Het artikel beschrijft een 'war game' simulatie aan de Queen Mary University of London die de geopolitieke gevolgen van solar radiation modification (solar geoengineering) onderzoekt. Deze technologie, waarbij stoffen in de atmosfeer worden gespoten om zonlicht te reflecteren en de aarde te koelen, wordt gepresenteerd als een mogelijke oplossing voor klimaatverandering, maar brengt aanzienlijke risico's met zich mee, zoals regionale weersverstoringen en een 'termination shock'.
De belangrijkste bevindingen uit de simulatie zijn:
- Geopolitieke dominantie: Wetenschappelijke inzichten werden grotendeels genegeerd ten gunste van strategische belangen. De simulatie toonde een klimaat van diep wantrouwen tussen supermachten (met name de VS en China), wat leidde tot een technologische wapenwedloop om de 'wereldwijde thermostaat' te beheersen.
- Commercialisering en lobby: Private bedrijven zoals Stardust Solutions en de fossiele industrie zien kansen in geoengineering. Er is een risico dat deze industrieën de technologie promoten om de overstap van fossiele brandstoffen naar duurzame energie te vertragen.
- Marginalisering van wetenschap: Experts merkten dat data over klimaatimpact slechts werden gebruikt als politiek instrument om rivalen te dwarsbomen, in plaats van om veilige kaders te scheppen.
De conclusie is dat in de huidige wereldorde nationale soevereiniteit en strategische competitie waarschijnlijk de overhand zullen hebben boven collectieve klimaatredelijkheid, wat de inzet van solar geoengineering uiterst riskant maakt.
Ze simuleerden het dimmen van de zon. Het liep nog slechter af dan je denkt
Toen het ging om het beslissen over het lot van de planeet, dacht Colleen Golja altijd dat wetenschap en rede een plek aan tafel zouden hebben. Dat veranderde op een ochtend in september in Londen, toen de klimaatonderzoeker deelnam aan de eerste in een reeks war games. Het doel: het voorkomen van een ongecontroleerde wereldwijde race naar de ontwikkeling van een technologie die bedoeld is om de planeet te koelen, maar die gepaard gaat met enorme, onbekende risico's die het leven op aarde kunnen hervormen.
"Ik dacht dat dat heel eenvoudig zou zijn. Dat we allemaal zouden kunnen afspreken om ethisch onderzoek te doen en ervoor te zorgen dat het ten goede is voor alle mensen," vertelde ze aan WIRED. "En man, zat ik ernaast."
De simulatie: Geopolitieke kantelpunten
De simulatie, getiteld Exploring Geopolitical Tipping Points and Climate Cooling Strategies, bracht enkele tientallen experts op het gebied van buitenlandse betrekkingen, wetenschappers, militair personeel en voormalige regeringsfunctionarissen uit de hele wereld samen in een vergaderruimte van de Queen Mary University of London. De deelnemers namen de rol aan van verschillende actoren: nationale regeringen, klimaat-ngo's en non-profitorganisaties, inheemse groepen en technologiebedrijven. Golja was aangesteld om technisch advies te geven, zodat deelnemers wetenschappelijk onderlegde beslissingen konden nemen.
Het doel van het spel was om de wereldwijde reactie te testen op een groep prospectieve technologieën die collectief bekend staan als solar radiation modification (zoninstralingsmodificatie).
Wat is solar geoengineering?
Deze technologieën beloven de opwarming van de aarde terug te draaien door een deel van het zonlicht dat de aarde bereikt te reflecteren. Een voorbeeld hiervan is het spuiten van zwaveldioxide-deeltjes of een andere gefabriceerde stof in de atmosfeer.
Het koelende effect van dit soort solar geoengineering is breed geaccepteerd; het bootst de effecten na van grote vulkaanuitbarstingen, die de planeet tijdelijk met een halve graad of meer koelen. De gevolgen zijn echter onzekerder en ongelijk verdeeld:
- Regionale schade: Modellen voorspellen droogte in sub-Sahara Afrika en intensere tropische stormen in de Atlantische Oceaan.
- Tijdelijkheid: Het koelende effect duurt slechts zolang de geoengineering wordt voortgezet. Wanneer dit stopt, kan de wereldtemperatuur explosief stijgen met onvoorspelbare effecten.
De commercialisering van het klimaat
Tot voor kort was het idee van solar radiation modification een speculatieve niche binnen de klimaatwetenschap. Dat is snel veranderd. Private bedrijven zien solar geoengineering nu als een commerciële kans. Vorig jaar haalde de Amerikaans-Israëlische startup Stardust Solutions 60 miljoen dollar op. In mei onthulde het bedrijf details van een reeks uitvindingen waarmee de mensheid de wereldtemperatuur naar wens zou kunnen verlagen.
Ook Elon Musk, wiens bedrijf SpaceX een kandidaat zou kunnen zijn voor het leveren van geoengineering-interventies, uitte zijn steun via X: "Ruimtesatellieten om de temperatuur te beheersen en massale geo-engineering zullen nodig zijn, anders is het game over."
Volgens Cynthia Scharf, een voormalig adviseur van de VN, moet de wereld veel eerder beslissen over het bestuur van deze technologie dan de meeste beleidsmakers denken. "Het is niet over 15 jaar; het is in het volgende decennium, gemakkelijk."
De dynamiek van de war game
Danielle Young, assistent-professor internationale betrekkingen aan de Leeds University, organiseerde de simulatie. De setting was een hastily bijeengeroepen VN-commissie die belast was met het coördineren van de internationale respons op ontwikkelingen in solar geoengineering. Het spel speelde zich af over drie tijdstippen: het heden, september 2027 en september 2028.
Wantrouwen en desinformatie
De eerste sessie zette de toon: wantrouwen en desinformatie domineerden. Terwijl deelnemers probeerden een internationaal akkoord te bereiken over de regels voor experimenten in de buitenlucht, gaven spelers die de VS en China vertegenwoordigden aan dat zij geen akkoord konden tekenen dat hun onderzoek beperkte in het "nationaal belang". Bovendien konden zij niet accepteren dat hun supermacht-rivaal technologisch de leiding zou nemen. Jeffrey Nielsen, een majoor in het Amerikaanse leger die de rol van Amerikaans national security attaché speelde, vatte dit samen als: "Erger dan geen deal is een deal die China bevoordeelt."
De spanningen liepen op toen de Russische delegaten een "inlichtingenvraagstuk" kregen: een vliegtuig nabij de Beringstraat zou betrokken zijn bij een Amerikaans geoengineering-onderzoeksprogramma. De Amerikaanse ploeg beschuldigde Rusland van desinformatie.
Ondertussen raakte de VS ervan overtuigd dat China ook onderzoek deed. Beijing probeerde taal in een voorgesteld akkoord te verwerken die ervoor zou zorgen dat er geen retroactieve straffen zouden volgen voor eerdere experimenten. Daarnaast benaderde China een speler die SpaceX vertegenwoordigde voor een technologie-uitwisselingsprogramma. De SpaceX-speler meldde dit direct aan het Amerikaanse team, waarna de VS een internationaal onderzoek eisten. De gesprekken liepen stuk; de Canadese vertegenwoordiger noemde het een "vernederende nederlaag".
Een wapenwedloop voor de thermostaat
Aan het einde van de sessie voelde Nielsen zich triomfantelijk; hij had China ontmaskerd en een wereldwijde deal gedwarsboomd. Voor hem was dit een "enorme overwinning". Echter, Young, de ontwerper van het scenario, onthulde dat de Chinezen in het spel in werkelijkheid geen experimenten uitvoerden. Door wederzijds wantrouwen verlieten alle partijen de kamer in de overtuiging dat de anderen zo snel mogelijk hun eigen geoengineering-capaciteiten opbouwden.
Nielsen stelt dat dit scenario de waarschijnlijkheid van een geoengineering-wapenwedloop weerspiegelt. De meeste experts zijn het erover eens dat de reikwijdte van een supermacht nodig is om de veilige passage van vliegtuigen te garanderen die stof in de stratosfeer moeten brengen. Geen van de supermachten zou echter gemakkelijk de controle over de "wereldwijde thermostaat" overdragen.
Een voormalig Britse diplomaat met een achtergrond in nationale veiligheid merkte op dat er overeenkomsten zijn met de dynamiek van kernwapens, hoewel solar radiation management duidelijkere voordelen (en nadelen) heeft. "Er is hier sprake van interafhankelijkheid," aldus de diplomaat. "Het is niet inherent een zero-sum game."
De marginalisering van de wetenschap
Een groot probleem is het gebrek aan informatie. Geoengineering is historisch gezien met argwaan bekeken en vaak genegeerd door de wetenschappelijke mainstream. Een onderzoeker vertelde WIRED dat hij uitsluiting en barrières in zijn academische carrière ervoer vanwege zijn interesse in de technologie.
Dit gebrek aan wetenschappelijke interesse frustreerde Golja. Ze merkte dat politiek vertoon domineerde en haar expertise over klimaatimpact grotendeels werd genegeerd. "Ik was zo verrast over hoe weinig iedereen zich daadwerkelijk zorgen maakte over de wetenschap," zegt ze.
Zelfs toen de organisatoren meldingen van klimaatrampen introduceerden of toen Golja een "emulator" presenteerde om de effecten op weerspatronen te tonen, bleven de deelnemers ongeïnteresseerd. Wanneer ze wel vragen stelden, waren dit meestal sturende vragen om data te vinden die hun eigen politieke doelen dienden of de voorstellen van een rivaal als roekeloos neerzetten.
De rol van de fossiele industrie
Op de laatste dag van de simulatie werd er een grote pluim aerosolen gedetecteerd, veroorzaakt door een gezamenlijke Amerikaans-Saoedische test van de technologie van Stardust. Plotseling was wetenschappelijk advies essentieel om een monitoringsnetwerk van satellieten op te zetten.
Een speler die een ngo genaamd de Climate Futures Cooperative (CFC) vertegenwoordigde, bood Golja geld aan om dit schema te financieren. Al snel bleek echter dat de CFC werd gesteund door de fossiele industrie. De organisatoren hadden ingezien dat fossiele brandstofbedrijven en producerende landen (zoals de VS en Saoedie-Arabië) er belang bij hebben om technologieën te ontwikkelen die klimaatverandering bestrijden zonder dat ze onmiddellijk moeten stoppen met het verbranden van steenkool, olie en gas.
De schimmige ngo had het spel subtiel gesaboteerd, om vervolgens op het juiste moment geld aan te bieden aan Golja, enkel om haar geloofwaardigheid te ondermijnen en de stem van de wetenschap in de kamer te isoleren.
Conclusies en realiteit
Aan het einde van de simulatie was er geen enkel akkoord bereikt. Europese landen en Canada probeerden steun te vinden voor waarborgen en open wetenschappelijk onderzoek, maar de gesprekken liepen vast in vertragingstactieken en strategische belangen. De onderzoekers concludeerden in hun eindrapport dat "strategische competitie en staatssouvereiniteit de simulaties dreven, niet klimaatbezorgdheid."
Hoewel simulaties de toekomst niet precies voorspellen, weerspiegelen de resultaten actuele trends in de echte wereld:
- Amerikaanse Think Tanks: In maart drongen conservatieve denktanks in de VS er bij de Trump-administratie op aan om de leiding te nemen in solar radiation modification om de Chinese dreiging tegen te gaan, waarbij de term "weersouvereiniteit" werd geïntroduceerd.
- Verenigd Koninkrijk: De Britse krant The Observer onthulde dat het Britse Ministerie van Defensie een consultancybedrijf heeft betaald voor onderzoek naar zonlichtreflectie. De Britse regering publiceerde onlangs een beleidsdocument dat verder onderzoek steunt, maar implementatie momenteel niet.
- Lobbywerk: Stardust Solutions zet zijn lobbywerk voort bij regeringen wereldwijd. CEO Yanai Yedvab stelt dat nationale belangen een rol zullen spelen bij de ontwikkeling van zulke krachtige technologie.
Ondertussen versnelt de klimaatcrisis. Tijdens de periode van de simulatie werden pogingen om fossiele brandstoffen te beperken ondermijnd door stijgende energiekosten en politieke vijandigheid. Europa werd getroffen door extreme droogte en hitte, en aan de grens tussen Tibet en Nepal kostte de instorting van een gletsjer meer dan 1.450 mensenlevens.
Voor Colleen Golja was de ervaring een keerpunt. Ze heeft besloten terug te keren naar haar geboorteplaats in Connecticut om lokale klimaatgroepen te helpen bij het bouwen van zeemuren en buffers tegen kusterosie. "Om een verschil te maken waar ik het gevoel heb dat ik echt impact heb," zegt ze. De hoop om wereldwijde beslissingen via de wetenschap te beïnvloeden, is na wat ze heeft gezien, grotendeels verdwenen.
Ze simuleerden het dimmen van de zon. Het liep nog slechter af dan je denkt
Toen het ging om het beslissen over het lot van de planeet, dacht Colleen Golja altijd dat wetenschap en rede een plek aan tafel zouden hebben. Dat veranderde op een ochtend in september in Londen, toen de klimaatonderzoeker deelnam aan de eerste in een reeks war games. Het doel: het voorkomen van een ongecontroleerde wereldwijde race naar de ontwikkeling van een technologie die bedoeld is om de planeet te koelen, maar die gepaard gaat met enorme, onbekende risico's die het leven op aarde kunnen hervormen.
"Ik dacht dat dat heel eenvoudig zou zijn. Dat we allemaal zouden kunnen afspreken om ethisch onderzoek te doen en ervoor te zorgen dat het ten goede is voor alle mensen," vertelde ze aan WIRED. "En man, zat ik ernaast."
De simulatie: Geopolitieke kantelpunten
De simulatie, getiteld Exploring Geopolitical Tipping Points and Climate Cooling Strategies, bracht enkele tientallen experts op het gebied van buitenlandse betrekkingen, wetenschappers, militair personeel en voormalige regeringsfunctionarissen uit de hele wereld samen in een vergaderruimte van de Queen Mary University of London. De deelnemers namen de rol aan van verschillende actoren: nationale regeringen, klimaat-ngo's en non-profitorganisaties, inheemse groepen en technologiebedrijven. Golja was aangesteld om technisch advies te geven, zodat deelnemers wetenschappelijk onderlegde beslissingen konden nemen.
Het doel van het spel was om de wereldwijde reactie te testen op een groep prospectieve technologieën die collectief bekend staan als solar radiation modification (zoninstralingsmodificatie).
Wat is solar geoengineering?
Deze technologieën beloven de opwarming van de aarde terug te draaien door een deel van het zonlicht dat de aarde bereikt te reflecteren. Een voorbeeld hiervan is het spuiten van zwaveldioxide-deeltjes of een andere gefabriceerde stof in de atmosfeer.
Het koelende effect van dit soort solar geoengineering is breed geaccepteerd; het bootst de effecten na van grote vulkaanuitbarstingen, die de planeet tijdelijk met een halve graad of meer koelen. De gevolgen zijn echter onzekerder en ongelijk verdeeld:
- Regionale schade: Modellen voorspellen droogte in sub-Sahara Afrika en intensere tropische stormen in de Atlantische Oceaan.
- Tijdelijkheid: Het koelende effect duurt slechts zolang de geoengineering wordt voortgezet. Wanneer dit stopt, kan de wereldtemperatuur explosief stijgen met onvoorspelbare effecten.
De commercialisering van het klimaat
Tot voor kort was het idee van solar radiation modification een speculatieve niche binnen de klimaatwetenschap. Dat is snel veranderd. Private bedrijven zien solar geoengineering nu als een commerciële kans. Vorig jaar haalde de Amerikaans-Israëlische startup Stardust Solutions 60 miljoen dollar op. In mei onthulde het bedrijf details van een reeks uitvindingen waarmee de mensheid de wereldtemperatuur naar wens zou kunnen verlagen.
Ook Elon Musk, wiens bedrijf SpaceX een kandidaat zou kunnen zijn voor het leveren van geoengineering-interventies, uitte zijn steun via X: "Ruimtesatellieten om de temperatuur te beheersen en massale geo-engineering zullen nodig zijn, anders is het game over."
Volgens Cynthia Scharf, een voormalig adviseur van de VN, moet de wereld veel eerder beslissen over het bestuur van deze technologie dan de meeste beleidsmakers denken. "Het is niet over 15 jaar; het is in het volgende decennium, gemakkelijk."
De dynamiek van de war game
Danielle Young, assistent-professor internationale betrekkingen aan de Leeds University, organiseerde de simulatie. De setting was een hastily bijeengeroepen VN-commissie die belast was met het coördineren van de internationale respons op ontwikkelingen in solar geoengineering. Het spel speelde zich af over drie tijdstippen: het heden, september 2027 en september 2028.
Wantrouwen en desinformatie
De eerste sessie zette de toon: wantrouwen en desinformatie domineerden. Terwijl deelnemers probeerden een internationaal akkoord te bereiken over de regels voor experimenten in de buitenlucht, gaven spelers die de VS en China vertegenwoordigden aan dat zij geen akkoord konden tekenen dat hun onderzoek beperkte in het "nationaal belang". Bovendien konden zij niet accepteren dat hun supermacht-rivaal technologisch de leiding zou nemen. Jeffrey Nielsen, een majoor in het Amerikaanse leger die de rol van Amerikaans national security attaché speelde, vatte dit samen als: "Erger dan geen deal is een deal die China bevoordeelt."
De spanningen liepen op toen de Russische delegaten een "inlichtingenvraagstuk" kregen: een vliegtuig nabij de Beringstraat zou betrokken zijn bij een Amerikaans geoengineering-onderzoeksprogramma. De Amerikaanse ploeg beschuldigde Rusland van desinformatie.
Ondertussen raakte de VS ervan overtuigd dat China ook onderzoek deed. Beijing probeerde taal in een voorgesteld akkoord te verwerken die ervoor zou zorgen dat er geen retroactieve straffen zouden volgen voor eerdere experimenten. Daarnaast benaderde China een speler die SpaceX vertegenwoordigde voor een technologie-uitwisselingsprogramma. De SpaceX-speler meldde dit direct aan het Amerikaanse team, waarna de VS een internationaal onderzoek eisten. De gesprekken liepen stuk; de Canadese vertegenwoordiger noemde het een "vernederende nederlaag".
Een wapenwedloop voor de thermostaat
Aan het einde van de sessie voelde Nielsen zich triomfantelijk; hij had China ontmaskerd en een wereldwijde deal gedwarsboomd. Voor hem was dit een "enorme overwinning". Echter, Young, de ontwerper van het scenario, onthulde dat de Chinezen in het spel in werkelijkheid geen experimenten uitvoerden. Door wederzijds wantrouwen verlieten alle partijen de kamer in de overtuiging dat de anderen zo snel mogelijk hun eigen geoengineering-capaciteiten opbouwden.
Nielsen stelt dat dit scenario de waarschijnlijkheid van een geoengineering-wapenwedloop weerspiegelt. De meeste experts zijn het erover eens dat de reikwijdte van een supermacht nodig is om de veilige passage van vliegtuigen te garanderen die stof in de stratosfeer moeten brengen. Geen van de supermachten zou echter gemakkelijk de controle over de "wereldwijde thermostaat" overdragen.
Een voormalig Britse diplomaat met een achtergrond in nationale veiligheid merkte op dat er overeenkomsten zijn met de dynamiek van kernwapens, hoewel solar radiation management duidelijkere voordelen (en nadelen) heeft. "Er is hier sprake van interafhankelijkheid," aldus de diplomaat. "Het is niet inherent een zero-sum game."
De marginalisering van de wetenschap
Een groot probleem is het gebrek aan informatie. Geoengineering is historisch gezien met argwaan bekeken en vaak genegeerd door de wetenschappelijke mainstream. Een onderzoeker vertelde WIRED dat hij uitsluiting en barrières in zijn academische carrière ervoer vanwege zijn interesse in de technologie.
Dit gebrek aan wetenschappelijke interesse frustreerde Golja. Ze merkte dat politiek vertoon domineerde en haar expertise over klimaatimpact grotendeels werd genegeerd. "Ik was zo verrast over hoe weinig iedereen zich daadwerkelijk zorgen maakte over de wetenschap," zegt ze.
Zelfs toen de organisatoren meldingen van klimaatrampen introduceerden of toen Golja een "emulator" presenteerde om de effecten op weerspatronen te tonen, bleven de deelnemers ongeïnteresseerd. Wanneer ze wel vragen stelden, waren dit meestal sturende vragen om data te vinden die hun eigen politieke doelen dienden of de voorstellen van een rivaal als roekeloos neerzetten.
De rol van de fossiele industrie
Op de laatste dag van de simulatie werd er een grote pluim aerosolen gedetecteerd, veroorzaakt door een gezamenlijke Amerikaans-Saoedische test van de technologie van Stardust. Plotseling was wetenschappelijk advies essentieel om een monitoringsnetwerk van satellieten op te zetten.
Een speler die een ngo genaamd de Climate Futures Cooperative (CFC) vertegenwoordigde, bood Golja geld aan om dit schema te financieren. Al snel bleek echter dat de CFC werd gesteund door de fossiele industrie. De organisatoren hadden ingezien dat fossiele brandstofbedrijven en producerende landen (zoals de VS en Saoedie-Arabië) er belang bij hebben om technologieën te ontwikkelen die klimaatverandering bestrijden zonder dat ze onmiddellijk moeten stoppen met het verbranden van steenkool, olie en gas.
De schimmige ngo had het spel subtiel gesaboteerd, om vervolgens op het juiste moment geld aan te bieden aan Golja, enkel om haar geloofwaardigheid te ondermijnen en de stem van de wetenschap in de kamer te isoleren.
Conclusies en realiteit
Aan het einde van de simulatie was er geen enkel akkoord bereikt. Europese landen en Canada probeerden steun te vinden voor waarborgen en open wetenschappelijk onderzoek, maar de gesprekken liepen vast in vertragingstactieken en strategische belangen. De onderzoekers concludeerden in hun eindrapport dat "strategische competitie en staatssouvereiniteit de simulaties dreven, niet klimaatbezorgdheid."
Hoewel simulaties de toekomst niet precies voorspellen, weerspiegelen de resultaten actuele trends in de echte wereld:
- Amerikaanse Think Tanks: In maart drongen conservatieve denktanks in de VS er bij de Trump-administratie op aan om de leiding te nemen in solar radiation modification om de Chinese dreiging tegen te gaan, waarbij de term "weersouvereiniteit" werd geïntroduceerd.
- Verenigd Koninkrijk: De Britse krant The Observer onthulde dat het Britse Ministerie van Defensie een consultancybedrijf heeft betaald voor onderzoek naar zonlichtreflectie. De Britse regering publiceerde onlangs een beleidsdocument dat verder onderzoek steunt, maar implementatie momenteel niet.
- Lobbywerk: Stardust Solutions zet zijn lobbywerk voort bij regeringen wereldwijd. CEO Yanai Yedvab stelt dat nationale belangen een rol zullen spelen bij de ontwikkeling van zulke krachtige technologie.
Ondertussen versnelt de klimaatcrisis. Tijdens de periode van de simulatie werden pogingen om fossiele brandstoffen te beperken ondermijnd door stijgende energiekosten en politieke vijandigheid. Europa werd getroffen door extreme droogte en hitte, en aan de grens tussen Tibet en Nepal kostte de instorting van een gletsjer meer dan 1.450 mensenlevens.
Voor Colleen Golja was de ervaring een keerpunt. Ze heeft besloten terug te keren naar haar geboorteplaats in Connecticut om lokale klimaatgroepen te helpen bij het bouwen van zeemuren en buffers tegen kusterosie. "Om een verschil te maken waar ik het gevoel heb dat ik echt impact heb," zegt ze. De hoop om wereldwijde beslissingen via de wetenschap te beïnvloeden, is na wat ze heeft gezien, grotendeels verdwenen.
Groetjes,