vanwege de manier waarop de meeting eindigde. Nadat alle voorbereide vragen waren gesteld, vroeg de moderator of ik nog laatste opmerkingen had.

Ik vroeg of iemand van hen iets wilde zeggen over het laatste hoofdstuk van mijn boek. Dit hoofdstuk, geschreven vanuit nep-callcenters in Delhi, is het verhaal van ambitieuze jongeren die worden meegezogen in een onderwereld van scams en fraude.

Het was een tijdje stil. Toen zag ik Timothy haar microfoon openzetten.

"Het gebeurt over de hele wereld," zei ze, "inclusief in Afrika."

Dat was alles wat ze te zeggen had.