Het artikel verkent hoe technische beperkingen en toevalligheden kunnen leiden tot fascinerende typografische resultaten. De auteur begint met een technische uitleg over hoe bepaalde displays een schuin effect creëren dat lijkt op cursieve letters, vergelijkbaar met het rolling shutter-effect in de fotografie.
Daarnaast presenteert de auteur diverse voorbeelden van creatief vakmanschap binnen strikte beperkingen, waaronder:
- Het slim gebruik van 5x7 pixellettertypes om herkenbare iconen zoals een treinwagon en een stadion weer te geven.
- Verticale ligaturen in plastic gekerfde letters (Gorton).
- Opvallende en driedimensionale onderstrepingen.
- Verrassende 'easter eggs' op oude zetmachines en computertoetsenborden, zoals onverwachte afbrekingen en ouderwetse contracties.
Goede typografie tegen alle verwachtingen in
Het interessante is dat het ook de andere kant op had kunnen gaan. Tweemaal. In het Engels of Duits beschouwen we scrollen naar links als natuurlijk, en we beschouwen slechts één richting van de cursieve helling als gepast. Het eerste heeft te maken met de leesrichting. Ik geloof dat het tweede, zoals veel zaken in de typografie, een gewoonte is; er is niets inherent beters aan naar rechts hellende letters, behalve dat we eraan gewend zijn omdat dit de enige zijn die we ooit zien.
Maar de persoon die dit geheel heeft samengesteld, had het net zo goed anders kunnen doen: scrollen naar rechts, of hellen naar links (door het display van beneden naar boven bij te werken – wat minder ongebruikelijk is dan je zou denken!). Waren dit bewuste keuzes, of was het een standaardinstelling? Ik weet het niet zeker, maar het wijst op de waarde van deze kennis, of het creëren van een cultuur waarin dit soort details worden gekoesterd. Vaak vereist meer vakmanschap meer werk. Soms krijg je het echter gratis – maar alleen als je de juiste afslag neemt.
Nu we hier toch zijn, volgen hier een paar andere voorbeelden van verrukkelijke typografische momenten waar ik ze niet verwacht had. Deze zijn, geloof ik, allemaal bewust gedaan. Maar of je ze vakmanschap vindt, of zelfs goed, weet ik niet.
Hier zijn enkele verrassende kleine kapitalen:
Hier is een schattige weergave van een treinwagon, enigszins beperkt door de beperkingen van een vergelijkbaar werkpaard: een 5×7 pixellettertype-display:
Maar hier is iets dat nog beter is. Dit icoon van een stadion maakte slim gebruik van diezelfde beperkingen. Het is werkelijk verrukkelijk. Dit zijn, geloof ik, vier tekens naast elkaar:
Hier heeft iemand mooie decoratie toegevoegd om de ruimte op te vullen:
Hier heeft iemand alle regelafstand verwijderd om een fascinerende verticale ligature te creëren. Dit is Gorton en de letters zijn in het plastic gekerfd, dus dit vereiste enige inspanning!
Over schuine letters gesproken: deze NOT is te dik en iets te groot, maar je moet het waarderen dat iemand de tekst daadwerkelijk schuin heeft gezet in plaats van te onderstrepen of op een simpelere manier te decoreren:
Zelfs als je onderstreept, kun je een beetje... nou ja, verder gaan dan verwacht:
Of hier, met misschien wel de meest indrukwekkende driedimensionale onderstreping die ik ooit heb gezien:
Dit zag ik op een oude zetmachine, en ik wil graag geloven dat dit een bewust easter egg is:
Dit stond op een computertoetsenbord. Je verwacht in deze context geen afbreking...
...en je verwacht zeker geen ouderwetse contractie:
Goede typografie tegen alle verwachtingen in
Het interessante is dat het ook de andere kant op had kunnen gaan. Tweemaal. In het Engels of Duits beschouwen we scrollen naar links als natuurlijk, en we beschouwen slechts één richting van de cursieve helling als gepast. Het eerste heeft te maken met de leesrichting. Ik geloof dat het tweede, zoals veel zaken in de typografie, een gewoonte is; er is niets inherent beters aan naar rechts hellende letters, behalve dat we eraan gewend zijn omdat dit de enige zijn die we ooit zien.
Maar de persoon die dit geheel heeft samengesteld, had het net zo goed anders kunnen doen: scrollen naar rechts, of hellen naar links (door het display van beneden naar boven bij te werken – wat minder ongebruikelijk is dan je zou denken!). Waren dit bewuste keuzes, of was het een standaardinstelling? Ik weet het niet zeker, maar het wijst op de waarde van deze kennis, of het creëren van een cultuur waarin dit soort details worden gekoesterd. Vaak vereist meer vakmanschap meer werk. Soms krijg je het echter gratis – maar alleen als je de juiste afslag neemt.
Nu we hier toch zijn, volgen hier een paar andere voorbeelden van verrukkelijke typografische momenten waar ik ze niet verwacht had. Deze zijn, geloof ik, allemaal bewust gedaan. Maar of je ze vakmanschap vindt, of zelfs goed, weet ik niet.
Hier zijn enkele verrassende kleine kapitalen:
Hier is een schattige weergave van een treinwagon, enigszins beperkt door de beperkingen van een vergelijkbaar werkpaard: een 5×7 pixellettertype-display:
Maar hier is iets dat nog beter is. Dit icoon van een stadion maakte slim gebruik van diezelfde beperkingen. Het is werkelijk verrukkelijk. Dit zijn, geloof ik, vier tekens naast elkaar:
Hier heeft iemand mooie decoratie toegevoegd om de ruimte op te vullen:
Hier heeft iemand alle regelafstand verwijderd om een fascinerende verticale ligature te creëren. Dit is Gorton en de letters zijn in het plastic gekerfd, dus dit vereiste enige inspanning!
Over schuine letters gesproken: deze NOT is te dik en iets te groot, maar je moet het waarderen dat iemand de tekst daadwerkelijk schuin heeft gezet in plaats van te onderstrepen of op een simpelere manier te decoreren:
Zelfs als je onderstreept, kun je een beetje... nou ja, verder gaan dan verwacht:
Of hier, met misschien wel de meest indrukwekkende driedimensionale onderstreping die ik ooit heb gezien:
Dit zag ik op een oude zetmachine, en ik wil graag geloven dat dit een bewust easter egg is:
Dit stond op een computertoetsenbord. Je verwacht in deze context geen afbreking...
...en je verwacht zeker geen ouderwetse contractie:
Groetjes,