Tijdens de Tweede Wereldoorlog was er een grote behoefte aan veilige communicatie tussen de Britse premier Winston Churchill en de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt. Dit leidde tot de ontwikkeling van SIGSALY, een revolutionair systeem van Bell Telephone Laboratories dat menselijke stemmen digitaliseerde en mengde met willekeurige ruis om onderschepping door de vijand onmogelijk te maken.
Het systeem was technisch complex en fysiek enorm: terminals wogen 50 ton en kostten een miljoen dollar. Een bijzondere locatie was de installatie onder het warenhuis Selfridges in Londen, met een verbinding naar een vermomde kast in de Churchill War Rooms.
Hoewel de leiders voor veel communicatie nog steeds telegrammen gebruikten, werd SIGSALY ingezet voor cruciale gesprekken, waaronder die tussen Churchill en Harry S. Truman aan het einde van de oorlog. De enorme investering in deze technologie symboliseert de 'Special Relationship' en het sterke bondgenootschap tussen de VS en Groot-Brittannië.
SIGSALY: Churchills topgeheime hotline naar de president
Bezoekers kunnen tegenwoordig de historische kamers zien waar premier Winston Churchill werkte. Maar tijdens de oorlog was er binnen dit ondergrondse complex één ruimte die verborgen bleef, zelfs voor veel van de mensen die er werkten.
Een belangrijke relatie
(Afbeelding: De president van de Verenigde Staten, Franklin D. Roosevelt, en de premier van het Verenigd Koninkrijk, Winston Churchill, zittend op het achterdek van de HMS Prince of Wales tijdens de Atlantische Conferentie, 10 augustus 1941)
Al voordat de Verenigde Staten in december 1941 deelnamen aan de Tweede Wereldoorlog, wilde de Britse premier Winston Churchill in nauw contact staan met president Franklin D. Roosevelt. De technologie van de jaren 30 maakte weliswaar privételefoongesprekken mogelijk, maar deze waren niet volledig geheim. Scrambler-telefoons, zoals het A-3 model, zorgden voor een zeker niveau van beveiliging, maar gesprekken die hiermee werden gevoerd, konden nog steeds worden onderschept.
In plaats daarvan communiceerden de twee leiders voornamelijk via gecodeerde telegrammen. Wanneer ze wel telefonisch spraken, luisterden censoren mee en braken ze het gesprek af zodra er iets werd genoemd dat niet besproken mocht worden.
Er was iets betrouwbaarders nodig. In oktober 1940 startte een bedrijf in de VS een geheim project om beveiligde telefoongesprekken over de Atlantische Oceaan mogelijk te maken. Dit project werd bekend als SIGSALY en was voor die tijd baanbrekende technologie.
Wat was SIGSALY en hoe werkte het?
(Afbeelding: Terminal van de Secure Radio Telephone Scrambler, bekend als "Project X", "Sigsaly" of "The Green Hornet")
Het project, aanvankelijk 'Project X' genoemd, werd uitgevoerd door Bell Telephone Laboratories in New York. Het bedrijf ontwikkelde een communicatiesysteem dat de menselijke stem digitaliseerde, deze mengde met een willekeurig gegenereerd ruissignaal en het gecombineerde signaal vervolgens via radiogolven over de Atlantische Oceaan verzond. Eenmaal ontvangen werd de willekeurige ruis gescheiden van het digitale stemsignaal, waarna dit met behulp van een vocoder ('voice coder') weer werd omgezet in een herkenbare menselijke stem.
Het systeem was extreem veilig; Duitse onderscheppers zouden enkel onverstaanbare ruis horen. SIGSALY was echter niet eenvoudig in gebruik, omdat het afhankelijk was van perfecte synchronisatie aan beide uiteinden van de verbinding. Het gesynthetiseerde stemsignaal werd gecombineerd met een unieke willekeurige ruis die werd gegenereerd door een plaat op een grote draaitafel. Operators aan beide kanten van de lijn moesten een identieke plaat op exact hetzelfde moment afspelen; elke plaat ging 12 minuten mee. Daarna werden de platen vernietigd. Dit betekende dat gesprekken van tevoren gepland moesten worden en niet spontaan konden plaatsvinden.
Was SIGSALY topgeheim?
(Afbeelding: Hoofdingang van het warenhuis Selfridges aan Oxford Street tijdens de Tweede Wereldoorlog)
SIGSALY was een geheim project en Amerika bewaakte de technologie nauwgezet. Bovendien was het systeem duur en omvangrijk. Elke terminal kostte 1 miljoen dollar (gebaseerd op waarden uit 1943) en woog meer dan 50.000 kg (50 ton). De eerste terminal werd geplaatst in het Pentagon, met een verlenging naar het Witte Huis. Verder werden er 11 terminals op verschillende locaties wereldwijd geïnstalleerd, waaronder één in de onder-onderkelder van het warenhuis Selfridges in centraal Londen. Deze werd in juli 1943 operationeel, met verbindingen naar de Amerikaanse ambassade en Number 10 Downing Street.
Er liep ook een verlenging naar de Cabinet War Rooms. Deze was ondergebracht in een kleine kast die was vermomd als een toilet, uitsluitend voor gebruik door Churchill. Zelfs binnen deze geheime locatie werd het bestaan van de Transatlantic Telephone Room geheimgehouden voor de mensen die er werkten.
Wanneer werd SIGSALY gebruikt?
(Afbeelding: Premier Winston Churchill en Amerikaanse president Harry Truman schudden elkaar de hand op de trappen van de residentie van Truman, "The White House", in Kaiser Strasse, Babelsberg, Duitsland, op 16 juli 1945)
Churchill en Roosevelt spraken voor het eerst via SIGSALY in april 1944. Ze voerden daarna nog enkele gesprekken via deze nieuwe trans-Atlantische verbinding, maar bleven voor het grootste deel van hun communicatie vertrouwen op gecodeerde berichten. Hogere geallieerde militaire planners maakten echter veel vaker gebruik van de terminal onder Selfridges om veilig met Washington te spreken. In totaal werden er via de 12 SIGSALY-terminals tijdens de oorlog minstens 3.000 gesprekken gevoerd. Het aantal terminals op verschillende plaatsen over de hele wereld – waaronder Algiers, Australië en de Filipijnen – illustreert hoe werkelijk mondiaal de Tweede Wereldoorlog was.
In april 1945 overleed Roosevelt. Kort daarna gebruikte Churchill SIGSALY om zijn opvolger, Harry S. Truman, te bellen om zijn medeleven te betuigen. Twee weken later voerden Churchill en Truman hun tweede gesprek via SIGSALY. Dit gesprek duurde meer dan twee uur, waarin de twee leiders bespraken wat er zou gebeuren na het aanstaande einde van de oorlog in Europa.
Hoe versterkte SIGSALY de ‘Special Relationship’?
(Afbeelding: President Roosevelt en Winston Churchill overleggen tijdens een lunchpauze in het Livadia Paleis tijdens de Jalta-conferentie)
De SIGSALY-terminal en de verbindingen naar zowel Downing Street als de Cabinet War Rooms symboliseren het belang van het oorlogsbondgenootschap tussen de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Het betrof dure, geheime technologie die naar Groot-Brittannië werd verscheept en een team van Amerikaanse signaalisten vereiste om het te bedienen. Het feit dat de VS bereid was om dergelijke middelen, mankracht, tijd en geld te investeren om SIGSALY op het hoogtepunt van de oorlog in Groot-Brittannië op te zetten, is een bewijs van de kracht van de 'Special Relationship'.
Churchill en Roosevelt ontwikkelden tijdens de oorlog zowel een positieve werkrelatie als een echte vriendschap. Hoewel ze af en toe van mening verschilden en er spanningen waren tussen de politieke en militaire leiding van beide landen, waren ze in staat om samen te werken en uiteindelijk hun gemeenschappelijke vijanden te overwinnen. Het bestaan van een technologische link van wereldklasse, binnen handbereik van beide leiders, onderstreept hoe waardevol dit bondgenootschap was en werd geacht.
Je kunt meer te weten komen over SIGSALY en de geheime kast bekijken waar Churchill zijn oorlogstelefoontjes pleegde in de Churchill War Rooms.
SIGSALY: Churchills topgeheime hotline naar de president
Bezoekers kunnen tegenwoordig de historische kamers zien waar premier Winston Churchill werkte. Maar tijdens de oorlog was er binnen dit ondergrondse complex één ruimte die verborgen bleef, zelfs voor veel van de mensen die er werkten.
Een belangrijke relatie
(Afbeelding: De president van de Verenigde Staten, Franklin D. Roosevelt, en de premier van het Verenigd Koninkrijk, Winston Churchill, zittend op het achterdek van de HMS Prince of Wales tijdens de Atlantische Conferentie, 10 augustus 1941)
Al voordat de Verenigde Staten in december 1941 deelnamen aan de Tweede Wereldoorlog, wilde de Britse premier Winston Churchill in nauw contact staan met president Franklin D. Roosevelt. De technologie van de jaren 30 maakte weliswaar privételefoongesprekken mogelijk, maar deze waren niet volledig geheim. Scrambler-telefoons, zoals het A-3 model, zorgden voor een zeker niveau van beveiliging, maar gesprekken die hiermee werden gevoerd, konden nog steeds worden onderschept.
In plaats daarvan communiceerden de twee leiders voornamelijk via gecodeerde telegrammen. Wanneer ze wel telefonisch spraken, luisterden censoren mee en braken ze het gesprek af zodra er iets werd genoemd dat niet besproken mocht worden.
Er was iets betrouwbaarders nodig. In oktober 1940 startte een bedrijf in de VS een geheim project om beveiligde telefoongesprekken over de Atlantische Oceaan mogelijk te maken. Dit project werd bekend als SIGSALY en was voor die tijd baanbrekende technologie.
Wat was SIGSALY en hoe werkte het?
(Afbeelding: Terminal van de Secure Radio Telephone Scrambler, bekend als "Project X", "Sigsaly" of "The Green Hornet")
Het project, aanvankelijk 'Project X' genoemd, werd uitgevoerd door Bell Telephone Laboratories in New York. Het bedrijf ontwikkelde een communicatiesysteem dat de menselijke stem digitaliseerde, deze mengde met een willekeurig gegenereerd ruissignaal en het gecombineerde signaal vervolgens via radiogolven over de Atlantische Oceaan verzond. Eenmaal ontvangen werd de willekeurige ruis gescheiden van het digitale stemsignaal, waarna dit met behulp van een vocoder ('voice coder') weer werd omgezet in een herkenbare menselijke stem.
Het systeem was extreem veilig; Duitse onderscheppers zouden enkel onverstaanbare ruis horen. SIGSALY was echter niet eenvoudig in gebruik, omdat het afhankelijk was van perfecte synchronisatie aan beide uiteinden van de verbinding. Het gesynthetiseerde stemsignaal werd gecombineerd met een unieke willekeurige ruis die werd gegenereerd door een plaat op een grote draaitafel. Operators aan beide kanten van de lijn moesten een identieke plaat op exact hetzelfde moment afspelen; elke plaat ging 12 minuten mee. Daarna werden de platen vernietigd. Dit betekende dat gesprekken van tevoren gepland moesten worden en niet spontaan konden plaatsvinden.
Was SIGSALY topgeheim?
(Afbeelding: Hoofdingang van het warenhuis Selfridges aan Oxford Street tijdens de Tweede Wereldoorlog)
SIGSALY was een geheim project en Amerika bewaakte de technologie nauwgezet. Bovendien was het systeem duur en omvangrijk. Elke terminal kostte 1 miljoen dollar (gebaseerd op waarden uit 1943) en woog meer dan 50.000 kg (50 ton). De eerste terminal werd geplaatst in het Pentagon, met een verlenging naar het Witte Huis. Verder werden er 11 terminals op verschillende locaties wereldwijd geïnstalleerd, waaronder één in de onder-onderkelder van het warenhuis Selfridges in centraal Londen. Deze werd in juli 1943 operationeel, met verbindingen naar de Amerikaanse ambassade en Number 10 Downing Street.
Er liep ook een verlenging naar de Cabinet War Rooms. Deze was ondergebracht in een kleine kast die was vermomd als een toilet, uitsluitend voor gebruik door Churchill. Zelfs binnen deze geheime locatie werd het bestaan van de Transatlantic Telephone Room geheimgehouden voor de mensen die er werkten.
Wanneer werd SIGSALY gebruikt?
(Afbeelding: Premier Winston Churchill en Amerikaanse president Harry Truman schudden elkaar de hand op de trappen van de residentie van Truman, "The White House", in Kaiser Strasse, Babelsberg, Duitsland, op 16 juli 1945)
Churchill en Roosevelt spraken voor het eerst via SIGSALY in april 1944. Ze voerden daarna nog enkele gesprekken via deze nieuwe trans-Atlantische verbinding, maar bleven voor het grootste deel van hun communicatie vertrouwen op gecodeerde berichten. Hogere geallieerde militaire planners maakten echter veel vaker gebruik van de terminal onder Selfridges om veilig met Washington te spreken. In totaal werden er via de 12 SIGSALY-terminals tijdens de oorlog minstens 3.000 gesprekken gevoerd. Het aantal terminals op verschillende plaatsen over de hele wereld – waaronder Algiers, Australië en de Filipijnen – illustreert hoe werkelijk mondiaal de Tweede Wereldoorlog was.
In april 1945 overleed Roosevelt. Kort daarna gebruikte Churchill SIGSALY om zijn opvolger, Harry S. Truman, te bellen om zijn medeleven te betuigen. Twee weken later voerden Churchill en Truman hun tweede gesprek via SIGSALY. Dit gesprek duurde meer dan twee uur, waarin de twee leiders bespraken wat er zou gebeuren na het aanstaande einde van de oorlog in Europa.
Hoe versterkte SIGSALY de ‘Special Relationship’?
(Afbeelding: President Roosevelt en Winston Churchill overleggen tijdens een lunchpauze in het Livadia Paleis tijdens de Jalta-conferentie)
De SIGSALY-terminal en de verbindingen naar zowel Downing Street als de Cabinet War Rooms symboliseren het belang van het oorlogsbondgenootschap tussen de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Het betrof dure, geheime technologie die naar Groot-Brittannië werd verscheept en een team van Amerikaanse signaalisten vereiste om het te bedienen. Het feit dat de VS bereid was om dergelijke middelen, mankracht, tijd en geld te investeren om SIGSALY op het hoogtepunt van de oorlog in Groot-Brittannië op te zetten, is een bewijs van de kracht van de 'Special Relationship'.
Churchill en Roosevelt ontwikkelden tijdens de oorlog zowel een positieve werkrelatie als een echte vriendschap. Hoewel ze af en toe van mening verschilden en er spanningen waren tussen de politieke en militaire leiding van beide landen, waren ze in staat om samen te werken en uiteindelijk hun gemeenschappelijke vijanden te overwinnen. Het bestaan van een technologische link van wereldklasse, binnen handbereik van beide leiders, onderstreept hoe waardevol dit bondgenootschap was en werd geacht.
Je kunt meer te weten komen over SIGSALY en de geheime kast bekijken waar Churchill zijn oorlogstelefoontjes pleegde in de Churchill War Rooms.
Groetjes,